29 juli 2010

Romantisch kant

In mijn slaapkamer hingen hemelsblauwe ribfluwelen gordijnen. Maar zoals bij alle Ikea gordijnen, zijn ze veel te lang. Omdat ze te dik zijn om af te knippen (tenzij je een speciale schaar hebt, waarover ik dus niet beschik aangezien ik niet kan naaien), heb ik ze met van dat strijklint zo'n 40 cm korter gemaakt. Maar omdat ze zo zwaar zijn, laat dat lint los en zakken ze alsnog op de grond. En met twee langharige katten die niks zo leuk vinden als op die op de grond hangende gordijnen te gaan zitten, is dit geen ideale situatie.

Nou had ik het idee om de gordijnen te verwisselen met die kanten gordijnen die Ikea verkoopt. Dat is het voordeel van roedes, je hangt er zo wat anders op. Mijn zus bleek nog een set te hebben liggen, dus dat was ideaal. Als ik 'veranderdrang' heb, kan ik namelijk vreselijk ongeduldig zijn. Het moet dan allemaal meteen anders. Niet eerst weken over nadenken, meteen schuiven, schilderen, enzovoorts. Dus gauw de gordijnen in de was gegooid en daarna gauw opgehangen. De balkondeur stond wijd open, dus de geur van bijna droog schoon wasgoed vulde de slaapkamer, waar de gordijnen zachtjes bewogen in de wind. Hoe romantisch wil je het hebben?



Boots, die altijd in een zacht mandje op de vensterbank slaapt, vond het maar vreemd. Zit je lekker achter de gordijnen in je mand, ziet iedereen je alsnog zitten...





27 juli 2010

Keep dreaming!

ls boekenliefhebber zou ik niets liever willen hebben dan een kamer die ik kan inrichten als privé-bibliotheek. Helaas heb ik daar in mijn appartement geen plaats voor, maar af en toe fantaseer ik weleens hoe zo'n kamer eruit zou moeten zien.


Kasten heb je in alle soorten en maten, maar voor het echte engelse sfeertje zijn houten boekenkasten toch het meest geschikt. Graag zo breed en zo hoog mogelijk, liefst met verrijdbare ladder erbij. Ingebouwde kasten vind ik ook mooi, zeker als ze doorlopen boven de (serre)deuren.


En als ik dan toch mag kiezen hoe mijn bibliotheek eruit komt te zien, dan wil ik ook graag een openhaard. Een grote. En om het helemaal compleet te maken, wil ik ook graag twee leren fauteuils naast de haard. Een zachte leren bank is ook lekker. Plaidje erbij, een groot oud kleed op de vloer, schemerlamp naast de stoel...


Voor op de muren zou ik ruitstof kiezen in de kleuren groen, blauw en beige. Het wordt wel een beetje een mannenachtig 'jachtsfeertje', maar dat past wel bij het country gevoel. Ik zie het al helemaal voor me; lekkere lange winteravonden voor de haard, beker warme chocolademelk erbij, mijn Westie slapend op het vloerkleed... Hoewel, mijn hond kennende zou hij eerder in de kussens op de bank liggen. Tsja, wat kan ik zeggen? Hij lijkt op zijn baas.



Helaas blijft het voorlopig bij dromen en moet ik nu genoegen nemen met een grote Ikea boekenkast in mijn woonkamer. Maar mét ladder, dat dan weer wel. En hoewel mijn verzameling boeken gestaag groeit, is mijn kast nog niet vol. Dus ik heb besloten nog even te wachten met de aanschaf van een ereader. Ergens voelt het als verraad tegen mijn droom van een eigen bibliotheek. Ik ben er gewoon nog niet aan toe die droom op te geven denk ik. Dus ik ga voorlopig gewoon verder met mijn verzameling boeken. Als ik dan ooit die engelse lord weet te strikken, dan heb ik in elk geval de boeken om de planken mee te vullen!




25 juli 2010

Allemaal beestjes

Beetje zon, beetje wolken, niet te warm; een perfecte dag voor de dierentuin! Eindelijk na al die jaren ben ik weer eens naar Diergaarde Blijdorp geweest. De drukke en steeds voller wordende parkeerplaats maakte me even een beetje onrustig. Ik kreeg spontaan van die Efteling beelden met, zoals het park het noemt, 'gezellige bedrijvigheid', oftewel lange rijen en krijsende kinderen. Dat laatste klopte wel, maar met de drukte viel het in het park gelukkig mee.


