31 oktober 2010

Uit de klei getrokken

Afgelopen weekend zijn we weer met z'n vieren (broer, schoonzus en zus) naar het huis van mijn oom en tante in Nieuw-Beijerland geweest. Om de paar maanden mogen we daar een nachtje slapen en lekker genieten van het prachtige Gors. De hond gaat dan ook mee en heeft de tijd van zijn leven. Lekker los rennen en achter de vogels aanzitten, door de bagger struinen en daarna tevreden op zijn plaidje voor de haard in slaap vallen.

Maar voor ons was er dit keer werk aan de winkel! Mijn zus heeft voor haar verjaardag een cursus pottenbakken gekregen, maar de eerste les zouden we met elkaar doen. Dus om 14.00 uur zaterdagmiddag zaten we met z'n vieren achter de draaitafels in het atelier van kunstenaar Ton Erwich. Hij liet ons zien hoe we van een bonk klei in een mum van tijd een prachtige vaas of schattig schaaltje konden maken. Tenminste, bij hem was het zo gepiept. Hij hoefde maar met z'n duim te drukken of de vaas kreeg een randje en met een beweging van zijn hand werd zo'n vaas ineens 4 centimeter hoger. Allemaal alsof het niks was.



Maar het bleek toch een stuk lastiger als je zelf met zo'n stuk klei aan de slag gaat. Het begon al met het centreren van de klei, oftewel zorgen dat die in het midden van de draaiplaat komt te liggen. Door te duwen met je handen moet je de klei zo zien te krijgen dat hij netjes stil ligt en niet alle kanten op wiebelt tijdens het draaien. Vervolgens ging je met je vingers in de homp klei om er een gat in te maken. En daar begon de ellende al; zodra ik dacht dat het aardig ging, haakte ik met mijn nagels in de binnenkant, waarna er meteen een stuk klein om m'n oren vloog. En als dat gat er dan inzat, moest je heel voorzichtig en geleidelijk de wand dunner gaan maken. Maar bij mij werd de pot dan meteen heel breed in plaats van hoog, waardoor de randen gaan wiebelen en er al snel een soort kreukel in komt. Kort gezegd: ik geloof niet dat het erg is dat nooit eerder iets met pottenbakken heb gedaan. Er is aan mij beslist geen talent verspild.



Heel anders was het voor Dick. Mijn broer liep al weken te mopperen dat dit soort dingen niks voor hem is en dat hij vast niet verder komt dan een asbak. Maar zodra hij die bonk klei op de draaiplank had liggen en het apparaat begon te draaien, kwam er een perfect glad potje te voorschijn. Wij natuurlijk allemaal jaloers, want na afloop bleken al Dicks creaties 'afbakwaardig'. In tegenstelling tot die van mij. Ik heb uiteindelijk gekozen voor mijn platte bakje, dat ik eigenlijk niet anders kan omschrijven dan als asbak. Alle andere dingen waren scheef, te dik en tja, gewoon lelijk. Dick heeft gekozen voor zijn eerste potje, waar hij zelfs een deksel bij heeft gemaakt. Uitslover!


 

Na zo'n twee uur ingespannen knijpen en draaien was het alweer tijd om alles af te wassen en op te ruimen. Best nog een hele klus, want de bakken waar de draaitafels in staan, zitten helemaal onder de natte klei. Die klei zat overigens ook op onze kleren, onze schoenen en bij Shia zelfs in haar neus (vraag me niet hoe het er kwam). Ton Erwich gaat de door ons gekozen creaties afbakken in een gloeiend hete oven, waarna hij ze glazuurt. Over een paar weken zijn ze dan klaar en mogen we ze komen afhalen.


We zijn natuurlijk razend benieuwd naar het eindresultaat, maar nog meer naar de schitterende werkjes die Audrey kan maken als ze de hele cursus gevolgd heeft. We hebben vast een verlanglijstje bij haar ingeleverd van modellen en kleurtjes die we straks graag terug zien.


Na al die inspanning hebben we lekker een eind over het Gors gelopen en in het zonnetje wat gedronken bij het Hoge Huys. Daarna gezellig binnen de haard aan en genoten van een heerlijke biefstuk van Het Wapen van Nieuw-Beijerland, dat ze zo lief waren bij ons in het huis te serveren aangezien het restaurant helemaal vol zat. Als dat geen verwennerij is!





