31 maart 2010

The delicious Miss Dahl

Had ik maandagavond nog last van een behoorlijke dip compleet met ik-mis-mijn-ouders-en-ik-ben-helemaal-alleen-en-dus-heel-zielig-jankbui, dinsdagavond was alles anders. Oorzaak van deze ommezwaai? The delicious Miss Dahl! Getipt door mijn zus zette ik rond half tien BBC2 op om te kijken naar het kookprogramma van Sophie Dahl. Ben op slag verliefd! Wat een geweldig programma! Normaal kijk ik eigenlijk niet naar kookprogramma's, omdat ik niet iemand ben die recepten zelf uit gaat proberen na ze op tv te hebben zien klaarmaken.


Maar dit is hele andere koek. Sophie Dahl, kleindochter van schrijver Roald Dahl, is zowel volslank als slank een toonbeeld van vrouwelijkheid. Gehuld in leuke jurkjes en vestjes maakt ze in haar gezellige keuken de heerlijkste gerechten klaar die nog heel gemakkelijk lijken klaar te maken ook. Niet dat het me daar om gaat. Wat ik vooral leuk vind aan het programma zijn de opnames van Sophies huis. Een keuken met witte AGA, veel brocante, groen gebloemd behang dat je zelf nooit uit zou kiezen maar wat toch geweldig staat, overal vazen en potten met bloemen en natuurlijk veel pannen en ander keukengerei. Als ze laat zien hoe je een bepaald gerecht op de barbecue kunt klaarmaken, wordt ons een blik gegund op haar kleine, maar o zo gezellige tuin met veel klimmers en een slinger vlaggetjes in zachte pasteltinten. Helemaal leuk!



Tussen het klaarmaken van de gerechten zitten korte fragmenten waarin Sophie iets vertelt over het thema van die week. Gisteren ging het over romantiek, wat leidde tot een bezoek aan een treinperron (omdat daar zoveel romantische ontmoetingen te zien zijn), een klein winkeltje vol oude boeken (romantiek ten top om te lezen wat soms allemaal op een voorblad geschreven is) en zelfs een begraafplaats (waar onder andere de grote liefde van Beatrix Potter begraven ligt). Ze vertelt het allemaal zo leuk, dat je er spontaan vrolijk van wordt. Het enige nadeel is dat het programma maar een half uurtje duurt en dus veel te snel voorbij is. Kort, maar zooooo leuk! Daar kunnen we wel weer een paar dagen op teren...




En voor degenen die ook echt geïnteresseerd zijn in de recepten, er is nu ook een kookboek van Sophie Dahl te koop: Miss Dahls heerlijkheden (Bol.com, € 24,95).
Het topmodel heeft ook een roman en een kinderboek geschreven: Playing with the grown-ups en The man with the dancing eyes. Maar eens even kijken of ik die in de bieb kan vinden...

29 maart 2010

Matthäus-Passion

Een voor mij belangrijk onderdeel van het opbouwen van een nieuw sociaal leven is het vinden van een nieuwe gemeente. Oftwel een nieuwe kerk, plus het hele gebeuren eromheen. Maar dat valt nog niet mee. In Rotterdam zitten ik weet niet hoeveel verschillende gemeentes van allerlei stromingen en overtuigingen. Keus genoeg zou je zeggen. Maar omdat het er zoveel zijn, zie je bijna door de bomen het bos niet meer. Er zit dus maar één ding op: kerkshoppen. Een collega heeft een mooie lijst voor me van internet geplukt waarop alle verschillende kerken in Rotterdam staan vermeld. Ik ga dus gewoon één voor één de kerken op de lijst af. Natuurlijk alleen de kerken die enigszins in 'mijn  (evangelische) straatje' passen, maar verder krijgen ze allemaal een eerlijke kans.

Aan de ene kant een beetje eng, want je voelt je best opgelaten als je in je eentje voor het eerst een onbekende kerk binnenstapt. Maar aan de andere kant ook wel op een leuke manier spannend, want elke kerk is weer anders; andere mensen (tikkeltje stijf, alternatief, hip, etnisch, jeugdig..), andere liedjes (psalmen, gezangen, Opwekking, Johan de Heer,...), andere begeleiding (orgel, keyboard of een complete band inclusief drumstel en electrische gitaar), andere voorgangers (in toga, strak in pak, losjes met open overhemd of in Gako pak...) en vooral ook andere preken (nadruk op Gods liefde, Zijn genade, onze zonden, regels en geboden, gaven van de Geest, naastenliefde,...). Hoewel mijn keus voor de wat meer evangelische gemeentes wel bepaalde verwachtingen (geheven handen, moderne muziek, persoonlijk geloof) schept en waarmaakt, wat toch voor een enigszins vertrouwd gevoel zorgt.

Wat preken betreft kun je in Nederland trouwens alle kanten op. Een dominee hoeft tegenwoordig zelfs niet meer in God te geloven. En dat in de bijbel staat dat Jezus de weg, de waarheid en het leven is, leggen sommige kerken ook gewoon naast zich neer; er zijn vele wegen, dus doe vooral waar jij je goed bij voelt. Lief zijn voor elkaar, dat is toch waar het om gaat?

Daar moest ik aan denken toen ik afgelopen zondag in een propvolle Laurenskerk een uitvoering van de bekende Mattäus-passion bijwoonde. Hoeveel van de bezoekers zouden het vertelde verhaal over het lijden en sterven van Christus nog voor waar aannemen? Ik vrees dat het merendeel de zogenaamde passie meer als een cultureel hoogstandje beschouwt dan als de kern van hun persoonlijk geloof. Zittend in die prachtige, oude kerk maakte me dat intens verdrietig. Het grootste offer ooit gebracht en geen hond (excusez le mot) die er nog in gelooft. En dat in een kerk...



Maar in plaats van dat de kerken er wakker van liggen, werken ze de leegloop zelf in de hand. Want zeg nou zelf, dan héb je eens een keer een stampvolle kerk en dan is het thema ook nog eens de kruisiging van Jezus, dat is toch kat in het bakkie? Als dit geen kans is om het evangelie te brengen weet ik het niet meer. Maar in plaats van die kans te pakken en te spreken over de opstanding van Christus, beperkt men zich tot een nikszeggend gedicht en twee onbekende gezangen. Waarom niet spreken over die liefde waar iedereen zo kien op lijkt?