Na zo'n twaalf jaar is er echt nauwelijks nog iets te herkennen van de oude dierentuin die ik me herinner uit mijn jeugd. Er zijn nu verschillende routes aangelegd die duidelijk met bordjes worden aangegeven. Zo weet je tenminste zeker dat je niks mist. Het enige dat nog enigszins herkenbaar en dus een beetje oud is, is de Riviera hal. De slangen, de schildpadden en hagedissen... zelfs die indringende geur en de vochtigheid zijn er nog als vanouds.


Blijdorp is, heel begrijpelijk, ook een stuk commercieler geworden. Was je vroeger als kind aangewezen op die paar plastic beestjes die ze verkochten in het piepkleine winkeltje bij het restaurant, nu vind je bijna op elke hoek wel een kiosk of  'Jungle shop' waar je alles op dierengebied kunt kopen. Van WNF knuffelbeesten (ik heb me ingehouden) tot sleutelhangers en van platenboeken tot T-shirts.
Ook zijn er nu meer restaurants en stalletjes waar je eten en drinken kunt kopen. Weliswaar blijft het aanbod beperkt tot patat, hamburgers en frikadellen, maar aangezien het grootste deel van de bezoekers bestaat uit ouders met kleine kinderen, is er waarschijnlijk minder behoefte aan clubsandwiches of broodjes gezond.




Wat betreft de dieren en hun behuizing is er veel verbeterd. Vooral het Oceanium is helemaal geweldig. Ik was een beetje bang dat het na alle positieve verhalen tegen zou vallen en dat het niet meer zou zijn dan die ene glazen buis die je altijd in bladen en op tv ziet. Maar het was veel groter en uitgebreider. Natuurlijk zijn die glazen wanden, waarbij de haaien zo over je hoofd zwemmen, spectaculair. Maar ook de aquaria met tropische vissen, de roggen, kwallen en anemonen waren heel mooi om te zien. Het leukst waren de pinguins. Door de glazen wanden kon je zowel onder als boven water kijken, waardoor je ze constant door het water ziet duiken. De foto's zijn helaas wat wazig, maar dat komt door de vieze ramen die de pinguins met hun geplons constant nat spetteren.


Natuurlijk moest ik nog even op kraamvisite bij de olifanten, waar afgelopen week een babyolifantje geboren is. De grote olifanten stonden constant in een grote kring om haar heen, zodat je alleen af en toe een glimp van haar op kon vangen. Vooral de moeder hield de kleine angstvallig in de gaten en zorgde er steeds voor dat het jong tussen haar poten bleef.




Bij de tijgers had ik minder geluk. Vorige week mochten de twee pasgeboren jongen voor het eerst naar buiten. Heel even zag ik een kleintje rennen, maar die dook meteen de bosjes in, waar het bleef zitten. Horen kon je ze wel luid en duidelijk; ze schreeuwden en krijsten de hele boel bij elkaar met z'n tweeen.


Bij de giraffen is in april de ooievaar langs geweest. En hoewel girafje Dorus al een behoorlijke lengte heeft, is ze vergeleken de rest van de club nog een klein opdondertje. Ze kunnen je echt aankijken, die giraffen. Met die grote ogen en die lange wimpers lijken het net lonkende dames.


Natuurlijk waren er veel meer beesten die grappig, mooi of indrukwekkend waren. De nieuwsgierige stokstaardjes, die slaperige ijsbeer die ongegeneerd languit ging liggen, de prachtige vlinders in het tropisch warme vlinderhok... teveel om op te noemen. Ze verdienen dan ook zeker een tweede bezoek. Maar goed dat ik gekozen heb voor een abonnement, dat ik met de Rotterdampas voor slechts 33 euro kon kopen. Zo kan ik nog heel veel keer langskomen om ook de minder opvallende dieren eens wat beter te bekijken.


23 juli 2010

Style icons

Madonna, Sarah Jessica Parker, de Olsen twins... zogenaamde style icons, maar eerlijk gezegd heb ik niet veel mee. Wat stijl betreft zijn de moderne celebs echt niet te vergelijken met de mode iconen van vroeger; Audrey Hepburn, Jackie Kennedy, Doris Day... Die laatste wordt misschien niet als zodanig gezien, maar voor mij hoort ze absoluut in het rijtje thuis.