28 oktober 2010

Balans

Hebben jullie ook al gezien dat een aantal winkels de kerstafdeling al heeft ingericht? Ik weet dat sommigen van jullie er geestelijk nog niet helemaal klaar voor zijn, maar ik kan je vertellen dat ik bij het zien van al die leuke, nieuwe versiersels helemaal in de christmas spirit kom!

Zo heeft de Bijenkorf veel vrolijke, kleurige ballen en grappige figuurtjes voor in de boom. Normaal loop ik dat soort dingen straal voorbij, aangezien ik echt iemand van een traditionele boom ben. Maar zoals ik een tijdje geleden al vertelde, wil ik dit jaar door het toevoegen van wat pastels, de boom een wat Cath Kidston-achtig tintje geven. Zodat het allemaal een beetje meer bij de rest van mijn inrichting past zeg maar. En dan zijn zo'n roze kikker met parelketting en licht blauwe cupcakes ineens weer erg leuk. Ik wil er alleen niet in doorslaan, want zo'n babyboom vol pastels of zo'n kitsche hard roze boom vind ik helemaal niks. Balans is het toverwoord!


Ook V&D heeft de kerstspullen al uitgestald. Veel rood-wit, maar ook daar zie je dit jaar ook wel wat hippe kleurtjes. Ik heb al van alles gezien wat ik leuk vind, dus ik vrees dat m'n boom weer net zo vol wordt als andere jaren. Maar ach, dat past bij mijn motto: MORE IS MORE!

Maar tot nu toe heb ik me in kunnen houden en geen ballen of versieringen gekocht. Alleen een stel houten sterren en een houten hart die ik voor een prikkie op de kop heb getikt. Ze hingen aan een touwtje en waren grijs/bruin gelakt. Past niet echt bij mijn spullen, dus je snapt het al, ik heb ze gepimpt. Eentje heb ik eerst geverfd en daarna beplakt, de rest heb ik in hun geheel beplakt. Ander lintje erdoor en klaar.





Een laagje schoolbordverf is trouwens ook heel leuk erop. Je kunt er dan zelf iets opschrijven. Mijn zus kwam op het idee om zo'n hart aan een mand met eieren te hangen. Op het hart kun je dan met krijt de houdbaarheidsdatum van de eieren zetten. Heel leuk idee, toch?



  

27 oktober 2010

Big Apple

Ondanks mijn werk als webmaster en mijn interesse in social media, ben ik helemaal niet zo'n gadget freak. Zo heb ik geen iPhone, geen iPad en zelfs geen internet op mijn telefoon. Over die eReader ben ik al maanden aan het nadenken en voorlopig is het idee zelfs op de lange baan geschoven. En als ik geen iPod kado gekregen had, dan zou ik nu nog met een discman rondlopen denk ik. Echt, een 'early adapter' ben ik niet.


Maar er is één apparaat dat mijn hart sneller doet kloppen: de iMac. Dat geweldige grote scherm met z'n haarscherpe beeld, het kleine toetsenbord en die draadloze muis... En je hebt geen grote kast die je ergens onder je bureau moet stoppen, want alles zit in de monitor. Helemaal geweldig! En slaagt z'n mooie uiterlijk er niet in je over te halen, kijk dan eens naar de filmpjes op de Apple website. Als je eenmaal gezien hebt hoe handig de Mac werkt en hoe logisch alles gestructureerd is, dan ben je gegarandeerd om. Tel daarbij alle positieve verhalen van vrienden, familie en collega's die nooit meer iets anders willen dan een Mac, en je bent net zo verliefd als ik.


Jaren geleden, toen Apple nog die vrolijk gekleurde bolletjes verkocht, had ik al de wens om ooit zo'n hippe Mac in huis te hebben. Wat me tegenhield, was dat Apple software niet compatible was met die voor een normale pc en dat je dus geen Office documenten kon bekijken of bewerken. Ook al het gedoe met die speciale appeltjes-knop leek me onhandig. Maar ook die bezwaren heeft Apple voor me weggenomen! Je kunt nu een speciaal Office pakket voor de Mac kopen, zodat je zonder problemen Word en Excell documenten kunt lezen, maken en bewerken.




