28 augustus 2011

Feel good boeken

Nu de herfst in zicht komt en de avonden langer worden, wil ik graag wat boekentips met jullie delen. Over Rosamunde Pilcher, mijn alltime favorite, heb ik het al eens gehad. Heb je nog nooit iets van haar gelezen, probeer dan eens De schelpenzoekers of, heel toepasselijk, September.


Hou je van de engelse sfeer van de Pilcher boeken, dus van tochtige landhuizen, eindeloze koppen thee, kaplaarzen, honden bij de haard in de keuken en dat soort dingen, probeer dan eens een boek van Marcia Willett of Victoria Clayton. Marcia Willett heeft een stuk of 8 boeken op haar naam staan, waarvan 4 samen de Chadwick-serie vormen (Een tijd van verwachting, Een veilig thuis, Met open armen, en Een tweede kans). Haar nieuwste boek heet Het zomerhuis. Ik ben er net in begonnen, maar de eerste hoofdstukken zijn veelbelovend. Eigenlijk kun je met Marcia Willett geen miskoop doen. Al haar boeken hebben dezelfde heerlijke sfeer, zijn een beetje romantisch en eindigen goed. Wat wil je nog meer?


Victoria Clayton is ook een aanrader. Haar boeken spelen zich ook af in oude engelse landhuizen, zonder centrale verwarming en met versleten chintz, waar men zich 's avonds nog kleedt voor het diner en de whiskey rijkelijk vloeit. Uiteraard zijn er de nodige (romatische) verwikkelingen en eindigt alles goed. Clayton schrijft met humor en laat je achter met een verlangen naar het engelse landleven van tweed en natte hond.




Dus heb je zin in lekker leesvoer, laat die boeken uit de top 10 dan voor wat ze zijn, en pak eens een boek van Marcia of Victoria. Grote kans dat je spontaan een grote pot thee gaat zetten en je Barbour uit de kast trekt.








Eettafel pimpen

Jaren geleden zag ik in het blad van Cath Kidston hoe zij de bovenkant van een eettafel bekleedde met tafelzeil. Gewoon met een stuk zeil en een nietpistool. Het stond geweldig en ik nam me voor dat ook nog eens te doen. Mijn eettafel was oorspronkelijk grenen, daarna maakte ik 'm wit en weer later schilderde ik de bovenkant licht blauw. Alleen had ik op dat moment alleen licht blauwe muurverf in huis en dat is niet echt ideaal voor een tafel. Het oppervlak is lastig af te doen, waardoor het een beetje smoezelig wordt, en je stoot er snel stukjes af. Tijd dus voor een zeiltje!



Nou had ik wel een leuk zeil, roze met witte stippen, maar zoals altijd gebeurt als je zeil opvouwt, zat het vol met kreukels en vouwen. Geen gezicht. Na wat zoeken op internet kwam ik erachter dat je het gewoon kunt strijken. Natuurlijk wel op heel lage temperatuur en eventueel met een theedoek ertussen. Het werkt alleen als je zeil hebt met een stoffen achterkant. Ik kreeg niet alle vouwen eruit en durfde het strijkijzer ook niet hoger te zetten, maar als je het zeil strak om de tafel spant, zie je er haast niks meer van.

Je legt het zeil gewoon op tafel, knipt het teveel aan zeil langs de randen weg en trekt het strak om de tafel. En dan nieten maar. Ik heb echt kippenkracht in mijn armen, dus voor mij viel het niet mee om met een hand te nieten en met de andere het zeil strak te trekken. Dat nieten gaat namelijk nogal zwaar. Maar waar een wil is, is een weg en dus ook een vast geniet zeil.