Dat heeft waarschijnlijk te maken met mijn moeder. In haar jeugd was ze een enorme fan van Doris Day en plakte schriftjes vol met uitgeknipte plaatjes. Thuis draaiden we regelmatig 'The greatest hits' en natuurlijk zaten we voor de buis gekluisterd als er een film met miss Day werd uitgezonden. Gelukkig heb ik inmiddels 'Pillowtalk', 'Lover come back' en 'Send me no flowers' op dvd, zodat ik op elk gewenst moment weg kan zwijmelen.


Mijn moeder had veel weg van Doris Day. Niet dat ze altijd in keurige mantelpakjes rondliep of over dezelfde zangkwaliteiten beschikte, maar ze had een bepaalde vrouwelijke elegantie die ik niet goed onder woorden kan brengen. Ze droeg niet veel make-up, alleen wat mascara, soms wat rouge en altijd lipstick. Vooral rode lipstick stond haar geweldig. Zij was ook één van de weinige vrouwen die ik ken, die er mooi uitzag in badpak. Ze was klein, stevig, dus geen stoeipoes in zwart latex. Gewoon een keurig, zwart badpak. Maar altijd met gelakte rode nagels, gestifte lippen en haar sieraden om. Ik denk dat ik mijn moeder nooit met een kralenkettinkjes of -armbandjes heb gezien. Zilver droeg ze zelden, eigenlijk altijd goud. Niet behangen met gouden kettingen en bling bling. Nee, nooit teveel, maar wel duidelijk aanwezig. Er was ook niets waar ze zoveel hekel aan had, als aan vrouwen die hun sieraden niet schoon hielden. Haar goud was altijd blinkend gepoetst en haar briljanten maakte ze schoon met een tandenborstel en wat sop.


Wat mijn moeder ook droeg, ze was een dame. Haar haar netjes in model, mooie leren tas bij zich. Als ik eens een plastic of canvas tas van Oilily ofzo bij me had, vroeg ze me altijd waarom ik in vredesnaam zoiets droeg terwijl ik thuis van die mooie leren tassen had staan. Boho chic was ook niet aan haar besteed. Ze ging voor elegant, vrouwelijk en chique. Ze straalde een bepaalde klasse uit die niets te maken heeft met merkkleding, veel make-up of zelfs met zelfvertrouwen. Want dat was iets dat ze niet had; ze was altijd onzeker over zichzelf en haar kunnen. Toch heb ik altijd verlangd naar haar 'ladylike' uitstraling.



In het boek dat ik nu aan het lezen ben, besluit de hoofdpersoon zichzelf te veranderen in een Doris Day lookalike om zo haar kansen op het vinden van haar Mister Right te vergroten. Ze gaat hierin wat ver door kleding uit de jaren '60 te dragen, compleet met mantel met bontkraag en bijpassend hoedje, haar stem een aantal octaven lager te maken en de muren van haar appartement zacht geel te schilderen. Maar het zette me wel aan het denken. Wat hebben we als vrouwen in de loop der jaren veel van onze vrouwelijkheid en elegantie  ingeleverd. Spijkerbroeken met gaten die voor honderden euro's over de toonbank gaan, haar dat erui ziet alsof je net uit bed gestapt bent en nagels met afgebladderde nagellak; het is helemaal hot en überhip. Rokjes zie je deze zomer nauwelijks zonder legging eronder, of ze moeten ultrakort zijn, liefst gecombineerd met een strak T-shirt waarin decolleté en/of blote buik goed zichtbaar is.


Begrijp me niet verkeerd, ik draag ook graag leggings en ik ben echt geen voorstander van enkel mantelpakjes en hakken. Maar als ik terugdenk aan hoe mijn moeder 's avonds heerlijk geurend uit de douche kwam, gekleed in een mooie zijden 'peignoir' en dan vol aandacht haar nagels in model vijlde, dan bekruipt me een gevoel van verlies. Om de vrouwen die geen dames meer zijn en vooral om de geweldige moeder die ik moet missen.


22 juli 2010

Ikea Rosali

Op verschillende blogs was al te lezen dat Ikea weer dekbedhoezen verkoopt van de beroemde lijn Rosali. Opwinding alom natuurlijk, want Rosali heeft heel veel weg van de prints van Cath Kidston. Er gaan zelfs geruchten dat de lijn door Cath Kidston is ontworpen, hoewel ik me dit niet voor kan stellen. Maar het is absoluut helemaal haar stijl.