Terwijl ik het me afvraag weet ik het antwoord al. Wat mensen willen is liefde zonder overgave. Zelf heer en meester zijn over je leven. Zelf bepalen hoe je wilt geloven en waarin. Een religie waarbij jij zelf centraal staat. Niks geen lijden of sterven dat nodig was omdat jouw zonden je scheidden van God. Waarom? Je bent toch geen slecht mens? Je doet toch niemand kwaad?
Maar als je de noodzaak van Goede Vrijdag niet inziet, dan zie je geen liefde, dan zie je geen 'passie'. En bovenal, dan blijft Pasen beperkt tot eieren zoeken en uitgebreid brunchen met het gezin. Dan slaat het idee van nieuw leven enkel op de pasgeboren kuikentjes en lammetjes in de wei...



26 maart 2010

De Halsteren-traditie

Twee keer per jaar reizen mijn zus, haar vriendin en ik af naar Halsteren, waar de grootste Intratuin van Nederland zit. Een keer in december voor de kerstcollectie en een keer in maart voor de voorjaarsplanten en paasdecoraties. Hoewel het in december altijd heel leuk is met de levende kerststal met ezels en geitjes, de poffertjeskraam en vooral heel veel versierde kerstbomen, is onze voorjaarstrip nog steeds favoriet. Elk jaar opnieuw zijn we blij verrast bij de aanblik van zoveel kleurige, bloeiende planten terwijl het buiten vaak nog zo somber is en de lente soms nog zo ver weg lijkt. Natuurlijk moet je uitkijken met het buiten zetten van vorstgevoelige planten, want echt 'veilig'  is het pas na IJsheiligen. Maar de verleiding om meteen alles vol te zetten is sterk.



Het is dan ook mijn redding dat ik nog geen planten kon kopen. In de eerste plaats omdat ik ze daarna mee in de bus terug naar Rotterdam moest nemen, maar vooral ook omdat ik mijn hele balkon nog moet aankleden. Ik ben vast van plan om het dit keer goed en grondig aan te pakken en niet als een kip zonder kop alles te kopen wat ik mooi vind. Want dat is heel veel. En als ik iets geleerd heb in mijn vorige tuin, dan is het wel dat het niet verstandig is om teveel verschillende soorten te kopen. Het is beter een keus te maken en je te beperken tot een aantal soorten, zodat die kunnen uitgroeien tot van die lekkere volle toeven kleur. Ook hield ik vaak geen of te weinig rekening met zon en schaduw, omdat ik een plant zo mooi vond dat ik 'm gewoon moest hebben. Met als resultaat planten die maar zo'n beetje aansukkelden of in het ergste geval binnen no time in de container belandden.

Dat ga ik nu dus anders aanpakken. Maar tuinieren op een balkon is toch weer heel anders dan in de vaste grond. Wat niet wil zeggen dat je een balkon, hoe klein ook, niet kunt omtoveren tot een groene, fleurige oase. Maar het is voor mij wel een uitdaging om de planten zo te kiezen dat ik niet elk jaar opnieuw een berg geld hoef uit te geven om de boel er leuk uit te laten zien. Veel vaste planten dus. Mijn balkon ligt op het noordwesten, dus ik heb planten nodig die in de halfschaduw kunnen. Ook moeten ze genoegen nemen met een pot, die hun groeimogelijkheden natuurlijk nogal beperkt. Maar als ik de tuinboeken mag geloven kan dat allemaal best. Er zijn zelfs klimrozen die in de schaduw kunnen, dus die lijken me leuk om de sombere muur in de hoek van het balkon op te vrolijken. Verder denk ik aan klimhortensia's (hechten zich goed en kunnen in de schaduw), hedera (groeit snel en is niet kieskeurig), clematis (nog even uitzoeken welke in de halfschaduw kan) en natuurlijk wat potten met kruiden en een grote bak pluksla. Uit mijn vorige tuin heb ik een pruimenboompje en een sierappel meegenomen en verder wat pollen vrouwenmantel, kattekruid en kleine roze ooievaarsbekjes. Die laatste beginnen al flink uit te lopen, dus dat is een goed teken. Ook het gebroken vrouwenhartje steekt z'n kopje al boven de grond, dus het lijkt erop dat ook die de verhuizing heeft overleefd. Bij Intratuin stonden ze al in volle bloei, maar dat zal bij mij nog wel even duren denk ik.



Een van mijn favoriete plantjes is het viooltje. Als ik die vrolijke, gekleurde koppies zie, ben ik bijna niet meer te houden. Dus ondanks dat ik ze na de bloei weg kan gooien en ze dus niet echt binnen het nieuwe plantenbeleid passen, zal ik absoluut wat manden met grote violen vullen. En die kleintjes zijn ook zo schattig! Echt onweerstaanbaar. Ook de 'verfrommelde' variant, Frizzle Sizzle, is gewoon te leuk! Het enige nadeel van violen is dat ik nooit kan kiezen welke kleur ik moet nemen...

Ondanks dat ik geen planten kon kopen, ben ik vanmiddag met volle tassen thuisgekomen. Want bijna net zo leuk als de planten zijn de vele accessoires die ze bij Intratuin verkopen. In Halsteren is het aanbod veel uitgebreider dan bij bijvoorbeeld Intratuin in Numansdorp. Zo ontdekten we zelfs wat spullen van Cath Kidston! Helaas nogal aan de prijs en het waren ook alleen badspullen, maar de aanblik ervan doet een mens goed. Voor het echt werk moeten we helaas nog steeds naar Engeland. Met de gunstige koers van de pond is het op dit moment ook stukken betaalbaarder voor ons. Bestellen via de website heeft overigens geen zin, vanwege de abnormaal hoge verzendkosten die onze Cath rekent voor verzending buiten de UK.