Toen ik de smaak eenmaal te pakken had, wilde ik meer in huis veranderen. De hoes van mijn stoel en ook die van de footstool was een beetje vuil geworden van de hondenpootjes, dus die heb ik in de was gegooid. Uit de kelder haalde ik mijn rode hoezen te voorschijn. Ik moet best weer een beetje wennen aan al dat rood, maar het staat ook wel weer warm en gezellig. De regen kletterde gisteren (en vandaag!) tegen de ramen, dus zo kwam ik lekker in de herfstsfeer. Die regen kunnen we toch niet terug spugen, dus dan maken we er maar het beste van!





ariadne at Home Kinderen

Mijn zus leest al jaren ariadne at Home. Ik blijf het vreemd vinden dat je het zo schrijft, in plaats van Ariadne met een hoofdletter zoals je zou verwachten. Maar dat terzijde. En hoewel ik geen fan van het blad ben, lees ik 'm toch altijd van haar. Net als bij Jeanne d'Arc Living vind ik de meubels mooi. Dat is het probleem niet. Het zijn de kleuren, of beter, het gebrek eraan. Alles moet 'naturel', 'verstild' en 'sober'. Echt, als ik in zo'n grijs grauw interieur zou moeten leven zou ik zelf verstild worden. Vreselijk.

Ik wist wel dat Ariadne (sorry, ik kan het niet laten) verschillende specials uitgeeft, waaronder eentje voor kinderen. Ik heb geen kinderen en stoor me vreselijk aan van die moderne ouders van 'kinderen die weten wat ze willen'. Zo van "Sterre (3 jaar) bepaalt altijd zelf wat ze aan wil. Als ik iets klaar leg wat ze niet mooi vindt, dan trekt ze het gewoon niet aan". En dat gezegd met trots alsof het een prestatie is als je peuter de baas in huis is. Die kinderen in Ariadne hebben ook de meest vreemde namen, zoals Kei en Bink. Alsof er niet genoeg normale namen bestaan. En dan krijgt zo'n kind natuurlijk ook een kamer met, inderdaad, verstilde kleuren. Dus grijs, wit en taupe. Alleen heet het dan ineens 'stoer'. En zo'n lege, grauwe kamer met enkel spullen die leuk staan in het interieur (vooral geen kitscherige roze Barbies over de grond!) is dan ook nog helemaal de smaak van de kleine Bibie. Is dat toevallig?


Mijn verwachtingen rond Ariadne Kinderen waren dus niet zo hoog. Vandaar mijn verbazing toen ik laatst in de boekhandel toch eens door het blad bladerde. Want wat zag ik? Kleur! Rode ruitgordijntjes voor een bedstee, dekbedden met stippen, bloemenprints en lichtblauwe Ektorp stoelen! Ik wist niet wat ik zag. Okee, er staan uiteraard wel wat kinderbedjes en ministoeltjes in, en er wordt wat geneuzeld over 'stoere kinderkamers' en 'mamma's met lef', maar daar kan ik overheen komen. Kwestie van overslaan. Want de binnenkijkers gaan niet alleen over kinderkamers, maar laten interieurs zien die ook andere kleuren hebben dan grijs en beige. Wat een verademing. Jammer dat zoiets dan in een kinderblad moet staan, maar ach, ik ben allang blij.





Ook de doe-het-zelf pagina's, toch al niet Ariadnes sterkste punt, maar dan nu ook nog eens in schreeuwerige kleuren geel en neon roze,  sla ik over. Blijft er dan nog wel wat over, zul je vragen. Ja. Wat kleurige, landelijke interieurs betreft zijn we in Nederland niet bepaald verwend op tijdschriftengebied. Met als gevolg dat je zo blij als een kind ben met alles wat je maar kunt krijgen dat enigszins in de buurt komt van je eigen stijl. Zelfs als dat betekent dat die bestempeld wordt als kinderlijk.




24 augustus 2011

Bankhangen

Zoals iedereen die mij kent wel weet, kruip ik het liefst met een boek op de bank, zeker met slecht weer. Maar zo af en toe vind ik niks lekkerder dan domweg televisie kijken. Het tv aanbod is helaas vaak niet zo geweldig. Dan biedt http://www.sidereel.com/ dé oplossing. Via deze website kun je honderden tv-series gratis bekijken. Je hoeft ze niet eerst te downloaden, want het gaat via streaming. Dus meteen online kijken. Ideaal!

Na het kiezen van de serie en de aflevering die je wilt bekijken, klik je op 'search links' voor een overzicht van links die je kunt gebruiken om de serie te af te spelen. De eerste links in de lijst zijn betaald en herken je aan een dollarteken. Die moet je dus niet kiezen.
Vaak krijg je na het aanklikken van een link eerst een popup van een reclame, maar die kun je gewoon wegklikken. Daarna kun je de serie bekijken.