Dus ja, wat houdt me nog tegen? Uh... de prijs vrees ik. De kleinste iMac, die echt snel genoeg is en een prima formaat beeldscherm heeft (groter is natuurlijk altijd leuk, maar ok, ik doe niet moeilijk), kost in de Apple store € 1099,-. Toch best een aanschaf. In de folder van Dixons die gisteren bij me op de mat viel, zag ik tot mijn verbazing dat je bij de V&D Dixons nu een Mac kunt meenemen voor € 100,- minder. De verleiding wordt nu wel erg groot! Dus heb je negatieve ervaringen met een Mac, reageer dan alstjeblieft! Misschien dat mijn verlangen er wat door getemperd kan worden...


21 oktober 2010

Viva Vapiano

Laatst ging ik uit eten met mijn buurmeisje. We hadden gehoord dat Sumo (all you can eat sushi) nu ook een vestiging aan de Meent/Binnenrotte heeft en een blik op de website bevestigde dit. Na een half uur rondjes lopen hebben we het restaurant maar even gebeld. En wat bleek? Ze openen pas in december. Dus wij op zoek naar iets anders. Onderweg waren we langs een italiaans restaurant gekomen dat er wel gezellig uitzag, dus we besloten het erop te wagen.


Het restaurant, Vapiano, blijkt een apart concept te hebben. Bij binnenkomst krijg je per persoon een pasje. Je kunt hiermee zelf je eten en je drankjes halen aan de verschillende counters. Het pasje wordt dan gescand en aan het eind van de avond betaal je wat er op je pasje staat.


Er zijn allerlei zitjes om uit te kiezen; comfortabele stoelen, maar ook hoge barkrukken aan een soort 'eeteiland' met daarop basilicumplantjes, olijfolie en verse rozemarijn. Je kunt gaan zitten waar je wilt en tussendoor mag je ook wisselen. Wij hebben bijvoorbeeld aan zo'n hoge tafel gegeten, maar zijn voor het toetje verhuisd naar een gezelliger zitje om daarna lekker te kunnen uitbuiken.


Want dat is wel nodig! Er is ontzettend veel keus en alles wordt voor je neus klaargemaakt. Lekker veel verse knoflook, zelfgemaakte pesto en pasta naar keuze. De borden zijn groot en worden goed volgeschept, dus je gaat zeker niet met honger naar huis.


Maar bewaar wel plek voor het toetje. Behalve de voor de hand liggende tiramisu is er ook Haagen Dazs ijs, cheesecake en chocoladetaart. In combinatie met een heerlijke grote kom verse muntthee echt de perfecte afsluiting van een smakelijke avond. En voor het geld hoef je het niet te laten. Wij hebben een voorgerecht, een groot bord pasta, een toetje en meerdere drankjes op en hoefden elk maar 25 euro af te rekenen.

Even googlen leert dat Vapiano een wereldwijde keten is met vestigingen in heel veel landen; van Australie tot Estland en van Saoedi-Arabie tot Amerika. In Nederland kun je in Amsterdam, Den Haag en, sinds juli dit jaar, ook in Rotterdam terecht voor zo'n heerlijk italiaanse hap. Aanrader!





17 oktober 2010

Technisch vraagje

Even een algemene vraag aan alle medebloggers: hebben jullie tegenwoordig ook zo'n probleem om afbeeldingen op je blog te zetten? Het venster voor het uploaden van afbeeldingen is ook veranderd en daarmee de functionaliteit. Je kunt nu meerdere afbeeldingen tegelijk uploaden en in je blog plaatsen. Leuk, maar als je ze per stuk wilt selecteren via het icoon 'afbeelding invoegen' dan loopt hij bij mij vast. Ik klik dan op 'Bladeren'  maar dan reageert hij niet. Ik moet dan m'n bericht sluiten en opnieuw openen via Bewerken. Dan pas kan ik weer Bladeren en een afbeelding uploaden. Het lukt ook niet meer om een aantal afbeeldingen te uploaden en die dan later per stuk ergens in te voegen. De 'afbeeldingenbak' is dan gewoon weer leeg en ik moet opnieuw bladeren (wat dus niet werkt de tweede keer).

Een tijdje terug werkte het bladeren wel, maar liep alles vast bij het uploaden van de foto's, terwijl ze echt niet groot of zwaar waren.