Maar dat even tussendoor. Op de foto hieronder zie je de vrolijk gedekte tafel waar Audrey en ik helemaal hebberig van werden. Ik koos voor een mooi wit kanten tafelkleed van vinyl; handig voor buiten en ook goed bestand tegen vieze kattenpootjes. Ook twee waxinelichthouders gekocht van lila glas, omwikkeld met ijzerdraad zodat je ze op kunt hangen. Leuk voor buiten!





Na het eten van een stuk verse apfelstrudel met vanillesaus, wat hoort bij onze Halsteren-traditie, zijn we langs de Action gereden, ook onderdeel van de traditie. Wat is dat toch een leuke winkel. En zo goedkoop! Kwam met twee grote tassen weer naar buiten; een zinken gietertje voor 2 euro, een wespenvanger in een rotan houder voor 1,50 euro, drie roze gebloemde paaseieren (voor in de paastak) voor 1,90 euro en nog een heel stel handige spullen zoals opbinddraad, plantenvoeding en verfrollers (voor het schilderen van mijn balkonmuur). Wel frustrerend om te zien hoeveel je dus blijkbaar teveel betaalt in andere winkels. Soms verkopen ze exact dezelfde spullen als bij Intratuin of Tuinwereld, maar dan voor een fractie van de prijs. Beslist een bezoekje waard dus.



Al met al een hele gezellige dag waarbij we volop inspiratie hebben opgedaan om onze tuin/balkon zomerklaar te maken. Ik kan haast niet wachten om planten in te gaan slaan. Nadeel van het wonen in de stad is wel dat je niet zomaar even wat zakken potgrond en een auto vol planten kunt kopen. Zeker zonder auto is het een hele uitdaging om al die spullen aangesleept te krijgen. Dus tot ik iemand zover kan krijgen om de boel te vervoeren, stort ik me maar op de basis; de grauwe muren schilderen, iets verzinnen om de betonnen vloer op te leuken en steunen maken voor de toekomstige klimplanten. Morgen ook maar eens mijn kelder induiken, want daar ben ik sinds de verhuizing niet geweest. Hij staat nu letterlijk tot de nok toe gevuld met dozen en ergens, in een van die dozen, moeten mijn tuinspullen zitten. En als ik dan toch bezig ben sleep ik maar meteen mijn extra tuinpotten naar boven. Als ik het me goed herinner zijn ze nogal vies de verhuisdozen in gegaan, dus een flinke schrobbeurt kan vast ook geen kwaad.


Ook de tuinmeubelen kan ik vast kopen, want die worden toch thuisbezorgd. Ik heb mijn oog laten vallen op een leuke loungebank van Ikea. Die prijzen zijn nog enigszins redelijk en je kunt losse stoelen koppelen tot een bank. Handig dus voor de luie single die graag languit buiten een boekje wil lezen om vervolgens met openhangende mond een lekkere tuk te doen.

Als de bank eenmaal staat, weet ik ook beter hoeveel ruimte er nog over is voor potten. En dan is het een kwestie van grond, potten en veel, heel veel planten inslaan! Het gaat me vast weer een rib uit mijn lijf kosten allemaal, maar ach, je hebt er toch genoeg...


24 maart 2010

Nog één keertje dan...

Op verzoek nog wat foto's van de prijsuitreiking en de fotoshoot voor de Neckermann ontwerpwedstrijd voor Boutique Plus..








Bij de fotoshoot kreeg ik het eindresultaat voor het eerst te zien. Heel gek! Helaas waren de kleuren van de stof wat feller en heftiger dan beloofd en ook de pompoenen aan de koordjes waren helaas verdwenen. Dat viel een beetje tegen, want je hebt toch een bepaald plaatje in je hoofd als je iets ontwerpt. Maar dat soort dingen heb je nu eenmaal niet in de hand als een ander het maakt. Ook zou ik het jurkje zelf niet zo snel combineren met pumps zoals bij de fotoshoot is gedaan. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor de haarband...



Behalve in de Neckermann gids, heeft er ook op de website van Libelle een stukje over de wedstrijd gestaan. Ik ben destijds ook geinterviewd door de Belgische Libelle. Verder heeft mijn collega een heel leuk stuk geschreven in het personeelsblad voor de rubriek 'De bijzondere hobby van..' (zie foto hierboven). Alles bij elkaar zoveel aandacht dat mijn gestreelde ego er weer jaren mee vooruit kan!

Voetenleed

Vandaag voor het eerst met blote voeten in mijn schoenen naar buiten geweest! Ben die grove, dikke laarzen allemaal zo spuugzat, dat ik bij het horen van de weersvoorspellingen meteen m'n ballerina's uit de kast heb getrokken. Nou was dat geen onverdeeld succes. In de eerste plaats omdat ik vorig jaar aan het eind van de zomer flink wat schoenen weg heb moeten doen omdat ze er echt niet meer uitzagen. Daardoor was er weinig keus vanmorgen en trok ik heel naief m'n zwarte ballerina's aan, die sinds ik ze heb gedragen op een vlucht naar NewYork, nooit meer echt lekker hebben gezeten. Misschien is het de assocatie met opgezwollen voeten, maar feit blijft dat ik al halverwege de dag spijt als haren op m'n hoofd had dat ik die hielen-kapot-makende ballerina's had verkozen boven mijn zweterige Uggs. Ik herinner me ineens weer hoe ik vorige zomer regelmatig de verbandtrommel op kantoor moest plunderen om met pleisters het lopen op die rottige ballerina's nog enigszins mogelijk te maken... Een dag met mooi weer en het komt weer allemaal naar boven.

Maar ja, wat is het alternatief? Op vakantie in de Dominicaanse Republiek zagen we dames die het probleem simpelweg oplosten door zo'n pantyvoetje te dragen. Leuk idee, ware het niet dat ze die combineerden met peeptoes en pumps. Nee, dan maar liever pijnlijke voeten. Het oog wil ook wat, toch?