Het enige lastige is dat je maar 72 minuten achter elkaar kunt kijken. Daarna word je gevraagd (betaald) lid te worden. Doe je dit niet, dan moet je een half uur wachten voor je verder kunt kijken. Maar je kunt ook gewoon terug gaan naar het overzicht met de links en een andere link kiezen. Daarmee kun je ook weer 72 minuten kijken. Mocht je er daarna nog geen genoeg van hebben, dan switch je weer naar bijvoorbeeld je eerste link omdat dan dat half uur wel voorbij is. Klinkt als een heel gedoe, maar heus, het is het waard.



Je kunt kiezen uit verschillende categorieën zoals reality, drama en comedy. Er staan nieuwe series op die we hier in Nederland niet kennen, maar ook golden oldies als Alf, Are you being served en Baywatch. Zo ontdekte ik ook Lost, waarvan ik het laatste seizoen nog niet heb gezien. Een gekmakende serie waarbij elke aflevering meer vragen oplevert dan antwoorden, dus ik zit nu elke avond als een verslaafde achter elkaar afleveringen van Lost te kijken. I love it!




Nieuws van dear Cath

Mijn favoriete merk Cath Kindston komt met een nieuwe collectie vol leuke hebbedingen. Ze is weliswaar nooit zo vernieuwend als bijvoorbeeld Greengate, die echt elk seizoen met nieuwe prints komt, maar juist die oude vertrouwde bloemenprints zijn bij mij nog steeds favoriet. O, als ze toch maar een winkel in Nederland zou openen! Of de verzendkosten buiten de UK zou verlagen...

Hier een paar nieuwe musthaves om je lekker te maken! Vooral het vogelprintje is wat mij betreft een blijvertje. Kijk op de website voor meer (nieuwe) producten.











11 augustus 2011

Lost in Austen

Nog even een last minute tv-tip voor vanavond: 'Lost in Austen', Nederland 2, van 20.50 tot 21.40 uur. TV Gids omschrijft de serie zo:

Fictieve wereld
De vierdelige serie Lost in Austen uit 2008 is gebaseerd op het werk van Jane Austen. De serie is vanaf deze week bij de NCRV te zien en legt een link met het boek Pride & Prejudice. Centraal staat Amanda Price, gespeeld door Jemima Rooper. Zij is niet gelukkig met haar leven en zit vooral thuis. Daar verslindt ze de boeken van Austen en gaat helemaal op in de fictieve wereld.


Wonder
Dan gebeurt er een wonder. Plotseling staat Elizabeth Bennet, het hoofdpersonage uit haar favoriete boek Pride & Prejudice, bij haar in de badkamer. Daar blijkt zich een doorgang te bevinden tussen de 19e en de 21ste eeuw. Ze ruilen van leven en zo krijgt Amanda de kans om rond te dwalen in de tijd van Elizabeth Bennet. Het is een droom die uitkomt, want dit is haar kans om haar eigen Mr. Darcy tegen het lijf te lopen.



Ik heb 'm al een keer gezien en kan je verzekeren dat het de moeite waard is om te kijken. Als je tenminste van kostuumdrama's houdt. Helaas moeten we de topper 'Downton Abbey' voorlopig missen. Seizoen 1 is inmiddels afgelopen en het tweede wordt pas vanaf 8 januari in Engeland uitgezonden. Dus in Nederland zullen we nog wel wat langer moeten wachten. Gelukkig kunnen we tot die tijd de dvd's van seizoen 1 nog een keertje kijken...









Eeuwig leven op aarde

Gisteravond zat ik een beetje te zappen en kwam toevallig langs een actualiteitenprogramma (weet niet welke). Daarin ging het over het ouder worden. Er kwam een man aan het woord die dagelijks een enorme hoeveelheid pillen slikt en aan fitnessapparaten hangt om ervoor te zorgen dat hij niet ziek wordt, maar gezond en fit blijft. Blijkbaar kijkt hij niet goed in de spiegel, want ondanks zijn flinke spierballen had hij toch echt een oude kop. Toch was hij zeer optimistisch en verklaarde zonder blikken of blozen dat hij verwachtte zo'n 500 jaar te worden.

