26 maart 2014

Een andere manier van kijken

We hebben allemaal weleens van die dagen dat je er een beetje doorheen zit. Soms omdat dingen tegenzitten. Grote of minder grote problemen waar je mee te maken hebt. Of omdat je je afvraagt of je wel voldoet aan de verwachtingen van de maatschappij; een partner, een gezin, een aantrekkelijk uiterlijk, een goede baan, een mooi huis, veel vrienden, goede gezondheid, een volle agenda... Er zijn maar weinig mensen die aan alle strenge criteria voldoen. Hoe ga je daarmee om? Wat als het leven anders loopt dan je had gehoopt of verwacht? Wat doet zoiets met je zelfbeeld en je gevoel van eigenwaarde?

Vandaag heb ik een boek uitgelezen dat je gedachten over dit soort vragen behoorlijk op z'n kop zet. Tenminste, bij mij wel. En gezien de miljoenen die naar zijn toespraken en lezingen komen luisteren, geldt dat voor meer mensen. Ik heb het over Nick Vujicic. Misschien heb je net als ik weleens wat van hem gezien op tv. Het eerste wat opvalt is dat hij geen armen en benen heeft. Het tweede is zijn ongelooflijk positieve levenshouding.



Nick is geboren zonder ledematen. Als jongen van 8 jaar oud vroeg hij zich af wat de waarde van zijn leven was. Hij was ervan overtuigd dat God niet van hem hield, want waarom had Hij hem anders zo gemaakt? Hij deed een zelfmoordpoging, maar zette niet door. In de jaren daarna ging hij langzaam inzien dat hij geen ongelukje was en dat God ook een plan met zijn leven had. Hij begon lezingen te geven waarin hij anderen bemoedigde en vertelde over de waarde die elk mens voor God heeft. Inmiddels reist hij de hele wereld rond en bereikt miljoenen mensen met zijn boodschap van hoop.

Hij heeft twee boeken geschreven, waarvan ik de tweede, 'Niet te stoppen', heb gelezen. Het eerste heb ik gisteren bij de bibliotheek gehaald. Ik raad iedereen aan zijn boek(en) te lezen, of in elk geval naar hem te luisteren via YouTube. Dan begrijp je wat ik bedoel als ik zeg dat hij mij op een nieuwe manier heeft leren kijken naar mijn leven. Ik hoop dat je er net zo door bemoedigd wordt als ik. Hieronder een voorproefje.

 








11 februari 2014

Downton Abbey en afscheid nemen

In mijn vorige bericht vertelde ik al dat ik alles licht (?) obsessief doe. Mijn laatste obsessie is Downton Abbey. Of ik moet eigenlijk zeggen 'was', want ik heb alle seizoenen inmiddels gekeken, dus ik moet tot de herfst wachten tot het vijfde en laatste seizoen wordt uitgezonden. Cold turkey afkicken dus...


Het begon allemaal heel onschuldig. Ik had de dvd box van het eerste seizoen geleend van iemand. Een tijd geleden had ik deze afleveringen al op tv gezien, maar ergens in het tweede of derde seizoen ben ik afgehaakt en kon daarna het verhaal niet meer goed oppakken. Dus het leek me leuk om weer vanaf het begin te kijken. Maar ja, zoals dat gaat met een dvd box, je kijkt niet 1 aflevering zoals op tv, maar je gaat lekker door. En na dat ene seizoen kon ik niet wachten tot ik het volgende kon lenen. En dan is internet ideaal. 

Inmiddels heb ik alle vier de seizoenen gezien. Ik heb met de familie gelachen en gehuild (ja, echt). Het lijkt alsof ik ze persoonlijk ken. En dat zette me aan het denken. Aan het eind van seizoen 3 gaat 1 van de hoofdpersonen (ik zal geen namen noemen) dood. Iemand die iedereen heel sympathiek vindt en die al vanaf het begin meespeelt. Ik had al ergens gelezen dat dit zou gebeuren, dus ik was voorbereid. En toch heb ik zitten bleren. Het voelde als verlies.


