30 september 2013

True love

Na m'n vorige post, begon ik me af te vragen wat we nou zo leuk vinden aan series als Once upon a time. Is het dat we stiekem zouden willen dat sprookjes toch waar blijken te zijn? Verlangen we diep in ons hart naar wat magie om ons eigen leventje wat spannender te maken? Of komt het uiteindelijk allemaal neer op dat waar alle sprookjes eigenlijk over gaan; true love? In Once upon a time wordt wat afgetoverd, maar de sterkste magie is die van 'true love's kiss', die elke vloek kan breken.


Wij nuchtere dames, en heren natuurlijk, neem me niet kwalijk, geloven natuurlijk niet meer dat er op de wereld maar 1 ware liefde voor ons is. Dat jullie voor elkaar bedoeld zijn en dat als jullie elkaar vinden, deze liefde voor altijd en eeuwig blijft bestaan. We geloven niet meer in 'living happily ever after'. Als je kijkt naar het aantal echtscheidingen en gebroken relaties, zou je er gewoon somber van worden. Dat is misschien de reden dat we zo graag zouden willen dat het anders was. Dat er wel zoiets bestaat als je soulmate. Iemand met wie je kunt lachen en huilen, iemand die er altijd voor je zal zijn en die voor je door het vuur gaat. Heel soms kom je mensen tegen voor wie die droom wel lijkt uit te komen. Die worden samen oud en zijn nog steeds hevig verliefd op elkaar. Maar het blijft een zeldzaamheid, dat pure geluk dat alleen maar sterker wordt met de jaren.


Dus heb je je Prince Charming gevonden? Hou 'm vast, zou ik zeggen. Het is misschien niet altijd makkelijk, maar he, wat is een sprookje zonder avontuur? Ondertussen ga ik dapper verder, hopend dat er tussen al die kikkers toch ergens een prins blijkt te zitten. Gelukkig ben ik flexibel; dat witte paard mag ook best bruin of zwart zijn.



Er was eens...

Ik ken mensen die serieverslaafd zijn. Die kijken de ene serie na de andere. Ik heb er eigenlijk maar eentje waar ik voor thuis blijf; Once upon a time. Bij wijze van spreken dan, want in dit digitale tijdperk hoef je natuurlijk geen serie meer te missen. Je kijkt 'm gewoon online of je downloadt 'm. Maar daar komt ook meteen die verslaving om de hoek kijken. Want een week wachten om de volgende aflevering te kunnen zien? Ben je gek, we willen het nu! En dus zit je tot diep in de nacht aan de buis gekluisterd. Nog eentje dan! En voor je het weet is het zover. Kun je geen appel meer zien zonder aan Sneeuwwitje te denken. En spreek je mensen in je omgeving ineens aan met 'dearie'. Sorry, een inside joke voor de hardcore fans.


Voor wie Once upon a time niet kent, hier een korte samenvatting. Eigenlijk niet te doen, want er lopen zoveel verhaallijnen door elkaar heen en je moet voortdurend blijven nadenken, maar dat is dan ook  het geniale van de serie.


Seizoen 1 begint met de vloek die de boze koningin (stiefmoeder van Sneeuwwitje) heeft uitgesproken over the enchanted forest, waardoor alle sprookjesfiguren in onze wereld terechtkomen. Ze wonen in het Amerikaanse dorpje Storybrooke, maar hebben geen idee wie ze werkelijk zijn. Een jongetje dat een sprookjesboek in handen krijgt, gaat op zoek naar zijn biologische moeder en haalt haar naar Storybrooke. Zij zou volgens het boek namelijk de enige zijn die de vloek kan verbreken. Gaandeweg leer je steeds meer inwoners van Storybrooke kennen en kom je erachter wie ze werkelijk zijn. De serie is van dezelfde makers als 'Lost' en zit qua verhaallijn net zo slim in elkaar.


In het tweede seizoen is de vloek verbroken en weet iedereen weer wie hij is, maar komen bepaalde personen per ongeluk in the enchanted forest terecht. Heen en weer reizen tussen werelden is niet zo eenvoudig, dus er gaan heel wat afleveringen overheen voor iedereen weer bij elkaar is. En net als het erop lijkt dat alles eindelijk goed komt, wordt Henry, het jongetje dat eigenlijk de spil van alles is, ontvoerd. En omdat de sprookjes in de serie net even anders zijn dan wij ze kennen, is het niet een bekende schurk die Henry heeft laten ontvoeren, maar de altijd kind blijvende Peter Pan. Wie hij precies is en waarom hij Henry wil, is niet duidelijk. Alleen dat hij 'to be feared by all'  is.