Gelukkig ben ik positief ingesteld; ik hou mezelf gewoon voor dat alles anders is als ik nou maar dat paar ballerina's koop dat zo lekker zit dat ik er uren op rond kan huppelen zonder dat er een blaar of kapotte hiel in sight is. En natuurlijk moet je je schoenen regelmatig kunnen wisselen, dus een paar is dan echt niet genoeg. Funest voor je voeten. Dus hup, maar meteen een aantal leuke kleurtjes uitzoeken. En aangezien ik uit ervaring weet dat je goedkope ballerina's vaak al aan het eind van het seizoen kunt wegooien, loont het blijkbaar ook om te investeren in een stel dat niet van Bristol of Scapino afkomstig is. Goedkoop is duurkoop heb ik altijd geleerd.
Dus ja, als ik er goed over nadenk, zou ik gewoon minstens vier paar Tods moeten kopen. Niet omdat ik dat zo graag wil hoor, nee, het is pure noodzaak. Kwestie van investeren in je gezondheid.



Misschien dat ik daar dan maar meteen die Tods tas bij moet nemen die ik laatst bij Forte zag staan. Je moet toch iets hebben om je ballerina's in te doen, mocht je aan het einde van de dag toch over moeten stappen op sneakers...

Pizza!

Gisteren was het dan zover. Heb met drie oud-collega's gegeten bij het befaamde Angelo Betti, de oudste pizzeria van Rotterdam. Ik was best een beetje verbaasd toen ik uit de tram stapte en meteen tegen het restaurantje aanliep. Ik zeg restaurantje, want het is echt klein. Er zijn twee verdiepingen met elk zo'n zeven tafeltjes. Geen wonder dat je vaak lang moet wachten voor je aan tafel kunt, want reserveren, daar doet de familie Betti niet aan. Gelukkig viel het bij ons reuze mee en konden we al na zo'n tien minuten naar een tafeltje boven. De inrichting is absoluut niet sjiek of heel bijzonder, maar door dat simpele heeft het toch wel iets aparts. Er wordt gewoon italiaans gesproken, dus dat maakt het allemaal wel heel 'authentiek'.



Maar uiteindelijk draait het natuurlijk om de pizza's. En die zijn echt erg lekker. Het viel niet mee om een keus te maken, maar ik heb uiteindelijk de Pizza Divina besteld met zalm en mascarpone. Smaakte heel goed, maar voor mij was het allemaal wat te machtig. Ik heb zowaar een stuk laten liggen en dat is echt een primeur. Ook het toetje heb ik overgeslagen, maar mijn tafelgenoten gingen aan de tiramisu en de aarbeiencoupe. Ik ben geen grote ijsliefhebber, maar de toeten zagen er heel gezond uit met lekker veel slagroom en vers fruit. Het schijnen, naast de pizza's, ook de ijsjes te zijn waar Angelo Betti om bekend staat. Ook niet zo vreemd als je weet dat het restaurant jaren geleden begonnen is als ijssalon, geopend door opa Betti. Ook nu is het nog een familiebedrijf waar een deel van de Betti's flink de handen uit de mouwen steekt.

Kortom, heb je gewoon zin in een lekkere pizza zonder veel gedoe en voor niet al te veel geld? Dan is Angelo Betti the place to be!

21 maart 2010

Out in the country

Na de regen van vrijdagavond hield ik mijn hart vast voor het weekend. Want in de gietende regen is zelfs het Gors toch een stuk minder leuk. Maar de weergoden waren ons goedgezind, zodat we zaterdagmiddag zelfs voor het eerst dit jaar op een terrasje konden zitten. Weliswaar met jassen aan en voorzien van een flinke schaal bitterballen om ook de innerlijke mens te verwarmen, maar we zaten buiten! Een mijlpaal in de aanloop naar betere tijden. Toch ook nog maar een beker warme chocolademelk met slagroom erachteraan en hoe vreemd de combinatie met de bitterballen ook was, hij viel prima. Shia en ik zijn gelukkig gezegend met sterke magen, dus die kunnen wel tegen een stootje (lees: bitterballen met chocomel).


Na een rondje Oud-Beijerland zijn we met z'n vieren, of eigenlijk vijven want Robin was er ook bij, richting Nieuw-Beijerland gegaan. Inmiddels was het zachtjes gaan regenen, maar dat mocht de pret niet drukken. Met de schemerlampen al aan, was het opnieuw een warm welkom in het huis op de dijk. En de miezerregen die langzaam overging in een flinke bui, maakte het eigenlijk alleen maar gezelliger. 



Voor het eten wilde ik Robin nog even lekker over het Gors laten rennen. Toen was die regen ineens wat minder aangenaam. Maar het beest zit de hele week in die flat, dus ik wilde 'm de kans om los te kunnen rond rennen niet ontnemen. Dus hup regenlaarsjes aan en naar buiten maar! Robin was niet te stuiten. Zodra we het hek door waren en ik zijn riem losklikte, stoof hij er meteen vandoor. Zo regelrecht de modderplassen in. Want hoewel Rob niet van zwemmen houdt, is er wat hem betreft niks zo lekker als pootjebaden, liefst in vies water. Hoe viezer en modderiger, hoe beter. Wat dat betreft kon hij zijn hart ophalen. Door de regen van de afgelopen dagen was het Gors behoorlijk drassig. Het water in de slootjes stond zo hoog, dat het bijna overliep in het weiland.





Het Gors is een behoorlijk groot stuk dijkgrond dat in de loop der jaren is omgetoverd tot een waar natuurgebied. Niet alleen vind je er allerlei soorten vogels, ook groeien er de meest uiteenlopende inheemse planten en bloemen. Nu ligt het er nog wat somber bij, maar over een maand of wat ziet het er weer een stuk groener uit.



De tussenliggende tijd wordt onder andere gebruikt voor het vernieuwen van de schuttingen. Die worden gemaakt van wilgentenen, waardoor het landschap natuurlijk blijft en het Gors toch wordt afgeschermd van de veerpont en de wachtende auto's. De hekken worden met de hand gevlochten door vrijwilligers van de stichting Geven om jong leven. Deze stichting zamelt geld in om elk jaar een dagje uit te kunnen organiseren voor oncologische patiëntjes van het Sophia Kinderziekenhuis te Rotterdam. Ieder jaar gaat een groot aantal kankerpatiëntjes met hun ouders en broertjes en/of zusjes een dag naar de Efteling. Ook financiert de stichting speciale projecten voor kinderen met kanker die niet door de overheid worden gesubsidieerd en stelt zij geld beschikbaar voor een verpleegkundig consulente.