Ik vraag me af of filmmakers zich bewust zijn van de emotionele band die kijkers opbouwen met personages. Denk aan soap acteurs die op straat worden aangesproken op het slechte gedrag van hun alter ego. Nu wil ik niet zover gaan dat ik realiteit en fictie niet uit elkaar kan houden, maar toch merk ik dat ik me het wel en vooral het wee van de Crawley's behoorlijk aantrok. Waarschijnlijk maakt het intensieve kijken (zo'n 3 of 4 afleveringen per avond) de betrokkenheid groter. En daarmee komt het overlijden van een hoofdpersoon harder aan. Zelfs als O'Brien of Thomas wat zou overkomen, zou me dat schokken. Laat staan iemand die echt sympathiek was. Beseffen filmmakers wat dat met kijkers doet? Zeker aan het eind van een seizoen? Ik betwijfel het.

Ik vraag me af of er ook zoiets bestaat als rouw om een fictief persoon. Iemand uit een boek, een film of een serie. Is het niet in een bepaalde zin te vergelijken met het verlies van een beroemd persoon? Iemand die wel echt geleefd heeft maar die je nooit persoonlijk hebt gekend? Als een popidool overlijdt of iemand van een koninklijk huis, dan geven mensen uiting aan hun verdriet door bloemen te leggen, een condoleanceregister te tekenen of zelfs een afscheidsbijeenkomst bij te wonen. Maar hoe doe je dat met een fictief persoon? Ik zeg natuurlijk niet dat het hetzelfde is, maar de gevoelens van verlies kunnen wel degelijk aanwezig zijn, zij het minder intensief. Niet iedereen zal dit zo voelen, maar iemand die zich sterk inleeft in anderen, iemand die gevoelig is of misschien in een moeilijke periode zit? Is het een schande om dat te bekennen? Ik denk het niet.


In Downton hebben ze het goed aangepakt denk ik. Hoewel het aan het einde van een seizoen gebeurt, wat je met een rotgevoel achter laat als je niet al seizoen 4 klaar hebt liggen, heeft dit ook een voordeel. In het volgende seizoen kan namelijk een nieuwe start gemaakt worden, waarbij je meteen 6 maanden verder springt in de tijd. De reacties van de familie op het overlijden, de tranen en de ontzetting, blijven je bespaard. Wel wordt de naam van de persoon nog regelmatig genoemd, zodat je als kijker als het ware de tijd krijgt te wennen aan het idee dat diegene er niet meer is. Ze nemen je mee in het gemis, maar ook in het herstel. En er gebeurt weer zoveel dat je rond de derde aflevering weer gewoon mee lacht. Want zo is het leven. Ook in Downton Abbey.




10 februari 2014

Schilderen tegen de klok

Er zijn mensen die allerlei hobby's hebben en zich hier regelmatig mee bezig houden. Die een avondje sporten, een middag achter de naaimachine kruipen en weer een andere dag lekker op de bank zitten met een boek. Ik ben niet zo iemand. Bij mij gaat het in golven. Of beter, in tsunami's.

Als ik iets doe, is het bijna obsessief. Dan stort ik me er volledig in en doe meteen niks anders meer. Vaak gebeurt dat als ik iets nieuws ontdek, zoals laatst met het bakken of met de naaimachine. Dan heb ik meteen mijn hele keuken vol staan met alle mogelijke soorten meel en werk ik systematisch mijn nieuwe kookboek af. Zo heb ik me in oktober en november ondergedompeld in de wereld van WordPress omdat ik hiermee zelf websites wilde kunnen bouwen. Dat ik daarvoor eerst ingewikkelde HTML codes moest leren begrijpen maakte het allemaal wat lastiger, maar de uitdaging des te groter.

Maar het kan ook om iets gaan dat ik al eerder heb gedaan. Zo kan ik weken achter elkaar het ene na het andere boek verslinden. Of, zoals de afgelopen anderhalve maand, elke avond schilderen. Alleen heb ik wel een excuus voor die laatste obsessie. Ik had namelijk geen keus. Tot eind maart hangen en staan mijn schilderijen in het gemeentehuis van Oud-Beijerland. Dus voor die tijd moest ik zorgen dat ik genoeg had om te kunnen laten zien. Flink aanpoten. En toen ik de schilderijen ging ophangen, bleek dat met de kleinere exemplaren niet zo goed te gaan. Die moesten dus de vitrine in. Maar met als resultaat dat er een groot stuk kale muur over was. Er zat niks anders op dan nog 2 schilderijen erbij te maken. Grote. Hele grote. In 2 dagen. Dus je snapt mijn obsessieve schilderen.



