30 mei 2010

Sex and the City

Wat een weer vandaag. Het komt al de hele dag met bakken uit de hemel en vanmiddag heeft het zelfs even flink geonweerd. Maar heerlijk weer om lekker met een spannend boek op de bank te zitten!

Gisteren was het een stuk beter qua weer en gezien de voorspellingen heb ik het er nog maar even van genomen. 's Morgens ben ik met hondje Robbedoes naar het park geweest. Het was niet zo vreselijk warm, dus ik besloot het erop te wagen dat hij het wel zou redden. Bepakt met zijn waterfles/drinkbak en eierkoek gingen we op weg. Zoals altijd als ik iets meeneem als we uitgaan, was hij niet te stuiten bij het vooruitzicht van een tripje. Blaffen, springen en piepen... helemaal blij dat we ergens heen gingen. Zelfs toen we na een half uurtje bij het park aankwamen en ik het hoog tijd vond om 'm even lekker te laten drinken, had hij nog geen rust in zijn gat. Een klein slokje water, maar toen wilde meneer er alweer vandoor. Zelfs een stukje eierkoek, waar hij normaal van door het dak gaat, kon hem niet verleiden. Teveel opwinding. Dus wij het park in.


Helaas mag je met een hond niet overal komen, maar we hebben toch een lekkere wandeling kunnen maken. Het weer was prima en het was rustig, zodat ik naar hartelust bloemen kon plukken. Niks zo leuk als een bos zelf geplukte bloemen.



Tegen de tijd dat we terug naar huis gingen was hondje moe en ging om de honderd meter liggen, poten naar achteren, ongeneerd languit in het gras. We hadden in totaal twee uur gewandeld, dus niet zo gek dat zijn korte pootjes moe waren. Thuis gekomen heeft hij eerst gulzig zijn waterbak leeggedronken om vervolgens uitgeput op het kleed in slaap te vallen. Ik had de hele dag geen kind meer aan hem.

Zo'n wandeling bleek een goede opppepper, want ik had meteen zin om het huis een flinke beurt te geven. De vers geplukte bloemen in een kan op tafel, ik zag het al helemaal voor me. Balkondeur open zodat de boel lekker kon luchten, nieuwe dekbedhoes op bed en de was in de trommel.





Ineens had ik zin om de bank anders te zetten. En voordat ik van iedereen commentaar krijg dat dat niet zo slim is gezien mijn rugpijn: ik heb heeeeel voorzichtig gedaan! Maar echt, I can't help myself! Als ik zoiets eenmaal in m'n hoofd heb, dan moet ik echt de boel omgooien. Geen zware kasten dit keer, want die verslepen zou nu echt dom zijn. Ik heb alleen de bank een kwartslag gedraaid en de twee stoelen verwisseld. Ik was altijd bang dat een bank voor het raam niet leuk zou zijn omdat je dan als het ware het uitzicht blokkeert. Maar ik moet zeggen dat ik heel tevreden ben met het resultaat. De kamer oogt veel ruimer en zittend op de bank kun je heerlijk over de stad uitkijken. Robin en de katten kunnen zich er ook goed in vinden, want ook zij hebben vanuit de kussens op de bank een prima uizicht.




Na al dat geboen en geschuif was ik wel toe aan een frisse douche. Meteen mijn haar gewassen en me opnieuw opgemaakt, want... ik ging naar de film! En wel naar Sex and the City. En daar kun je natuurlijk niet in je slonzige kloffie naartoe, wil je tenminste niet met een vreselijk minderwaardigheidsgevoel na afloop de zaal verlaten. Niet dat ik me nou kan of wil meten met de uberhippe dames, maar toch.


Ik was niet de enige die haar kleding had aangepast aan de film. De zaal zat vol met overwegend jonge meiden die zich, naar eigen idee, trendy en sexy hadden uitgedost om niet uit de toon te vallen. Echt, ik keek mijn ogen uit. Het zal de leeftijd wel zijn, maar ik zou mijn dochter niet graag zo over straat laten gaan. Sterker nog, ik zou zelf niet eens zo over straat willen. Mijn moeder zou zeggen: "Je zou toch huilen als je zo over straat moest!" Strakke jurkjes, hoge hakken en diepe decolletes, ook bij meisjes die niet meer hebben dan een paar erwten op een plankje.