Seizoen 2 eindigt ermee dat de hoofdpersonen uit de serie met elkaar op weg gaan naar Neverland om Henry te redden. Snow, Charming, Regina (de boze koningin), Hook, Emma (de moeder van Henry) en Rumpelstiltskin (Repelsteeltje) met elkaar op 1 schip... dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden. Gisteravond werd in Amerika de eerste aflevering van het nieuwe seizoen uitgezonden. Vanavond natuurlijk meteen gedownload en gekeken. Heel spannend! En ja, dan moet deze verslaafde dus toch wachten tot volgende week om te weten hoe het verder gaat. Om vervolgens met nog meer vragen te komen zitten. Heerlijk.


Wie nu nog niet als een gek seizoen 1 aan het downloaden is, kan ik misschien over de streep trekken door wat foto's van de hoofdpersonen te laten zien. Op de Facebook fanpage worden regelmatig polls gehouden over wie de meest dishy sprookjesfiguur is. Hun top 3: Charming, Rumpel en Hook. Ik mis in dit rijtje eigenlijk Pinocchio, de Mad Hatter (uit Alice in Wonderland) en de Huntsman (de jager uit Sneeuwwitje) nog, dus die zal ik jullie niet onthouden. Oordeel zelf!












27 september 2013

Koekiemonster

Sinds kort ben ik aan het bakken. Niet koken let wel, maar bakken. Kookprogramma's vind ik weinig aan en ik kom zelden in de verleiding om het recept thuis ook te gaan maken. Maar met bakken is het een heel ander verhaal. Het begon met 'Heel Holland bakt'. Daarbij liep het water me in de mond. Ik geef toe dat de inrichting van de tent, die het decor vormt voor al het kneden en mixen, enorm bijdraagt aan het plezier. De pasteltinten, de vlaggetjes en vooral ook de licht blauwe en turquoise mixers van Kitchen Aid... geweldig! En aangezien ik gek ben op koekjes, cake en alle andere zoetigheden, werd 'Heel Holland bakt'  al snel mijn favoriete programma.


 Helaas is het inmiddels afgelopen, maar gelukkig heb ik ook de Engelse variant ontdekt, die zelfs nog veel leuker is! Bij 'The Great British Bakeoff' vertellen ze tussendoor iets over de geschiedenis van allerlei lekkernijen. Je ziet stukjes van het prachtige Engeland en van de even prachtige Paul Hollywood, een van de juryleden. Ik hou niet van mannen met baarden of snorren, maar voor onze Paul maak ik een uitzondering. Die ogen maken namelijk heel veel goed. Dus al met al een zeer smakelijk programma.





Van huis uit heb ik weinig bak-kennis meegekregen. Sterker nog, lange tijd heb ik gedacht dat de enige manier om een appeltaart of boterkoek te bakken was met een pak van Baukje. Zelf een taart maken door bloem, boter, eieren en suiker te mixen, leek een onbereikbaar iets dat slechts voor weinigen was weggelegd. Of in elk geval niet voor mij. Je begrijpt mijn verrukking toen ik voor het eerst een eigen baksel uit de oven haalde en deze nog goed te eten bleek ook!


Daarna ging ik los. Ik kocht een paar bakboeken met de heerlijkste recepten en werd helemaal enthousiast. Nu alleen nog de ingredienten. Want dingen als bloem, bakpoeder en vanillesuiker had ik natuurlijk niet in de kast staan. Om nog maar te zwijgen van mysterieuze producten als zuiveringszout (baking soda), piment en gecondenseerde melk. Ik heb me rot gezocht. Maar inmiddels heb ik alle basisbenodigdheden in huis, inclusief 6 soorten suiker (kristalsuiker, witte basterdsuiker, licht bruine basterdsuiker, donker bruine basterdsuiker, poedersuiker en ruwe rietsuiker) en allerlei spul om taart mee te versieren. Want dat is ook zo leuk; ook op shoppinggebied gaat er een wereld voor me open. Al die soorten bakvormen, uitsteekvormpjes, gekleurde fondant en marsepein, sprinkles, papieren cupcakebakjes, spatels en deegrollers! Helemaal leuk. Wat basisgereedschap heb je wel nodig natuurlijk, maar verder probeer ik me in te houden (wat maar ten dele lukt). Eerst die taarten maar eens goed krijgen, dan kijken we verder naar de versiering. Dat het spul te eten is, is toch het belangrijkst, nietwaar?