Inmiddels hangt en staat alles. Vorige week is de expositie officieel geopend door wethouder Henk Kievit. Vrienden, familie en collega's waren gekomen, waardoor het voor mij echt als een soort verjaardag voelde. Daarna nog wat met elkaar gaan eten, wat een perfecte afsluiting was van een perfecte dag. Soms zijn die obsessies zo slecht nog niet!




Stom genoeg heb ik geen foto's van de expositie gemaakt. Wel twee van toen ze nog bij mij thuis waren. Voor wie interesse heeft; de expositie duurt tot eind maart en is te bezoeken tijdens de openingstijden van het gemeentehuis (W. van Vlietstraat 6, Oud-Beijerland).







09 februari 2014

Filo mania

Na mijn bericht van vorige keer, dat tot mijn schande alweer van 3 maanden geleden is, zijn jullie vast niet verbaasd als ik zeg wat ik de afgelopen tijd heb gedaan; inderdaad, filofaxen. Ik geloof niet dat dit een werkwoord is dat je terug kunt vinden in de Van Dale, maar onder filofax'ers (nog zo'n mooie) is het algemeen bekend en slaat op alles wat met je Filofax te maken heeft. Denk knippen, plakken, schrijven tot het inrichten van je Filofax station.

Station? Yep. Zoals ik vorige keer al zei, het is een wereld apart, compleet met jargon. Maar voor wie niet bekend is in de wondere wereld van de Filofax zal ik het uitleggen. Echte liefhebbers besteden veel tijd aan het decoreren van hun Filofax. Ze gebruiken hiervoor vooral washi tape, post its en stickers en veel van hen maken hun eigen agendavulling. Voor al die creatieve uitspattingen heb je natuurlijk veel spullen nodig. Want met 1 of 2 rolletjes tape kom je er niet. En om al die spullen op te bergen, hebben veel filofax'ers een zogenaamd station ingericht. Dat kan een karretje op wieltjes zijn, maar vaak bedoelen ze hiermee hun bureau waaraan ze zitten als ze met hun Filo aan de slag gaan. Alle rolletjes tape, de stapels stickers en de pennen in alle kleuren en diktes krijgen een plek in manden, plastic opbergers en vakjes. Ik vind het heerlijk om de werkplekken van anderen te bekijken, dus op Pinterest had ik hier al een bord voor aangemaakt. Ook wat dat betreft zit ik bij de filofax'ers dus goed. Niemand is beter in het leuk opbergen van hobbyspullen dan een filofax'er! Want wat je ook doet, het moet vooral 'cute' zijn. 'Super cute' liefst. Als je al wat YouTube filmpjes over Filofax hebt gekeken, dan weet je wat ik bedoel.



Maar laten we er niet omheen draaien. Hoe erg is het met mij gesteld? Best erg. Ik heb inmiddels 4 Filo's. Maar ik vind wel dat een kleine toelichting op zijn plaats is. Bij die 4 stuks reken ik namelijk ook mijn meer dan 20 jaar oude Filofax (een bruine Dundee, personal size) die ik ooit van mijn ouders heb gekregen. Dus die telt eigenlijk niet als je mijn mate van verslaving beoordeelt. De eerste Filofax die ik zelf heb gekocht, was een A5 (de maat) Original (het model), Patent Fuchsia (de kleur). Die bevalt echt heel erg goed. Ben er super blij mee. Alleen is hij nogal groot en zwaar voor in je tas. Maar ik was vastbesloten om niet mee te doen aan het steeds maar weer een nieuwe Filofax kopen en wilde het bij die ene houden.

Maar toen wees mijn zus me erop dat de Blue (kleur) Finsbury (model) Personal (maat) online flink was afgeprijsd omdat de kleur uit de collectie gehaald werd. Die kleur vond ik al een hele tijd zo mooi en hij was nu zo'n 40 euro goedkoper. En een personal is wel veel makkelijker meenemen. Dus ik ging overstag en bestelde hem. Een paar dagen later werd ik gebeld door Filofax dat er een fout in de webshop was gemaakt en mijn mooie blauwe Finsbury niet meer leverbaar was. Diep teleurgesteld natuurlijk. Ik was zelfs al tabbladen en zo aan het maken geweest voor mijn nieuwe planner. Ik mocht mijn geld terug, maar ja, als je eenmaal een nieuwe Filo verwacht...


