11 februari 2014

Downton Abbey en afscheid nemen

In mijn vorige bericht vertelde ik al dat ik alles licht (?) obsessief doe. Mijn laatste obsessie is Downton Abbey. Of ik moet eigenlijk zeggen 'was', want ik heb alle seizoenen inmiddels gekeken, dus ik moet tot de herfst wachten tot het vijfde en laatste seizoen wordt uitgezonden. Cold turkey afkicken dus...


Het begon allemaal heel onschuldig. Ik had de dvd box van het eerste seizoen geleend van iemand. Een tijd geleden had ik deze afleveringen al op tv gezien, maar ergens in het tweede of derde seizoen ben ik afgehaakt en kon daarna het verhaal niet meer goed oppakken. Dus het leek me leuk om weer vanaf het begin te kijken. Maar ja, zoals dat gaat met een dvd box, je kijkt niet 1 aflevering zoals op tv, maar je gaat lekker door. En na dat ene seizoen kon ik niet wachten tot ik het volgende kon lenen. En dan is internet ideaal. 

Inmiddels heb ik alle vier de seizoenen gezien. Ik heb met de familie gelachen en gehuild (ja, echt). Het lijkt alsof ik ze persoonlijk ken. En dat zette me aan het denken. Aan het eind van seizoen 3 gaat 1 van de hoofdpersonen (ik zal geen namen noemen) dood. Iemand die iedereen heel sympathiek vindt en die al vanaf het begin meespeelt. Ik had al ergens gelezen dat dit zou gebeuren, dus ik was voorbereid. En toch heb ik zitten bleren. Het voelde als verlies.


Ik vraag me af of filmmakers zich bewust zijn van de emotionele band die kijkers opbouwen met personages. Denk aan soap acteurs die op straat worden aangesproken op het slechte gedrag van hun alter ego. Nu wil ik niet zover gaan dat ik realiteit en fictie niet uit elkaar kan houden, maar toch merk ik dat ik me het wel en vooral het wee van de Crawley's behoorlijk aantrok. Waarschijnlijk maakt het intensieve kijken (zo'n 3 of 4 afleveringen per avond) de betrokkenheid groter. En daarmee komt het overlijden van een hoofdpersoon harder aan. Zelfs als O'Brien of Thomas wat zou overkomen, zou me dat schokken. Laat staan iemand die echt sympathiek was. Beseffen filmmakers wat dat met kijkers doet? Zeker aan het eind van een seizoen? Ik betwijfel het.

Ik vraag me af of er ook zoiets bestaat als rouw om een fictief persoon. Iemand uit een boek, een film of een serie. Is het niet in een bepaalde zin te vergelijken met het verlies van een beroemd persoon? Iemand die wel echt geleefd heeft maar die je nooit persoonlijk hebt gekend? Als een popidool overlijdt of iemand van een koninklijk huis, dan geven mensen uiting aan hun verdriet door bloemen te leggen, een condoleanceregister te tekenen of zelfs een afscheidsbijeenkomst bij te wonen. Maar hoe doe je dat met een fictief persoon? Ik zeg natuurlijk niet dat het hetzelfde is, maar de gevoelens van verlies kunnen wel degelijk aanwezig zijn, zij het minder intensief. Niet iedereen zal dit zo voelen, maar iemand die zich sterk inleeft in anderen, iemand die gevoelig is of misschien in een moeilijke periode zit? Is het een schande om dat te bekennen? Ik denk het niet.


In Downton hebben ze het goed aangepakt denk ik. Hoewel het aan het einde van een seizoen gebeurt, wat je met een rotgevoel achter laat als je niet al seizoen 4 klaar hebt liggen, heeft dit ook een voordeel. In het volgende seizoen kan namelijk een nieuwe start gemaakt worden, waarbij je meteen 6 maanden verder springt in de tijd. De reacties van de familie op het overlijden, de tranen en de ontzetting, blijven je bespaard. Wel wordt de naam van de persoon nog regelmatig genoemd, zodat je als kijker als het ware de tijd krijgt te wennen aan het idee dat diegene er niet meer is. Ze nemen je mee in het gemis, maar ook in het herstel. En er gebeurt weer zoveel dat je rond de derde aflevering weer gewoon mee lacht. Want zo is het leven. Ook in Downton Abbey.




10 februari 2014

Schilderen tegen de klok

Er zijn mensen die allerlei hobby's hebben en zich hier regelmatig mee bezig houden. Die een avondje sporten, een middag achter de naaimachine kruipen en weer een andere dag lekker op de bank zitten met een boek. Ik ben niet zo iemand. Bij mij gaat het in golven. Of beter, in tsunami's.