Maar wat de film betreft, die was erg leuk. Ik ben geen vreselijke fan van de serie. De eerste film heb ik op dvd gezien en vond ik best leuk, maar meer ook niet. Ik had dan ook geen hele hoge verwachtingen van deel 2. Maar een vriendin wilde er graag heen, dus okee. Dat is eigenlijk de beste manier om een film te gaan zien; niet te hoge verwachtingen, dan valt het bijna altijd mee. Zo ook bij Sex and the City 2. Het verhaal was leuk, veel grappige situaties en vooral hele lekkere muziek. Liza Minelli's versie van Single ladies, Alicia Keys' Empire state of mind, een door Carrie, Samantha, Miranda en Charlotte gezongen versie van I'm a woman, en veel arabische muziek met beat. Snel op zoek naar de soundtrack dus.

Het verhaal in het kort: Carrie en Big zijn inmiddels twee jaar getrouwd en de sleur dreigt er een beetje in te komen. Big wil het liefst gezellig samen op de bank tv kijken en eten afhalen, terwijl Carrie terugverlangt naar etentjes en cocktailfeestjes. Charlotte heeft haar handen vol aan haar twee kinderen. Vooral baby Rose met haar constante gehuil drijft haar tot waanzin. Als Samantha haar ook nog eens attent maakt op het wel heel sexy uiterlijk van haar bh-loze nanny, is ze een zenuwinzinking nabij. Miranda werkt veruren en heeft het zwaar te stellen met een baas die haar niet mag. Ze neemt ontslag, maar mist haar werk. Samantha's voorstel voor een haar aangeboden tripje naar Abu Dhabi komt voor de dames dus als een geschenk uit de hemel.


Hoewel het viertal echt wel wat gewend is, zijn zelfs zij overdonderd door de luxe waarmee zij tijdens hun vakantie in het Midden Oosten bedolven worden. Maar natuurlijk gaat er het een en ander mis in het vooruitstrevende Abu Dhabi, dat toch niet op alle punten zo modern is als met name de op sexbeluste Samantha zou willen. Dit levert een aantal erg grappige scenes op. Maar ik zal niet teveel verklappen. Gewoon zelf gaan zien zou ik zeggen!


Al is het maar om de outfits, die weer lekker over the top zijn. Compleet met killer heels, Otazu sieraden en ondergoed van niemand minder dan onze Marlies Dekkers. Het Midden Oosten was wat dat betreft een prima keuze. Het geeft weer allerlei mogelijkheden voor de meest sexy en kleurrijke gewaden. Dus zeker voor fashionista's een must see!






28 mei 2010

Real women have curves

Ik heb al een aantal keer iets heb geschreven over diëten en afvallen. Daar hou ik mee op. Ja, ik heb een eetstoornis en ja, ik ben geobsedeerd door lijnen, (vr)eten en diëten. Maar dat is juist de reden dat ik er niet meer mee bezig wil zijn. Genoeg is genoeg. Het lijkt wel of we als westerse samenleving steeds gekker worden. We creeëren een schoonheidsideaal waar geen normale volwassen vrouw aan kan voldoen en vinden het dan gek dat meisjes van 12 al een eetstoornis ontwikkelen.


Uit de geweldige campange van Dove: échte vrouwen!

Daarom begin ik een tegenoffensief! Laten we als vrouwen ons lichaam accepteren en trots zijn op onze rondingen! Dus niet de boel verwaarlozen en je uit frustratie volvreten met junkfood, maar goed voor jezelf zorgen en je lichaam geven wat het nodig heeft. Weg met de crashdiëten en het kaloriën tellen! Weg met die weegschaal die 's morgens al bepaalt of je dag goed of slecht is, afhankelijk van het gewicht dat hij aanwijst. Het wordt tijd dat we weer een gezonde relatie krijgen met voedsel én met ons lichaam. Want dames, we mogen er zijn!

Om te laten zien hoe mooi rondingen kunnen zijn, plaats ik hieronder wat foto's van plus size models, onder wie Whitney Thompson, winnares van seizoen 10 van America's Next Top Model.


Plus size model Crystal Renn




Geef nou toe, Whitney (rechts) ziet er toch veel sexier uit dan haar collega links?

Marilyn Monroe, die toch gezien wordt als hét sexsymbool van de jaren 60, was ook een vrouw met 'curves'. En daar schaamde ze zich niet voor. Maar met haar maat 44 zou ze in onze tijd waarschijnlijk als mollig worden bestempeld. Zo zie je hoe relatief onze perceptie eigenlijk is van wat mooi en acceptabel is.


Dat blijkt helemaal als je een eindje terug gaat in de tijd. Op de schilderijen van Rubens en Renoir bijvoorbeeld, zie je dat we vroeger liever wat meer vlees zagen bij een vrouw. Mooie rondingen en op en top vrouw.