Mijn bruine personal Dundee, de personal Finsbury in pale blue
en mijn hard roze agenda van Hema




De Finsbury was er ook in Pale Blue en ook die kleur zou uit de collectie gaan. Ik vond hem iets minder mooi dan die hemelsblauwe die ik eerst had besteld, maar licht blauw vond ik ook heel leuk. En hij was dezelfde prijs. Dus dat was geregeld. Toen ik hem een paar dagen later binnen kreeg, viel de kleur me enorm mee. Hij was minder licht dan ik dacht. Meer een soort baby blauw. Alleen waren de ringen roestig. Er zat een soort groene laag op, die ik niet weg kreeg. Ook op de voering aan de binnenkant zaten wat vlekjes. Waarschijnlijk had hij al een tijd in een magazijn gelegen. Het stoorde me echt, dus ik heb een mailtje naar Filofax gestuurd. Op de site zag ik namelijk dat deze kleur nog op voorraad was, dus ik wilde 'm graag omruilen voor een beter exemplaar.

Filofax meldde dat dit niet het geval was en dat ook deze niet meer leverbaar was. Ik mocht een andere Filofax uit de outlet uitzoeken of wat extra accessoires kiezen. Veel Filo's zijn nogal somber qua kleur en wie mij kent, weet dat ik niet snel voor een zwarte of wijnrode agenda zal gaan. De enige agenda die ik wel heel leuk vond, was de Personal (maat) Aqua (kleur) Malden (model). Maar die was natuurlijk niet afgeprijsd. Maar als je het niet vraagt... Dus ik heb wat heen en weer gemaild en gevraagd of ik korting kon krijgen op de Malden. Ik vond wel dat Filofax iets mocht doen om me te compenseren. Uiteindelijk kreeg ik een mail waarin stond dat ze me de Malden (ter waarde van 100 euro) kosteloos zouden toesturen! En de Finsbury mocht ik houden! Ik heb letterlijk een vreugdedansje gedaan! De Malden is gemaakt van super zacht leer en kun je heerlijk vol proppen. Hij is echt geweldig!


Okee, een beetje een lang verhaal, maar vandaar dat ik dus nu naast mijn A5 Original ook 2 personals heb. De Finsbury staat voorlopig op de plank, maar de Malden gebruik ik naast mijn A5. Ik blijf het lastig vinden om 2 agenda's naast elkaar te gebruiken, omdat het een beetje voelt alsof ik mijn liefde moet verdelen. Klinkt overdreven misschien, maar goed, daar moet je filofax'er voor zijn om dat te snappen. Hieronder wat plaatjes van mijn 2 kanjers.










Voor allebei de maten heb ik zelf inserts gemaakt. Voor mijn A5 heb ik de templates van Philofaxy (een website voor Filo liefhebbers) gebruikt en geprint op gekleurd papier. Voor de personal heb ik gewoon de agendavulling van Filofax gebruikt die erbij zat (week on two pages). De tabbladen voor allebei heb ik gemaakt met plaatjes van Pinterest, die ik heb gelamineerd. Voor de A5 heb ik extra inserts die mijn zus op de computer heeft gemaakt (Expenses, Books to read, To Do's, Wish List) en een aantal die ik online heb gevonden (password tracker, bijbelleesschema). De meeste pagina's zijn versierd, al doe ik het extreme plakwerk pas als de week voorbij is, want dan weet ik dat ik geen ruimte meer nodig heb om dingen op te schrijven. Post its, stickers, mapjes en leuke clips maken het af. En voila! Je hebt een eigen, persoonlijke Filo (of 2, of 4, of....)!









25 november 2013

Filofax-virus

Regelmatig ben ik op Pinterest te vinden en zoals alle pinners onder jullie weten, is dat zelden voor een paar minuutjes. Zelfs al je je hebt voorgenomen maar eventjes te kijken, merk je ineens dat je alweer een uur lang plaatjes aan het kijken bent. Heerlijk. Maar goed, laatst zat ik weer eens op Pinterest en repinde een paar foto's van een Filofax. Voor wie niet weet wat dat is; het is een merk agenda. Een organiser met een ringband, waar je losse vullingen voor kunt kopen zodat je 'm elk jaar opnieuw kunt gebruiken. Zelf heb ik jaren geleden een Filofax voor Sinterklaas gekregen van mijn ouders, maar in Nederland is het niet zo'n heel bekend of populair merk. Ik vond het daarom leuk om er iets over op Pinterest te vinden. En wat ik helemaal leuk vond, was dat deze Filofax helemaal volgeplakt was met stickers enzo. Filofax staat hier meer bekend als een dure, zakelijke agenda en die associeer je niet meteen met creatief gefröbel.