Om dit geld bij elkaar te krijgen, organiseert de stichting elk jaar een rommelmarkt. Maar omdat er veel geld nodig is, zijn de vrijwilligers van de stichting zelfs bereid in hun vrije tijd allerlei tuinklussen aan te nemen die zo weer geld in het laatje brengen. En het mes snijdt aan twee kanten, want de mannen leveren uitstekend werk! Zo hebben zij op het Gors niet alleen de schuttingen gebouwd, ook het zogenaamde kindertheater is mede door hen bedacht en gemaakt. Tijdens het jaarlijkse Bram Roza festival, 'Dichter bij de molen' dat (deels) op het Gors plaatsvindt, is er ook een apart programma voor de kinderen. Een voorleesmiddag, een goochelshow... Speciaal hiervoor heeft mijn oom een soort mini theater laten maken. Een ronde haag van wilgentenen met daarlangs, in de binnencirkel lage, smalle banken. Op de grond ligt fijn schelpenzand. De paadjes rond het theatertje slingeren langs bomen en tussen rietkragen, dwars door het weiland en onttrokken aan het zicht van grote mensen. Een heuse wilgentenenhut, compleet met veldbedden en een potkachel, maakt het compleet. Als je dat allemaal ziet, zou je echt willen dat je nog een kind was...





Na onze, letterlijk, verfrissende wandeling in de regen, was Robin hard toe aan een lekker bad. Hij had tot zijn oksels in de modder gezeten, dus een flinke wasbeurt was geen overbodige luxe. Niet zijn favoriete bezigheid, maar het was niet anders. Dus een half uurtje later lag hij vochtig maar schoon onder tafel, compleet gevloerd. We hebben hem de rest van de avond niet meer gehoord.

Zonder enig schuldgevoel konden we dus rond half zeven een deur verder aan tafel schuiven bij Het wapen van Nieuw-Beijerland. De buitenlucht maakt hongerig, dus de garnalenkroketjes en de biefstukpuntjes smaakten zo mogelijk nog beter dan anders. Na een gezellige avond met mijn oom (foto onderaan, samen met mijn broer Dick) en tante, aan wie we zowel onze logeerpartij als het etentje te danken hebben, rolden we terug naar het huis, waar we ons met thee en tijdschriften op de zachte banken installeerden. De regen kwam inmiddels met bakken uit de hemel en kletterde tegen de ramen. Kun je je iets heerlijkers voorstellen?

De volgende dag begon met lichte regen, maar in de loop van de ochtend klaarde het op. Bij een tweede wandeling over het Gors, dit keer samen met Audrey, hebben we het zowaar droog gehouden. Robin natuurlijk niet, want de slootjes en de blubber lonkten gewoon te erg. Dus opnieuw in bad. 



Tegen de middag, toen we genoeg geluierd en gelezen hadden, zijn we nog even naar De Oude Tol geweest; van origine een pannenkoekenhuis, waar je tegenwoordig ook lekkere maaltijdsalades en kipsate kunt eten. Het ligt aan het water, waardoor je met mooi weer heerlijk op het terras kunt zitten. Ondanks dat vandaag officieel de lente is begonnen, was het helaas wat te fris om buiten te zitten. Ondanks het verjaarspartijtje dat aan de gang was, toch erg lekker gegeten. Een goede afsluiting van een geslaagd weekend! 


Het volgende 'Gors weekend'  staat al genoteerd: 15 en 16 mei. Net als vandaag moeilijke dagen. Vandaag zou mijn vader jarig zijn geweest. Op 15 mei mijn moeder. Mijn zus is de dag erna jarig, dus meestal vierden zij hun verjaardagen samen. Dat maakt het extra moeilijk nu mijn ouders er niet meer zijn. Hoewel we op zulke dagen gewoon doen wat we anders zouden doen, hebben we zo alledrie onze eigen gedachten en gevoelens. Beleven we het gemis alledrie op onze eigen manier. Ik denk dat onze ouders best een beetje trots op ons zouden zijn als ze zien hoe we ondanks alles door zijn gegaan, ons leven weer hebben opgepakt. Al lijkt het soms zo onzinnig, zo volkomen zinloos door de enorme leegte die zij hebben achtergelaten en die niets of niemand ooit kan vullen. Maar ik weiger gewoonweg om het verdriet om te laten slaan in zelfmedelijden en mijn leven te vullen met sombere bitterheid. Daar is het te kostbaar voor.

18 maart 2010

Leef je uit met Polyvore!

Een geweldige site die ik echt niet voor mezelf kan houden is http://www.polyvore.com/. Je kunt hier (gratis) collages maken. Het is eigenlijk bedoeld voor kleding, schoenen en accessoires, maar je kunt het voor vanalles gebruiken. Denk bijvoorbeeld aan een moodboard voor je interieur of, zoals ik graag doe, een verzameling plaatjes waar je gewoon vrolijk van wordt.

Er zijn enorm veel bestaande items die je zo kunt gebruiken, maar je kunt ook zelf items importeren. Daar is een handig tooltje voor dat je via de site kunt downloaden. Daarmee kun je van elke website items kopieeren, die je vervolgens opslaat in je collecties. Door items te selecteren, te plakken en te combineren kun je echt hele professionele collages of moodboards maken, zoals je ook wel in glossy's ziet. Je kunt ook de creatieve uitbarstingen van anderen bekijken. Echt geweldig wat sommige mensen maken!

Hier het resultaat van mijn eerste stappen in de wereld die Polyvore heet:


Je moet het gewoon een keer geprobeerd hebben, echt heel leuk. Alleen een waarschuwing: het is zeer verslavend....

H2otel

Heb je na een avondje theater geen zin meer om helemaal terug naar huis te rijden en zoek je een leuk hotelletje in Rotterdam? Aan de Waalhaven zit een uniek hotel: H2otel.
Het is een soort grote woonboot, waarin 49 hotelkamers zijn gemaakt. Aan de achterkant zit een brasserie die uitkijkt over het water. Extra leuk zijn de ronde 'picknickbootjes' waarmee je bij mooi weer zelf het water op kunt.