Schilderij van Rubens

Schilderij van Renoir

Ik wil niet zeggen dat slanke dames geen echte vrouwen zijn. Natuurlijk niet. Maar ik denk wel dat we zo af en toe het zicht kwijt zijn op wat een normaal gewicht is. De modeindustrie levert hier een grote bijdrage aan door graatmagere modellen de catwalk op te sturen. Bijna niemand vindt die meisjes met anorexia-figuurtjes mooi, maar toch verschuift zo langzaamaan het ideaalbeeld naar steeds dunner en lichter. En heb je een normaal gewicht met misschien wat volle borsten of stevige heupen, dan krijg je in de media het duidelijke signaal dat je te zwaar bent en nodig op dieet moet.





Ik zeg: we stoppen ermee! Ik ga hier niet meer in mee. Geen diëten meer, niet meer mezelf constant afkraken als ik in de spiegel kijk, geen haat-liefde verhouding met voedsel dat bedoeld is om van te genieten. Mijn lichaam is gezond en daar ben ik dankbaar voor. Ik ga er goed voor zorgen om het gezond te houden. Ik ben een vrouw en ja, dat kun je zien. So what?!  

23 mei 2010

Een dag met een gouden randje

Dit was wat mijn moeder 'een dag met een gouden randje' zou noemen. Het weer was heerlijk en ik heb weer een heel nieuw deel van Rotterdam ontdekt.

Het begon eigenlijk gisteren al goed. Mijn zus kwam bij me logeren omdat we 's avonds in Rotterdam uit eten zouden gaan (tapa's, mmm!) voor de verjaardag van de vriendin van onze broer. Ze was al rond lunchtijd naar de stad gekomen, dus hebben we eerst lekker een broodje gegeten in de tuin van cafe Floor. Daarna flink geshopt en goed geslaagd voor een kado voor Shia; een zinken 'emmer bbq' bij Dille & Kamille, aangevuld met metalen vleesspiezen, een bbq-tang en een houder om vis te roosteren. Aangezien ze pas verhuisd zijn naar Den Haag en op tien minuten afstand van het Scheveningse strand wonen, leek ons dit wel een leuk kado. Vooral met het oog op de weekendjes die wij met mooi weer bij hen gaan doorbrengen...

De volgende morgen hebben we heerlijk rustig aan gedaan, want het was de avond ervoor nogal laat geworden. Niet door het etentje, dat overigens erg lekker en vooral heel gezellig was, maar doordat we een beetje lang hebben doorgekletst. Tja, kan wel eens gebeuren met zussen.

Het weer bleek vandaag nog warmer dan gisteren, dus ik vond het zonde om binnen te zitten. Audrey ging rond het eind van de ochtend terug richting Oud-Beijerland en ik had besloten een tochtje met de Spido te gaan maken. Met mijn Rotterdampas is dat gratis en dit weer leek me perfect om op het water te zijn.
Het zat helaas niet zo mee. Het was nogal warm en toen ik bij de Spido in de rij stond te puffen, kwam ik erachter dat ik mijn portemonnee thuis had laten liggen. Kon ik weer terug. 

Een goed moment om m'n fiets uit de kelder te voorschijn te halen. Ik had 'm nog niet eerder in Rotterdam gebruikt en zag er eerlijk gezegd een beetje tegenop om dat te doen. Kinderachtig, ik weet het, maar het leek me zo'n gedoe om 'm via zo'n geul langs de trap naar boven naar de uitgang te sjouwen en dan fietsen in een stad waar je de weg nog niet zo goed kent... Maar ik had het zo warm dat het vooruitzicht van wat wind vangen en dan ook niet hoeven lopen op mijn inmiddels ietwat opgezwollen voeten (weer die ballerina's he!), dat ik me er toch maar overheen heb gezet.
In de kelder aangekomen zonk de moed me bijna in de schoenen. Heel de (vouw)kast bleek ingestort te zijn en kwam letterlijk naar buiten vallen toen ik de kelderdeur open deed. Viel dus niet mee om de fiets ertussen door te krijgen. Vooral ook omdat ik het sleuteltje boven had laten liggen. Dus hup, weer terug naar boven. Toen ik de fiets eindelijk de kelder uit en naar buiten gesleept had, was ik er al goed klaar mee.
Waar blijft nou dat gouden randje zou je zeggen, maar die kwam zodra ik op de fiets zat en heerlijk de wind door mijn inmiddels nattige haar voelde wapperen. Langs de Boompjes,  het water lekker klotstend tegen de kant, overal toeristen... het leek net alsof ik met vakantie was.