Ik klikte op de plaatjes en kwam terecht bij verschillende boards die helemaal over Filofax gingen. Huh? Sommige plaatjes linkten door naar filmpjes op YouTube waarop mensen laten zien hoe ze hun Filofax hebben ingedeeld en hoe ze hem hebben gepimpt. Er ging een wereld voor me open! In Amerika blijkt het al jaren een grote rage te zijn om je organiser, liefst een Filofax, te customizen. Sticky notes, stickers, washi tape, gekleurde pennen... alles wordt uit de kast gehaald om de agenda zo leuk mogelijk te maken.







Werd Filofax vroeger vooral gebruikt door mannen, nu bestaan de gebruikers voor tweederde uit vrouwen. Het is voor deze dames ook veel meer dan alleen een agenda. Zo houden de meesten hun financiën erin bij, maken er boodschappenlijstjes in, plannen hun maaltijden en work outs ermee, en ga zo maar door. Er zijn op internet allerlei printables te vinden, die je als aanvulling op de standaard agendavulling kunt gebruiken. Maar er zijn ook veel mensen bij die de hele agenda naar hun eigen smaak vullen en alles aanpassen. Zo kun je zelf tabbladen maken van scrapbookpapier en plastic vellen gebruiken om sticky notes op te bewaren. Echt, als je een beetje creatief bent, gaat je hart hier sneller van kloppen! Je kijkt het ene filmpje na het andere en voor je het weet wil je maar 1 ding: een Filofax! En natuurlijk al dat leuke spul om 'm te pimpen. In de filmpjes, die bijna allemaal Amerikaans zijn, noemen de dames de winkels waar ze alle clips, stickers en ander materiaal gekocht hebben. Daar schieten wij meestal weinig mee op, al noemen ze ook wel webwinkels. Maar geen nood, want ik heb een heel goed alternatief gevonden!








Hema is de winkel waar je moet zijn als je besmet bent met het Filofax-virus. Hun nieuwe collectie school- en schrijfwaren is echt helemaal geweldig. Ik heb inmiddels flink ingeslagen. Magnetische clips, sticky notes, tabs, stempels en super leuke washi tape... ik wist gewoon niet wat ik moest kiezen. Dus ja, dan neem je het maar allemaal. Het is heel goed te betalen, dus daar hoef je het niet voor te laten. En heb je geen Filofax of vind je 'm te duur, dan is de organiser van Hema een goed alternatief. Ze hebben verschillende soorten en ze kosten slechts rond de 7 euro. Ook de vulling kun je bij Hema kopen. Veel goedkoper dan de originele Filofax vullingen en ook veel leuker. Er zitten bovendien leuke extra's bij, zoals stickers, plastic mapjes en tabbladen. Alleen even opletten dat je het juiste formaat koopt.

Ik ben heel benieuwd of deze rage over gaat waaien naar Nederland. In Amerika zijn het vooral de scrapbookers die massaal aan de Filofax zijn. Zelf heb ik niet veel met scrapbooking, maar ik vond de spulletjes wel leuk. Ik vroeg me altijd af wat ik ermee moest, dus kocht ze uiteindelijk niet. Maar nu ik met m'n Filofax bezig ben, heb ik eindelijk een goede reden om al die washi tape, clipjes en stickers te kopen! Ik ben er nog druk mee bezig, maar zodra hij klaar is, laat ik hier wat foto's zien. Maar om jullie toch vast lekker te maken, zet ik hieronder wat YouTube filmpjes. Smaakt het naar meer? Gewoon op YouTube zoeken op 'Filofax' en je kunt uren vooruit!