Tot nu toe heb ik een dadelcake gemaakt, een banoffi taart, pindakaaskoekjes, haverkoekjes, een appelkruimeltaart en reuze haverrozijnenkoekjes. Ondanks dat de eerste koekjes wat slap waren en bleven (wat ze des te lekkerder maakte!), vallen de resultaten me reuze mee. Nadeel daarvan is natuurlijk wel dat je er wel erg lang plezier van hebt. Op de heupen wel te verstaan. Dus ik denk dat ik me ga beperken tot bakken in het weekend, anders groei ik dicht.





23 september 2013

Oudejaarsavond

Over een uur word ik 38 jaar. Nu is het dus een soort oudejaarsavond voor me. Een goed moment om terug te kijken op het afgelopen jaar.

Zonder in details te treden, kan ik stellen dat het niet zo'n gemakkelijk jaar is geweest. Een nieuwe baan die me bloed, zweet en tranen heeft gekost. Nou ja, in elk geval die laatste twee. Ik heb m'n stinkende best gedaan en hard gewerkt. En als ik kijk naar de dingen die ik heb gedaan, dan ben ik tevreden. Natuurlijk kan het altijd beter en is er altijd ruimte voor verbetering. Maar ik heb alles gegeven en ik ben blij met de resultaten. Ik heb volgehouden, ook toen het zo moeilijk was. En nu is het klaar en voorbij. Ik kan verder.

Sinds kort ben ik bezig met een coachingstraject. We zijn nog maar net begonnen, maar nu merk ik de effecten al. Ik had altijd een hekel aan mensen die het hadden over 'jezelf ontdekken' en 'dicht bij jezelf blijven'. Maar dat is precies wat ik nu aan het leren ben. Uitvinden wie je echt bent en wat er bij je past. En voor het eerst in mijn leven heb ik geweigerd toen iemand me vroeg te veranderen, om iemand te worden die ik niet ben. En niet wil zijn. Altijd dacht ik dat ik moest veranderen om goed genoeg te kunnen zijn; spontaner, extraverter, sportiever, assertiever... En ineens ben ik erachter gekomen dat ik gewoon ben wie ik ben. En dat niet op een soort berustende, fatalistische manier. Nee, ik WIL ook zijn wie ik ben. Ik ben okee zo. Natuurlijk ben ik niet volmaakt en zijn er kantjes aan mijn karakter die ik wil verbeteren. Maar meer haar op m'n tanden krijgen, meer op mijn strepen staan en mezelf meer profileren... nee, dat doe ik niet. Dat maakt me geen beter of mooier mens. Dat zachte in mijn karakter, dat wil ik niet kwijt. Misschien krijg ik daardoor niet altijd de credits die ik verdien en sta ik niet in de spotlights. Maar dat is prima. Ik heb die behoefte niet. Ik vind het belangrijker dat mensen me vertrouwen, van me op aan kunnen en weten dat ze bij me terecht kunnen. Ja, ik ben gevoelig en nee, dat wil ik niet veranderen. Het maakt me wie ik ben.

Dus wat mijn goede voornemens betreft; het komende jaar hoop ik meer te ontdekken over wie ik ben en hoe ik mijn sterke kanten kan benadrukken en verder ontwikkelen. Genieten van al het mooie dat me gegeven is, dankbaar zijn. En hopelijk vind ik een plek waar ik mijn kwaliteiten kan inzetten en waar ik gewaardeerd word. Gewoon zoals ik ben en niet om wie ik zou kunnen worden. Maar voor nu is het goed zo. Ik mag aan een nieuw jaar beginnen. Een frisse start, in meerdere opzichten. Dus ik ga morgen een grote bos bloemen voor mezelf kopen op de markt. Gefeliciteerd Deb, en een gelukkig nieuwjaar!