16 maart 2010

Gezellig weekend

Zo is het vrijdagmiddag en ligt het hele weekend nog voor je, en hup, ineens is het weer maandagochtend en sta je aan het begin van een nieuwe werkweek. Des te meer reden om ervan te genieten dus! Van het weekend bedoel ik dan, he!

Zaterdag kwam mijn zus bij me logeren, dus lekker samen de stad in geweest. Het weer was niet geweldig, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben een bagel gegeten bij Bagels & Beans, want daar was Audrey nog nooit geweest. Ook zij is inmiddels een liefhebber! Natuurlijk kon ik maar weer moeilijk kiezen uit al die heerlijke dingen die er op de kaart staan. Ik ben uiteindelijk gezwicht voor een volkoren bagel met banaan, honing en kaneel. Alleen die geur al is heerlijk. Vers aardbeiensap erbij...mmm!

Daarna konden we weer op volle kracht verder met shoppen en zijn goed geslaagd. Op de terugweg nog even over de markt gelopen. Het was al tegen vijven, dus ze waren de boel al aan het afbreken. Het begon ook steeds harder te regenen, dus we hebben alleen even bij de bloemenkramen gekeken. Daar kon ik voor € 2,50 een enorm pak mee krijgen met vijf verschillende bossen bloemen. Zacht roze rozen, bessen, rode anjers, lila tulpen, gekrulde takken en oranje ranonkels. Een vreemdere combinatie kun je je haast niet voorstellen en ik zou het zeker niet zelf hebben uitgezocht. Maar verdeeld over twee vazen werden het toch heel leuke boeketten, zeker voor dat geld!






Zondagmiddag hadden we met onze broer en zijn vriendin afgesproken. Gelukkig van te voren gereserveerd, want café Floor was stampvol toen we er rond één uur aankwamen. Lekkere sandwich op van dikke bruine boterhammen, belegd met kalkoenfilet en een salade van appel, rozijnen, bleekselderij en knolselderij. Vooral 's zomers is Floor echt heel leuk, omdat je dan in de gezellige, grote tuin kunt zitten. Ook als je naar het theater of de bioscoop gaat, kun je bij Floor terecht voor een snelle maaltijd. Als je het van te voren aangeeft, houden ze hier rekening mee en zorgen dat je op tijd bent voor de voorstelling.



Nu we toch bij elkaar waren, hebben we meteen maar onze agenda's getrokken en een datum geprikt voor een weekendje naar het Gors. Een tijdje geleden zijn we door mijn oom en tante uitgenodigd om met z'n vieren in hun huis in Nieuw-Beijerland te komen logeren. Mijn oom gebruikt dit huis als kantoor. Hij heeft het een aantal jaar geleden helemaal in de oude stijl teruggebracht, compleet met antieke tegeltjes, authentieke verfkleuren en glas in lood. Bovendien ligt het geweldig; vanuit de woonkamer kijk je uit op een enorm weiland (het Gors) dat grenst aan het water (het Spui). In de zomer kun je er zwemmen bij het door mijn oom en tante aangelegde strandje en in de winter wordt er volop geschaatst op de slootjes die het Gors doorkruisen. En met de bootjes en schepen die op het Spui langsvaren is er altijd wel wat te zien.

We hebben daar begin januari een heel gezellig weekend gehad. Zo gezellig, dat het volgens mijn oom zeker voor herhaling vatbaar was. Dus vandaar dat we komend weekend opnieuw naar Nieuw-Beijerland afreizen. Compleet met hond, want voor Robin is het Gors een soort paradijs. Het is aan alle kanten afgesloten, dus hij kan gewoon los lopen. Ondanks de regen heeft hij de vorige keer als een dolle over het land gerend. Vogels wegjagen, uit de slootjes drinken en vooral heel, heel hard rennen. De uren daarna lag hij compleet uitgeput op de bank.



Ik zal aan mijn oom vragen of ik wat foto's van het huis op m'n blog mag zetten. Absoluut de moeite waard! Wordt dus vervolgd...

13 maart 2010

Cargelli, mode en de kunst van het shoppen

Vanmiddag eindelijk naar de tentoonstelling van de Nederlandse modeontwerper Cargelli, oftewel Carl Gellings, in het Schielandhuis geweest. Al weken neem ik me voor te gaan, maar steeds kwam er niks van. Met de volprezen Rotterdampas op zak (gratis toegang!) nu toch maar eens een cultureel uitstapje gemaakt.



In het Schielandhuis, dat qua gebouw alleen al de moeite waard is, zijn op dit moment drie tentoonstellingen te bezichtigen, te weten die van Cargelli, 'Nooit gebouwd Rotterdam' en 'Kinderprent voor 1 cent'. 'Nooit gebouwd Rotterdam' geeft een overzicht van nooit uitgevoerde bouwprojecten in Rotterdam. Gek om te zien hoe anders deze stad eruit had kunnen zien als er destijds andere keuzes gemaakt waren! 'Kinderprent voor 1 cent' toont een selectie van de kinderprenten van de Atlas van Stolk. De Atlas Van Stolk heeft zo’n 1400 van deze kinderprenten in de collectie, die vooral bedoeld waren voor kinderen en volwassenen die nauwelijks konden lezen.

Best leuk allemaal, maar ik kwam natuurlijk voor Cargelli. Niet dat ik ooit van de beste man gehoord had hoor. Hij schijnt van de jaren vijftig tot halverwege de jaren zeventig een belangrijke rol te hebben gespeeld in de modewereld. Zo produceerde hij talloze collecties en kleedde hij niet alleen de fashionista's van Rotterdam, maar later ook de eerste Nederlandse tv-sterren. Reden genoeg dus om eens een kijkje te gaan nemen.







Op de mooie benedenverdieping van het Schielandhuis zijn verschillende zalen gevuld met witte etalagepoppen, gehuld in allerlei creaties van Cargelli. Vooral de avondkleding, Cargelli's specialiteit, spreekt me erg aan. Het heeft wat weg van Diors New Look, met elegante jurken en mooie jasjes met A-lijnen. De meer exotische ontwerpen in de linkerzaal zijn aan mij niet besteed; ze doen me nogal denken aan goedkope kostuums voor een Bollywood film. Maar voor zijn tijd was dat vast heel gewaagd en sexy, al zou ik er de straat, laat staan de rode loper, niet mee opgaan. Maar smaken verschillen natuurlijk.