Gewoon een zool, denk je dan. Maar toen kwam futuroloog Paul Ostendorf aan het woord. Mijn vader heeft veel met hem samengewerkt en was altijd nogal over hem te spreken, dus mijn aandacht was gewekt. Je moet weten dat dit een enorm intelligente man is, die ontzettend veel leest om zo op de hoogte te blijven van alle (technische) trends en ontwikkelingen. Maar wat hij vervolgens zei, daar zakte m'n mond letterlijk van open. Volgens hem zullen de wetenschap en de techniek de komende decennia zodanig ontwikkelen dat we straks niet meer oud hoeven worden. Sterker nog, dat we niet meer dood gaan. In een ander interview zei hij het volgende:

"Ik zie dat het heelal bezig is een God te maken. We evolueren. Eerst zullen we van Homo Sapiens verworden tot Homo Geneticus Manipulaticus. Maar we zullen verder gaan tot we alles weten. Tot we omnipresent zijn, omniscient en omnipotent. We zullen het eeuwige leven hebben. We zullen God zijn." 

In het programma gisteravond vertelde hij over zijn gesprekken met christenen die bezwaar hebben tegen het opheffen van de dood. "Ik vroeg ze dan: "Waarom wil je dan dood?" en dan zeiden ze dat ze daarna naar de hemel kunnen. Dus dan zei ik: "Maar of je nou eeuwig daar leeft of hier... dan kun je beter eeuwig hier leven, want dan hoef je niet dood.""

Met andere woorden, we maken onze eigen hemel op aarde. Denken we. Want zelfs als het mogelijk zou zijn eeuwig op aarde door te leven, dan is dit niet te vergelijken met de eeuwigheid in de hemel. Wat deze slimme mensen namelijk over het hoofd zien, is dat de zonde aanwezig blijft. Oftewel, alle pijn, al het verdriet en onrecht blijven gewoon op aarde aanwezig. Alleen dan zou je er lekker voor altijd van mogen genieten. Een blij vooruitzicht dat ons streelt.

Wat we eigenlijk zeggen is dat we sterker zijn dan de dood. De dood die in de bijbel de straf en het gevolg van de zonde genoemd wordt. Jezus stierf in onze plaats om die straf te dragen en zo de weg tot God vrij te maken. Dankzij Hem kunnen we met God worden verzoend en mogen we straks voor eeuwig bij Hem zijn. In de hemel is geen verdriet of pijn meer. Daar is Gods liefde en Zijn vrede die alle begrip te boven gaat.

Maar Paul Ostendorf, en met hem anderen, heeft Jezus niet nodig. Voor hen is er geen enkele reden om te geloven. Ze hebben een prima leven zo zonder God en om in de hemel te komen hebben ze niets anders nodig dan hun verstand. Zij hebben geen God nodig. Zij denken zelf god te zijn.

Als je een beetje de bijbel kent, dan komt dit je bekend voor. Al in Genesis is dit het hartsverlangen van satan, waarmee hij de mensen verleidt; worden als God. Alwetend, almachtig en heersend over leven en dood. Blijkbaar is er in al die jaren nog weinig veranderd.




Een nieuwe start

Ondanks dat augustus officieel nog volop zomer betekent (al zou je dat gezien het weer misschien niet zeggen), zijn er toch al kleine tekenen dat die zomer niet meer zo lang zal duren. Zo vond ik net bij het uitlaten van de hond al de eerste kastanje! En echt geen kleintje, nee, echt een volgroeide jongen. Die was er wel heel vroeg bij, maar het bepaalde me er toch bij dat het najaar helemaal niet zo ver weg is. De herfstcollecties hangen al in de winkels en over zo'n week of 3 liggen de eerste pepernoten weer in de schappen.