Hebben jullie hier ook last van? Is er een oplossing voor? Kan ik bijvoorbeeld de oude methode weer gebruiken of is Blogger daar definitief vanaf gestapt? Alvast bedankt voor jullie reacties! 

De grote ogen van Kees van Dongen

Vandaag ben ik na jaren weer eens naar het Boijmans van Beuningen geweest. Tegenvaller was wel dat een aantal zalen gesloten was in verband met verbouwing. Daarbij kwam nog dat ik een toeslag van 5 euro bleek te moeten betalen in verband met de tentoonstelling van Kees van Dongen. En eerlijk gezegd had ik nog nooit van de beste man gehoord, dus om nou te zeggen dat ik daarop zat te wachten, nee, niet echt.

Maar okee, je bent nooit te oud om te leren en wie weet zou ik wel laaiend enthousiast zijn als ik zijn schilderen eenmaal had gezien. Dus mijn impuls om rechtsomkeerd te maken en een andere keer, als de normale collecties weer toegankelijk waren, terug te komen, onderdrukkend, begaf ik mij naar de tentoonstelling van de heer Van Dongen. De tentoonstelling heet 'De grote ogen van Kees van Dongen'. Een blik op zijn schilderijen maakt deze titel duidelijk; alle door hem geschilderde dames hebben enorme koeienogen die geheel buiten proportie zijn vergeleken de rest van het gezicht.


Onze Kees bleek een groot liefhebber van feesten en partijen, maar ook van het vrouwelijk schoon. Hij aarzelde dan ook niet om de dames met weinig tot geen kledij op het doek vast te leggen. Vreemd toch, dat zoiets helemaal niet vreemd gevonden wordt, puur omdat het 'Kunst' is. Dat hij misschien een vies kereltje was durft geen hond te zeggen. Daarbij komt ook nog dat de lichamen, net als die loeiers van ogen, niet bepaald anatomisch correct zijn. Kortom, Kees van Dongen is niet aan mij besteed.


Mijn voorkeur gaat meer uit naar de impressionisten, zoals Degas, Monet, Sisley en Cezane. Mooie landschappen en taferelen in frisse kleuren. Zelfs surrealistische werken als die van Dali vind ik leuk om naar te kijken. Er valt vaak zoveel op te zien en ze hebben mooie, strakke contouren en veel kleur.


Ik moet erbij zeggen dat ik niet veel verstand heb van kunst. Ik weet alleen wat ik mooi vind, gewoon puur op gevoel, verder niks. Kunstliefhebbers moeten me mijn opmerkingen over Van Dongen dus maar niet kwalijk nemen. Hij spreekt me niet zo aan, dat is alles.

Wat me wel aansprak was een klein schilderij van Le Sidaner, genaamd 'Pleintje te Cherbourg bij avond'. Op zichzelf misschien niet zo indrukwekkend, maar als ik een schilderij uit de gehele collectie van Boijmans had mogen uitkiezen, was het deze geweest. Op het doek zie je een rijtje huizen aan een pleintje, half verscholen achter een boom. Het is avond en het hele schilderij is vrij donker. Maar bij een raam brandt licht. Je wordt gewoon naar dat ene huis, dat ene raam getrokken en je kan niet anders dan je afvragen wie daar woont. Waarom brandt er licht, wat zijn de bewoners aan het doen? Kijk, daar hou ik nou van. Een schilderij of tekening waar iets gebeurt, waar een verhaal inzit. Als je naar dat kleine schilderij kijkt, kun je in gedachten een heel verhaal verzinnen. In de museumwinkel verkochten ze allerlei kaarten en gelukkig zat deze er ook bij. Nu kan ik voor 95 cent thuis ook nog verder fantaseren.


Via Google kwam ik erachter dat Le Sidaner zo'n verlicht raampje vaker heeft geschilderd, zoals op onderstaande schilderijen. Zeg nou zelf, daar hoort toch een verhaal bij?





En nog een keer!

Net als je denkt dat je alle mogelijke combinaties wel hebt gehad, blijkt er ineens toch nog een opstelling van je meubels te zijn die je  nog niet hebt geprobeerd. Zo bedacht ik vrijdagmiddag dat het misschien wel leuk zou zijn als ik mijn bureau naar de andere kant van de kamer zou verhuizen. Eerst maar even opmeten en ja, het zou precies moeten passen. Dat betekende wel dat de eettafel daar weg moest en dus op de plek van het bureau moest komen. Maar ja, je weet pas of het leuk is als je het hebt geprobeerd!