Er zijn ook allerlei schetsen en getekende ontwerpen te zien. Erg leuk, zeker voor een amateur als ik. Misschien zelf ook maar weer eens m'n schetsboekje opscharrelen. Na mijn bescheiden succes als winnaar van een ontwerpwedstrijd van Neckermann, waarbij de door mij ontworpen jurk in productie genomen werd, wordt mij zo af en toe door collega's gevraagd of ik nog weleens wat ontwerp. Uh, nee, niet echt. Meestal krijg ik pas zin om wat te tekenen als ik met een bepaalde outfit in gedachten stad en land heb afgelopen zonder het in de winkels (voor een normale prijs en in mijn maat) te kunnen vinden. Hoewel het wel een beetje begint te kriebelen nu ik al die nieuwe kleuren van de voorjaarscollecties zie hangen. Dan ben ik ineens die Uggs weer spuugzat en kijk ik verlangend uit naar de dag dat we weer lekker ballerina's kunnen dragen. En daarbij dan allerlei leuke jurkjes en tunieken, gecombineerd met die heerlijk zittende leggings, geweldig! Als ik aan jurkjes of tunieken denk, komen er meteen zoveel ideeen bij me op. Ik zie het helemaal voor me; zachte pasteltinten, mooie kantjes erlangs, een aparte halslijn, dunne, soepelvallende stofjes... Je kunt met een tuniek(jurk) echt alle kanten op en voor elk figuur is er wel een geschikt model te bedenken.


Het frustrerende is alleen dat ik (nog steeds niet) kan naaien. Dus elk ontwerp komt gewoon op de grote berg terecht zonder dat ik er iets mee kan. Terwijl er zoveel geweldige stoffen, kantjes en ruches te koop zijn! Ik krijg vaak het vanzelfsprekende antwoord dat ik dan maar een naaicursus moet gaan volgen. Aan de ene kant lijkt me dat leuk, want stel dat ik dan inderdaad vanalles zelf kan maken... Er zou een wereld van mogelijkheden voor me open gaan! Maar tegelijk is er het besef dat ik een ramp ben met naalden, garen en al het andere dat naar handwerken riekt. Zelfs met breien krijg ik het voor elkaar een sjaal te produceren die halverwege in breedte verdubbeld is, met de nodige gaten her en der door steken die ik heb laten vallen. Ook borduurwerkjes bobbelden (verleden tijd, want ik waag me er niet meer aan) altijd door de vele knopen aan de achterkant. Al met al geen succes dus. Maar wie weet, gaat het met een naaimachine anders...

Dus voorlopig doe ik maar waar ik goed in ben: shoppen. Een talent dat deels genetisch is bepaald. Maar het is net als bij topsport, je moet het bijhouden. Er moet vooral niet te licht over gedacht worden! Echt shoppen op hoog niveau vereist kennis, geduld, uithoudigsvermogen en vooral veel ervaring. Dus... oefenen, oefenen en nog eens oefenen! Ik heb deze kunst van het winkelen in de loop der jaren aardig onder de knie gekregen. Maar daarmee ben je er nog niet. Want zoiets schept natuurlijk verwachtingen. Maar prestaties uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst. Je moet eraan blijven werken, je grenzen verleggen, tot het uiterste gaan. Dus tja, als ik eerlijk ben heb ik helemaal geen tijd om er nog iets naast te doen...

11 maart 2010

Leestips

Deze week heb ik twee boeken gelezen, die ik jullie echt niet wil onthouden. Heel verschillend, maar wat mij betreft allebei aanraders.

De ene is 'Bij ons thuis' van Harriet Evans. Dit is het eerste boek van mijn stapel geleende biebboeken. Een roman van een schrijfster van wie ik ook het boek 'Een hopeloze romaticus' in mijn boekenkast heb staan. Was dit boek best aardig, maar een beetje te chicklit-achtig naar mijn smaak, het eerder verschenen 'Bij ons thuis' is een boek vol sfeer en toch met de nodige romantiek voor de zwijmelaars onder ons. Mij sprak vooral het ouderlijk huis van de hoofdpersoon, 'Keeper House', enorm aan. Sfeervolle beschrijvingen a la Rosamunde Pilcher en Marcia Willett, waarbij zoals gebruikelijk veel wijn en whiskey geschonken wordt. "Je zou ervan aan de drank raken, zo gezellig klinkt het", zou mijn moeder zeggen.



Hier een aardige omschrijving van het verhaal:

Home should be a place where you can relax, escape your worries and hide away in comfort with your family. Not for Lizzy Walters, where a summer at home means juggling family secrets and confronting old flames. Some families warm your heart. Lizzy's makes her head spin. Home - For most it's a place of calm and safety. For Lizzy Walter, things are a bit more complicated. Keeper House - a cherished old place deep in the countryside - has always been the heart of the Walter's universe. There, Lizzy can escape from her London life and ease her heart and mind. But trouble is on the horizon. For a start, her entire family are hiding something. Then the Love of Her Life makes an unexpected reappearance - just when she thought she was starting to get over him. And now Keeper House itself is in peril. By the time the Walters gather for a summer wedding, the stakes have never been higher - for Lizzy, for her family and for love!

Het andere boek dat ik heb gelezen is 'Doorzakken bij Jamin' van Hanneke Groenteman. Niet haar meest recente boek, maar ik zag het voor 4,99 euro liggen bij Albert Heijn, dus een mooie gelegenheid om eens wat van haar te lezen. En wat kan ze schrijven! Lekker vlot, vol humor en zelfspot, maar vooral zo herkenbaar. Iedereen die weleens een dieet gevolgd heeft zal zich herkennen in de grappige en soms ontroerende verhalen van een vrouw die gek is op eten, maar ook worstelt met haar gewicht en daarom alle mogelijke dieten al heeft uitgeprobeerd.