 

 
 



07 november 2013

Perfect is saai

Wie bang was dat dat ene kussentje van die proeflap meteen het laatste was dat ik met mijn gloednieuwe naaimachine heb gemaakt (ik geef toe, die kans was er), kan ik geruststellen. De score tot nu toe: 3 grote kussenslopen (65 bij 65 cm, grote Ikea kussens), een sloop voor een kussenrol (ook van Ikea, hoe kan het ook anders) en een boodschappentas. Die laatste is niet echt fraai gestikt, maar okee, je kunt er wat in doen.








O ja, en ik heb ook eindelijk mijn gordijnen korter kunnen maken. Ze hingen al jaren op de grond. Ik had ze al een keer geprobeerd korter te maken met van dat zoomband dat je erop strijkt. Fijn spul, maar het zijn gordijnen van zware corduroy, dus dat band liet gewoon weer los. Naalden, breed plakband... ik heb van alles geprobeerd. Uiteindelijk heb ik ze gewoon afgeknipt. En nu kon ik er eindelijk een mooie zoom in maken. Helaas is opmeten niet mijn sterkste kant, waardoor de ene nog steeds wat te lang is. Hmm, jammer. Maar het ziet er wel een stuk netter uit.

Wat dat opmeten betreft, ik weet echt niet waar het aan ligt. Omdat ik weet dat ik er niet zo goed in ben, besteed ik er extra aandacht aan. Ik teken alles netjes af, meet het keurig op met meetlint en met geodriehoek om zeker te weten dat m'n lijntjes recht zijn. En toch eindig ik altijd met een lap die aan de ene kant zeker een centimeter korter is dan aan de andere kant. Hoe het kan, geen idee.


Dat is ook waarom borduren bij mij steevast uitloopt op teleurstelling en pure frustratie. Ik tel netjes de kruisjes, streep op het patroon af welke ik heb gedaan en toch gaat het mis. Dan denk ik dat het dit keer echt goed gaat, tot ik tot de ontdekking kom dat de rand bij mij toch wel een vreemd patroon heeft, die niet overeenkomt met die op het plaatje. Want ik doe het consequent fout, dat dan weer wel. Dus een hele rij met een kruis teveel ofzo. Bij haken gaat het net zo. Ik ben al maanden bezig met een deken van granny squares. Ik heb nooit geleerd hoe je moet haken, dus ik was apetrots toen ik voor het eerst een vierkantje had weten te fabriceren. Inmiddels heb ik er zo'n 200 (en dat zijn er nog lang niet genoeg voor een flinke deken) en pas 2 weken geleden kwam ik er bij toeval achter dat ik een bepaalde steek consequent fout doe. Dat blijf ik nu ook maar doen, omdat anders m'n vierkantjes ineens een andere maat krijgen. En ik ga natuurlijk niet 200 stuks opnieuw doen, dat snap je. Maar ik bedoel maar. Echt, het is behoorlijk frustrerend. Ik denk dat ik een chromosoompje mis ofzo. Ik hou het er maar op dat je bij mij tenminste kunt zien dat het handwerk is. Ik las laatst dat perfect saai is. Nou, in dat opzicht is mijn gefröbel zinderend spannend.




Voor het bakken is het gelukkig niet zo erg. Natuurlijk moet je wel de juiste hoeveelheden gebruiken, maar daar heb ik een handige weegschaal voor. Als ik verder een beetje aan rommel, is het meestal toch nog goed te eten. Hoewel... laatst had ik muffins gemaakt waar ik zemelen bij had gegooid. Zo met het idee van 'dat is vast lekker gezond'. Gezond was het misschien wel, maar echt, ze waren niet weg te krijgen. Robin (de hond) is wat dat betreft dankbaar publiek. Hij eet echt alles wat ik maak. Soms met wat teveel enthousiasme. De muffins heb ik hem laten proeven, maar ondanks zijn gretigheid zijn ze daarna richting vuilnisbak gegaan. M'n appelcrumble van laatst was wel een voltreffer. Ik had wat appels liggen die te zacht waren om nog lekker uit de hand te eten. Dus ik heb ze gekookt en zacht gemaakt tot ze net geen moes waren. In een overschaal gekiept, een kruimeldeeg eroverheen met lekker veel suiker en kaneel en hop, de oven in. Kan natuurlijk weinig mis mee gaan. Maar toch was de smaak (en de geur!!) boven verwachting! En zo zijn die incidentele misbaksels snel weer vergeten en modderen we lekker verder aan.