Als ik iets doe, is het bijna obsessief. Dan stort ik me er volledig in en doe meteen niks anders meer. Vaak gebeurt dat als ik iets nieuws ontdek, zoals laatst met het bakken of met de naaimachine. Dan heb ik meteen mijn hele keuken vol staan met alle mogelijke soorten meel en werk ik systematisch mijn nieuwe kookboek af. Zo heb ik me in oktober en november ondergedompeld in de wereld van WordPress omdat ik hiermee zelf websites wilde kunnen bouwen. Dat ik daarvoor eerst ingewikkelde HTML codes moest leren begrijpen maakte het allemaal wat lastiger, maar de uitdaging des te groter.

Maar het kan ook om iets gaan dat ik al eerder heb gedaan. Zo kan ik weken achter elkaar het ene na het andere boek verslinden. Of, zoals de afgelopen anderhalve maand, elke avond schilderen. Alleen heb ik wel een excuus voor die laatste obsessie. Ik had namelijk geen keus. Tot eind maart hangen en staan mijn schilderijen in het gemeentehuis van Oud-Beijerland. Dus voor die tijd moest ik zorgen dat ik genoeg had om te kunnen laten zien. Flink aanpoten. En toen ik de schilderijen ging ophangen, bleek dat met de kleinere exemplaren niet zo goed te gaan. Die moesten dus de vitrine in. Maar met als resultaat dat er een groot stuk kale muur over was. Er zat niks anders op dan nog 2 schilderijen erbij te maken. Grote. Hele grote. In 2 dagen. Dus je snapt mijn obsessieve schilderen.



Inmiddels hangt en staat alles. Vorige week is de expositie officieel geopend door wethouder Henk Kievit. Vrienden, familie en collega's waren gekomen, waardoor het voor mij echt als een soort verjaardag voelde. Daarna nog wat met elkaar gaan eten, wat een perfecte afsluiting was van een perfecte dag. Soms zijn die obsessies zo slecht nog niet!




Stom genoeg heb ik geen foto's van de expositie gemaakt. Wel twee van toen ze nog bij mij thuis waren. Voor wie interesse heeft; de expositie duurt tot eind maart en is te bezoeken tijdens de openingstijden van het gemeentehuis (W. van Vlietstraat 6, Oud-Beijerland).







09 februari 2014

Filo mania

Na mijn bericht van vorige keer, dat tot mijn schande alweer van 3 maanden geleden is, zijn jullie vast niet verbaasd als ik zeg wat ik de afgelopen tijd heb gedaan; inderdaad, filofaxen. Ik geloof niet dat dit een werkwoord is dat je terug kunt vinden in de Van Dale, maar onder filofax'ers (nog zo'n mooie) is het algemeen bekend en slaat op alles wat met je Filofax te maken heeft. Denk knippen, plakken, schrijven tot het inrichten van je Filofax station.

Station? Yep. Zoals ik vorige keer al zei, het is een wereld apart, compleet met jargon. Maar voor wie niet bekend is in de wondere wereld van de Filofax zal ik het uitleggen. Echte liefhebbers besteden veel tijd aan het decoreren van hun Filofax. Ze gebruiken hiervoor vooral washi tape, post its en stickers en veel van hen maken hun eigen agendavulling. Voor al die creatieve uitspattingen heb je natuurlijk veel spullen nodig. Want met 1 of 2 rolletjes tape kom je er niet. En om al die spullen op te bergen, hebben veel filofax'ers een zogenaamd station ingericht. Dat kan een karretje op wieltjes zijn, maar vaak bedoelen ze hiermee hun bureau waaraan ze zitten als ze met hun Filo aan de slag gaan. Alle rolletjes tape, de stapels stickers en de pennen in alle kleuren en diktes krijgen een plek in manden, plastic opbergers en vakjes. Ik vind het heerlijk om de werkplekken van anderen te bekijken, dus op Pinterest had ik hier al een bord voor aangemaakt. Ook wat dat betreft zit ik bij de filofax'ers dus goed. Niemand is beter in het leuk opbergen van hobbyspullen dan een filofax'er! Want wat je ook doet, het moet vooral 'cute' zijn. 'Super cute' liefst. Als je al wat YouTube filmpjes over Filofax hebt gekeken, dan weet je wat ik bedoel.



Maar laten we er niet omheen draaien. Hoe erg is het met mij gesteld? Best erg. Ik heb inmiddels 4 Filo's. Maar ik vind wel dat een kleine toelichting op zijn plaats is. Bij die 4 stuks reken ik namelijk ook mijn meer dan 20 jaar oude Filofax (een bruine Dundee, personal size) die ik ooit van mijn ouders heb gekregen. Dus die telt eigenlijk niet als je mijn mate van verslaving beoordeelt. De eerste Filofax die ik zelf heb gekocht, was een A5 (de maat) Original (het model), Patent Fuchsia (de kleur). Die bevalt echt heel erg goed. Ben er super blij mee. Alleen is hij nogal groot en zwaar voor in je tas. Maar ik was vastbesloten om niet mee te doen aan het steeds maar weer een nieuwe Filofax kopen en wilde het bij die ene houden.