Ik kan dan ook niet wachten om morgenmiddag naar Donner te rennen en haar nieuwste boek 'Bestemming bereikt?' te kopen. Want zoals iedereen weet is Hanneke slank en strak uit de strijd gekomen na het ondergaan van een maagverkleining. Ik ben zo benieuwd hoe ze uiteindelijk tot die ingrijpende beslissing is gekomen en hoe haar leven veranderd is. Heeft het slank-zijn haar gebracht wat ze verwachtte en waar ze zo intens naar verlangde? En is het het offer waard? Hoe brengt ze als levensgenieter de discipline op om zich te beperken tot weinig en vaak vetvrij voedsel? Dat zijn prangende vragen waar ik als emotie-eter heel graag antwoord wil krijgen. Dus op naar Donner!

Over soep enzo

Over het algemeen ben ik niet zo'n soepmens. Net als bij koffie, wat ik dus echt niet lust, vind ik dat jammer. Niks zo lekker als de geur van vers gezette koffie. En ook het hele ritueel van het koffie zetten spreekt me ontzettend aan. Het doet me denken aan vroeger, toen mijn vader een paar minuten voor het begin van het acht uur journaal opstond en naar de keuken liep om koffie te zetten. Hoewel hij zich nooit met huishoudelijke taken bemoeit heeft zolang als mijn moeder dit kon doen, was het koffie zetten echt zijn ding. Ik heb sindsdien meerdere pogingen gedaan om koffie zoals ze zeggen 'te leren drinken'. Hoe leuk zou het zijn om 's morgens mijn keuken te vullen met de heerlijke geur van vers gezette koffie of om, heel Sex in the city-achtig onderweg naar het werk een beker koffie te kopen! En wat dacht je van zo'n grote kom cappuchino bestrooid met cacao?



Maar helaas, of het nou Senseo, gewone koffie of eikeltjeskoffie is, met veel melk, weinig melk, schuim, suiker of zoetjes, ik blijf het zo smerig vinden dat ik na het nemen van een slok me moet beheersen om niet mijn mond te gaan spoelen. Heel onvolwassen vind ik, maar het is niet anders.

En zo is het ook met het eten van soep, zij het in mindere mate. Niets zo gezellig als op zondag zelf gemaakte soep eten. Zij het niet dat ik zelf gemaakte soep meestal niet te pruimen vind. Ik hou sowieso niet van heldere, boullion-achtige soep. Er veel groente, stukjes kip of vermicelli in gooien helpt wat mij betreft ook echt niet. Moet ik er meteen bij zeggen dat de bloemkoolsoep van mijn oma een uitzondering was. Maar die was met de grootste fantasie dan ook geen heldere soep te noemen. In tegendeel; een dikke, romige substantie met flinke stukken bloemkool en natuurlijk de onmisbare gehaktballetjes van niet te geringe omvang. Dat was pas soep! En ik moet zeggen dat mijn tante er ook goed in slaagt deze soep der soepen van haar moeder te evenaren.

Maar verder zijn mijn ervaringen met soep niet zo geweldig. Zeker met koud weer laat ik mij toch nog weleens verleiden door de lekkere geur en de genoemde associaties met gezelligheid die een kop warme soep oproept. Groot was dan de teleurstelling na die eerste hap (waterige, zoutige boullion of juist vettige erwtensoep-drap), waarna de grote vraag kwam hoe ik die soep weg moest krijgen en als dat niet lukte, waar ik het dan in vredesnaam moest laten. Je kunt die kamerplanten geen soep blíjven geven natuurlijk...



Blij verrast was ik toen ik voor het eerst bij de Chinees een kop tomatensoep bestelde. Ik neem zelden soep vooraf. Niet alleen omdat ik dus niet zo gek op soep ben, ook zit ik er vaak zo vol van dat ik na het eten ervan niet meer ten volle kan genieten van al die heerlijke hoofdgerechten die ik wel lekker vind. Maar toen ik eens uit eten was met vrienden die een compleet driegangenmenu bestelden, wilde ik me niet laten kennen. Voor geen goud zou ik de op behangplaksel-lijkende haaienvinnensoep bestellen die mijn vader altijd nuttigde, dus ik gokte op de tomatensoep. Een openbaring! Nog nooit had ik zulke heerlijke soep geproefd! Lekker dik zonder vetlaag achter te laten, goed gevuld en vooral... zoet! Ik had natuurlijk weleens de chinese tomatensoep uit de supermarkt geproefd, maar dit was echt geen vergelijk! Ik was verrukt.

Pas jaren later vertelde iemand mij dat die zoete smaak ontstaat door het toevoegen van appelmoes. Het lijkt onzinnig, maar als je het weet, proef je het ook wel een beetje. Ik dus meteen een blik chinese tomatensoep gekocht (je moet toch ergens beginnen) en deze gemixd met een halve pot appelmoes. En inderdaad, de soep werd zoeter en begon een klein beetje op 'de echte' te lijken. Maar hetzelfde was het niet.

TOTDAT... ik bij een van mijn eerste bezoeken aan de kleine Spar bij de Wijnhaven plastic bekers zag staan met de tekst 'Verse chinese tomatensoep, ambachtelijk bereid. Restaurantkwaliteit'. Een sprankje hoop... het zou toch niet...? Ze waren niet goedkoop, 2,50 euro per beker, en dat gaf voor mij de doorslag. Dan moest het toch wel wat bijzonders zijn? Vier minuten in de magnetron, dan de apart bijgeleverde vermicelli er doorheen roeren... Een hap en ik was verkocht. Dit is goeie shit, zoals mijn broer zou zeggen. Zoet, beetje dik en met veel verse stukje kip. Met een beker vul je precies een flinke soepkom. Met wat brood erbij echt een volledige maaltijd.



Ik zag dat ze ook chinese kippensoep van hetzelfde merk verkopen. Maar die tomatensoep is zo lekker, dat kan haast niet geevenaard worden. Dus ik heb noch de moed, noch de behoefte gehad om die te proberen. Want als iets goed is, is het goed. Dus waarom nog verder zoeken? Ik heb de soep overigens nog in geen enkele andere winkel kunnen vinden. Dus loopt het water je nu in de mond? Zoek een Spar of ga, voor absolute zekerheid, naar de Spar bij de Wijnhaven. Je vindt ze in het schap bij de salades. Eet smakelijk!