En hoewel ik net als de rest van Nederland graag nog wat zonnestralen op m'n huid zou willen voelen, moet ik toegeven dat het najaar me ook altijd wel een opgewonden gevoel geeft. Er hangt verandering in de lucht. Als ik dan bij V&D en Hema de nieuwe agenda's en vrolijk kaftpapier zie liggen, weet ik weer precies hoe het vroeger voelde. Een nieuw schooljaar, dus allemaal nieuwe schoolspullen kopen. Een agenda kiezen en deze vervolgens helemaal vol plakken met uitgeknipte foto's van filmsterren en popgroepen. Het onvermijdelijke kaften van een enorme berg boeken, die je na een blik op de inhoud weer snel dicht deed bij het zien van zoveel ellende die in het vooruitzicht lag.  Je nieuwe rooster ophalen en kijken met welke leraren je het komend jaar zat opgezadeld (en andersom).


Ik ben blij dat mijn schooltijd achter me ligt, maar dit soort dingen, die leuke spanning aan het begin van een nieuw schooljaar, die mis ik soms wel.
Ik moet me inhouden om niet een multomap of een schrift te kopen, zeker met al die leuke bloemenprints die ze dit jaar bij Hema hebben. Onder het mom van 'altijd handig' heb ik in no time een winkelmandje vol. Beter bij uit de buurt blijven dus.


Net zoals de scholen straks weer beginnen, is september ook de maand waarin (hobby)cursussen en sportseizoenen weer van start gaan. Met die laatste heb ik weinig, maar het nieuwe cursusaanbod van de SKVR en de Volksuniversiteit hebben wel altijd een bepaalde aantrekkingskracht op me. Ik heb erover gedacht de vervolgcursus Photoshop te gaan volgen, maar het lijkt me beter om eerst goed te oefenen en het geleerde van afgelopen cursus goed onder de knie te krijgen. Ik heb nu iets heel anders op het oog; modern Hebreeuws! Ligt misschien niet zo voor de hand, maar dat is ook een van de redenen dat het me leuk lijkt. Het is weer eens wat anders. Niet alleen een andere taal, maar ook een ander schrift en nog van rechts naar links ook. Het lijkt me ontzettend moeilijk, maar daardoor ook een echte uitdaging.


De laatste tijd gaat mijn interesse steeds meer uit naar de Joodse cultuur en geschiedenis. Dat heeft natuurlijk te maken met mijn geloof, maar ook omdat het volk Israel me uitermate fascineert. Dat zo'n klein onbeduidend land zonder olie of wat voor aantrekkelijke grondstoffen dan ook, de gemoederen al zo lang bezighoudt, onbegrijpelijk. Tenminste, als je niet de link met de bijbel legt. En dat door de eeuwen heen toch steeds de Joden het mikpunt zijn geweest van spot en ernstig zijn vervolgd. Want de holocaust is zeker niet de enige periode waarin de Joden zijn bedreigd en vermoord. Een volk dat niks beter is dan enig ander volk, maar dat toch door God is uitverkoren. Het is Gods oogappel en Hij laat ze niet los. En daar worstelen ze mee, al eeuwen lang. Zelfs Joden die niet gelovig zijn, hebben iets met JHWH en de Thora.


Ik ben op dit moment 'De bron' van James Michener aan het lezen. Een enorme pil, maar heel interessant om te lezen. Het was een boek van mijn moeder, die het meerdere keren gelezen heeft. Zij had ook boeken van Chaim Potok en andere Joodse schrijvers. Als gelovige vrouw had zij echt een hart voor Israel en had ze er graag een keer naartoe willen gaan. Ik vind het zo jammer dat we nooit samen hebben kunnen gaan. Maar wie weet krijg ik alleen nog een keer de kans om te gaan. Het lijkt me geweldig om al die plaatsen uit de bijbel in het echt te zien. Ik denk dat je de bijbel daarna met andere ogen leest en dat je je veel beter een voorstelling kunt maken bij de verhalen.


Maar voor zover dus mijn plannen voor 'het nieuwe seizoen'. Hebben jullie nog plannen of projecten waar jullie de komende periode mee aan de slag willen? Iets creatiefs? Een nieuwe sport uitproberen? Of op kookles? September staat voor de deur, dus pak die catalogus erbij of surf op internet en geef je op! Doe het gewoon. Je bent nooit te oud om iets nieuws te proberen. Het najaar is niet zomaar het einde van de zomer. Het is de tijd van een nieuwe start, vol beloftes.