Dat gevoel werd alleen maar versterkt toen ik tussen de Chinezen, Russen, Duitsers en Japanners op het bovendek van de Spido zat. De omslagdoek die ik had meegenomen kon in de tas blijven, want tijdens het varen vingen we juist genoeg wind om het in de volle zon uit te kunnen houden. De rondvaart duurde 75 minuten en ging langs de Veerhaven, het Lloyd kwartier, Schiedam, een deel van de Rotterdamse havens en natuurlijk hotel New York op de Kop van Zuid. Prachtige skylines, enorme containers, de Euromast en de SS Rotterdam van heel dichtbij gezien. Heel leuk en vooral ook indrukwekkend om Rotterdam eens op een andere manier en vanaf een andere kant te zien.


de Euromast


De SS Rotterdam


Montevideo

de Erasmusbrug

Opgelucht dat mijn fiets er bij terugkomst nog stond, peddelde ik via de Veerhaven richting park. Ik had wel verwacht dat het park bij de Euromast groot zou zijn, maar toch was ik verbaasd over de omvang en vooral ook hoe het eruit zag. Sterker nog, ik vond het ge-wel-dig! Klinkt vast heel dom, want iedereen die het park kent vindt het waarschijnlijk heel normaal, maar ik was opgewonden als een kind toen ik het zag.



Central Park, move over! Prachtige grote bomen, het gras keurig gemaaid en fris groen, slingerende paden en heel veel wilde bloemen. Als fervente bloemenplukker werd ik meteen hebberig. Zeker weten dat ik nog eens terug kom als het wat minder druk is om een flinke bos te plukken! Op het gras lagen mensen met kleedjes te lezen en te zonnen, tussen de bomen waren een paar hangmatten gespannen en hele families zaten te picknikken en te barbecuen. Het mag duidelijk zijn waar je me voortaan met mooi weer kunt vinden! Een groot deel van het park is ook toegankelijk voor honden, dus als ik Robin meeneem in de mand voorop de fiets, kan hij daar zijn hart ophalen.






De terrasjes die ik onderweg naar het park was tegengekomen, waren overvol vanwege het mooie weer. Ik had rond half drie toch echt goed trek, dus heb bij een kraampje aan de rand van het park een heerlijk vet patatje speciaal en een ijskoud blikje cola gekocht, dat ik op een bankje in de schaduw heb opgegeten en gedronken. Daarna op m'n gemak door het park gewandeld. Ik kon maar een ding denken: wat kan het leven mooi zijn!





21 mei 2010

Fantastic Mr. Fox

Gisteren heb ik eindelijk Fantastic Mr. Fox gezien. Al sinds ik wist dat het boek van Roald Dahl verfilmd was, had ik zin om 'm te gaan bekijken. Gelukkig bleek hij nog in Cinerama te draaien. Lekker dichtbij voor mij en met de Rotterdampas betaalde ik maar €5,-. Dat is nog eens een voordelig avondje uit.


Toen ik bij Cinerama naar binnen ging, werd ik verrast door een compleet Arabisch buffet, compleet met thee, koekjes én een meneer in exotische outfit. Ik dacht even dat ik in de Efteling beland was. Maar wat bleek? Het Marokkaanse filmfestival ging gisteren van start en werd op deze manier feestelijk geopend. Al snel liep de foyer vol met gasten, sommige gehuld in lange gewaden en puntslofjes.

Ineens zag ik ook de dame die elke dag bij mij in de bus naar Oud-Beijerland zit. We hadden nog nooit één woord met elkaar gewisseld, maar zij vond het toeval van deze ontmoeting blijkbaar voldoende reden om mij even gedag te komen zeggen. Of ik Marokkaans ben, vroeg ze. Nee dus. Ik heb wel gezegd dat ik ook niet voor het festival kwam, maar dat ik een kinderfilm ging bekijken heb ik maar achterwege gelaten. Dan was het contrast met al die cultuurminnende bezoekers wel erg groot gebleken.


Maar goed, Fantastic Mr. Fox dus. Ik weet niet goed hoe je de bewerking moet noemen, een animatiefilm misschien? Het zijn poppen, maar het lijkt af en toe ook net getekend. Het heeft wat weg van Bramley Hedge. In elk geval zag het er leuk uit. 


Alleen vond ik de vossen wat aan de magere kant. Ik hou meer van wat 'chubby' dieren. Vossen zijn natuurlijk niet dik, maar omdat de dieren in de film op twee poten lopen, kwamen ze op mij een beetje slungelig over.

De stemmen waren goed gekozen. George Clooney sprak de stem in van Mr. Fox en Meryl Streep nam die van zijn echtgenote voor haar rekening. Er zit behoorlijk wat humor in de film en dat maakte het verhaal eigenlijk meer geschikt voor volwassenen dan voor kinderen. Al met al een grappige film, maar 'm meerdere keren bekijken, zoals één van de recensies adviseerde, lijkt mij wat overdreven. Dan toch liever een film waarbij we George niet alleen horen, maar ook zien!

Benieuwd? Bekijk hier de trailer.