Maar toen wees mijn zus me erop dat de Blue (kleur) Finsbury (model) Personal (maat) online flink was afgeprijsd omdat de kleur uit de collectie gehaald werd. Die kleur vond ik al een hele tijd zo mooi en hij was nu zo'n 40 euro goedkoper. En een personal is wel veel makkelijker meenemen. Dus ik ging overstag en bestelde hem. Een paar dagen later werd ik gebeld door Filofax dat er een fout in de webshop was gemaakt en mijn mooie blauwe Finsbury niet meer leverbaar was. Diep teleurgesteld natuurlijk. Ik was zelfs al tabbladen en zo aan het maken geweest voor mijn nieuwe planner. Ik mocht mijn geld terug, maar ja, als je eenmaal een nieuwe Filo verwacht...


Mijn bruine personal Dundee, de personal Finsbury in pale blue
en mijn hard roze agenda van Hema




De Finsbury was er ook in Pale Blue en ook die kleur zou uit de collectie gaan. Ik vond hem iets minder mooi dan die hemelsblauwe die ik eerst had besteld, maar licht blauw vond ik ook heel leuk. En hij was dezelfde prijs. Dus dat was geregeld. Toen ik hem een paar dagen later binnen kreeg, viel de kleur me enorm mee. Hij was minder licht dan ik dacht. Meer een soort baby blauw. Alleen waren de ringen roestig. Er zat een soort groene laag op, die ik niet weg kreeg. Ook op de voering aan de binnenkant zaten wat vlekjes. Waarschijnlijk had hij al een tijd in een magazijn gelegen. Het stoorde me echt, dus ik heb een mailtje naar Filofax gestuurd. Op de site zag ik namelijk dat deze kleur nog op voorraad was, dus ik wilde 'm graag omruilen voor een beter exemplaar.

Filofax meldde dat dit niet het geval was en dat ook deze niet meer leverbaar was. Ik mocht een andere Filofax uit de outlet uitzoeken of wat extra accessoires kiezen. Veel Filo's zijn nogal somber qua kleur en wie mij kent, weet dat ik niet snel voor een zwarte of wijnrode agenda zal gaan. De enige agenda die ik wel heel leuk vond, was de Personal (maat) Aqua (kleur) Malden (model). Maar die was natuurlijk niet afgeprijsd. Maar als je het niet vraagt... Dus ik heb wat heen en weer gemaild en gevraagd of ik korting kon krijgen op de Malden. Ik vond wel dat Filofax iets mocht doen om me te compenseren. Uiteindelijk kreeg ik een mail waarin stond dat ze me de Malden (ter waarde van 100 euro) kosteloos zouden toesturen! En de Finsbury mocht ik houden! Ik heb letterlijk een vreugdedansje gedaan! De Malden is gemaakt van super zacht leer en kun je heerlijk vol proppen. Hij is echt geweldig!


Okee, een beetje een lang verhaal, maar vandaar dat ik dus nu naast mijn A5 Original ook 2 personals heb. De Finsbury staat voorlopig op de plank, maar de Malden gebruik ik naast mijn A5. Ik blijf het lastig vinden om 2 agenda's naast elkaar te gebruiken, omdat het een beetje voelt alsof ik mijn liefde moet verdelen. Klinkt overdreven misschien, maar goed, daar moet je filofax'er voor zijn om dat te snappen. Hieronder wat plaatjes van mijn 2 kanjers.










Voor allebei de maten heb ik zelf inserts gemaakt. Voor mijn A5 heb ik de templates van Philofaxy (een website voor Filo liefhebbers) gebruikt en geprint op gekleurd papier. Voor de personal heb ik gewoon de agendavulling van Filofax gebruikt die erbij zat (week on two pages). De tabbladen voor allebei heb ik gemaakt met plaatjes van Pinterest, die ik heb gelamineerd. Voor de A5 heb ik extra inserts die mijn zus op de computer heeft gemaakt (Expenses, Books to read, To Do's, Wish List) en een aantal die ik online heb gevonden (password tracker, bijbelleesschema). De meeste pagina's zijn versierd, al doe ik het extreme plakwerk pas als de week voorbij is, want dan weet ik dat ik geen ruimte meer nodig heb om dingen op te schrijven. Post its, stickers, mapjes en leuke clips maken het af. En voila! Je hebt een eigen, persoonlijke Filo (of 2, of 4, of....)!