Dus schuiven, schuiven, schuiven en ja, het bleek inderdaad leuk! De meeste tijd gaat daarna zitten in de accessoires, maar dat is tegelijk ook wel een groot deel van de lol. De knutselspullen die op de planken boven het bureau stonden, moesten nu een plek vinden op het bureau. De planken waren nu vrij om opnieuw ingericht te worden. Je probeert dan vanalles; een fotolijstje hier, een plantje daar, net zolang tot het de sfeer is die je zoekt. Dan de kaarsjes aan en lekker genieten!










12 oktober 2010

Kastanjes

Een van de dingen die ik zo geweldig vind aan de herfst zijn kastanjes. Ik kan gewoon niet langs een kastanjeboom lopen zonder te kijken of er toevallig zo'n mooi glimmende joekel op de grond gevallen is. En als ik er dan eentje zie, moet ik 'm gewoon oprapen. Het is echt pure hebzucht. Langs het water waar ik mijn hond elke dag uitlaat, staat een hele rij kastanjebomen, waarvan er twee met kastanjes. De afgelopen weken heeft het vol gelegen met prachttige grote kastanjes. Dus je begrijpt het al, na elke uitlaatronde puilden mijn zakken uit. Niemand die ze daar verder opraapt, onbegrijpelijk! En dus blijf ik rapen, zelfs al heb ik al een mand vol staan thuis.


Maar wat doe je ermee? Ik vond het zonde van die hele berg glimmers om ze zomaar in een mand in de gang te laten liggen, dus heb ik een windlicht tot bijna de helft ermee gevuld. Kaars ertussen gefrommeld en klaar. Met de rest heb ik een krans gemaakt. Lastige was wel dat de kastanjes natuurlijk niet goed op elkaar aansluiten, waardoor je grote 'gaten' in je krans krijgt. Die heb ik opgevuld met wat van dat harige spul, ik weet niet goed wat het is. Je kunt het onder andere bij Xenos krijgen.



Als ik al hebberig word van wilde kastanjes, dan geldt dat nog veel meer voor tamme kastanjes. Ik weet maar een plekje waar die groeien, dus regelmatig ben ik in mijn lunchpauze gaan kijken of ze al gevallen waren. Op de een of andere manier deden ze er veel langer om te rijpen dan de wilde kastanjes, waardoor mijn geduld danig op de proef werd gesteld.
Maar vandaag was het eindelijk zover; de eerste tamme kastanjes zijn gevallen! Vaak moet je ze nog uit de stekelige schil halen, wat wel enige oefening vereist. Het beste klem je de schil tussen je voeten en wip je de kastanje er als het ware uit door je voeten tegen elkaar te duwen. Meestal zit er maar een bruikbare kastanje en zijn de overige twee hele dunne dingetjes. Voor het poffen heb je echt die dikke jongens nodig.


Thuis heb ik met een scherp mesje in elke kastanje een kruis gezet, waarna ik ze een kwartiertje in de vriezer heb gelegd. Dat schijnt het pellen naderhand makkelijker te maken.


Daarna 20 minuutjes in de oven en pellen maar. Dit is dus echt een heel vervelend karweitje. En of die vriezer nou geholpen heeft? Ik betwijfel het. Bij het pellen had ik echt een mesje nodig en slechts twee kastanjes kreeg ik enigszins intact uit de schil. De rest is een wat brokkelig geheel. Nu begrijp ik wel waarom er vaak puree van gemaakt wordt...


De smaak maakt wel veel goed; een beetje nootachtig, lekker zacht. Bovendien las ik vandaag dat kastanjes de minst vette nootsoort zijn en dat ze boordevol vitamine C zitten! Ze zijn lekker met zout en een klontje boter, of juist met wat honing erover.


Als je het aandurft kun je ze natuurlijk ook in allerlei gerechten verwerken. Zelf vind ik het poffen en pellen wel weer genoeg culinaire activiteit, dus ik laat het hierbij. Tijd om de kaarsjes aan te doen en op de bank te ploffen met een kop thee. Lekker dom Glee kijken!