Een aantal jaren geleden bracht Ikea deze lijn op de markt, maar zoals met de meeste Ikea spullen was hij ook weer snel verdwenen. Dit tot groot verdriet van vele fans, die zich sindsdien massaal storten op eBay, waar de Rosali artikelen, tegen hoge bedragen, gretig aftrek vinden.


Hoewel ik toen nog nooit van Cath Kidston had gehoord, was ik meteen weg van de mix van bloemen, ruiten, stippen en paisley van Rosali. Ik heb dan ook flink ingeslagen; een licht blauw gebloemde quilt, een roze paisley dekbedhoes, witte gebloemde kussentjes, grote roze slopen met stippen en ruiten voor de 50x50 kussens,  een roze geruit vloerkleed, roze stip/ruit rolgordijnen, twee roze ruit schemerlampkapjes en mijn beste koop, een wit gebloemde hoes voor mijn Ektorp stoel en Bromma footstool. Kortom, ik heb zowat de hele lijn.


Toch zou ik het, net als velen met mij, geweldig vinden als Rosali weer verkocht gaat worden. Tot nu toe zijn alleen de dekbedhoezen te koop. Ik heb laatst een mailtje naar Ikea gestuurd om te vragen of ze van plan zijn meer Rosali in de schappen terug te brengen. Helaas nog geen reactie. Ik hou jullie op de hoogte!


21 juli 2010

Cath Kidston en Google Chrome

Op internet las ik dat je bij de nieuwe internetbrowser, Google Chrome, allerlei 'themes' kunt downloaden om je browser op te leuken. Een van die themes zou van Cath Kidston zijn. Dus alle kritiek op Chrome ten spijt heb ik de browser toch maar geinstalleerd. Met Cath Kidston theme uiteraard!


Ben zowel met de layout (Cath stelt nooit teleur!) als met de werking erg tevreden. Het ziet er a la Google heel duidelijk uit en werkt tot nu toe ook prima. Groot voordeel vind ik dat de tabbladen echt onafhankelijk van elkaar werken, dus als een van de websites die je open hebt staan, crasht, dan kun je dat tabblad sluiten zonder ook meteen al je andere openstaande websites kwijt te zijn. Al je favorieten zijn ook simpel te importeren vanuit Internet Explorer, dus ook dat geeft geen problemen.

Zelf proberen? Je kunt Chrome gratis en snel downloaden via http://www.google.com/chrome. Als je dat hebt gedaan, kun je via https://tools.google.com/chrome/intl/nl/themes/ een theme selecteren. 




Goed tehuis gezocht

Ik wil het één en ander gaan veranderen in mijn woonkamer. Niks heel drastisch; muurtje verven, andere hoes om m'n stoel doen, beetje schuiven... Ik ben er ook achter dat mijn bureautje eigenlijk niet in de kamer past. Hij staat er sinds mijn vorige schuifsessie (waarbij ik door mijn rug ging) wel, maar als ik eerlijk ben staat het zo echt te vol. Het is met pijn in mijn hart dat ik daarom heb besloten 'm weg te doen. Maar voor ik hem op Marktplaats ga zetten, wil ik jullie de gelegenheid geven hem van me over te nemen.


Het is een oud bureau met boven en onder kastjes met een plank erin. Het blad is uit te schuiven. Oorspronkelijk zat er een bruin leren schrijfblad in, maar daar is een scheur in gekomen toen mijn kitten eraan ging hangen. Het schrijfblad kan eruit, dus die heb ik bekleed met rood-wit gestipt zijl. Bij de verhuizing is hij eruit geweest, waardoor het zijl niet helemaal recht meer zit. Maar dat is een kwestie van een nieuw zijltje eromheen doen. Het is een bureautje van zo'n 40 jaar oud en zoals bij alle brocante is dat te zien. Maar het is een schatje, dus heb je plek en wil je 'm voor een zacht prijsje van me hebben, plaats dan even een reactie zodat ik contact met je op kan nemen.

18 juli 2010

Monsters

Zaterdag zou ik eindelijk, na zo'n 12 jaar, weer eens naar dierentuin Blijdorp gaan. Oceanium? IJsberenschots? Bokito? Krokodillenvijver? Nooit gezien! Hoog tijd voor een bezoekje dus. Helaas begon de dag met veel wind en donkere wolken, waar al snel de eerste regendruppels uit kwamen. De dierentuin zou dus nog even moeten wachten. Maar wat doe je dan op zo'n zaterdag waarop je vast van plan was erop uit te gaan? Precies! Naar een museum.

Nou heb ik nog aardig wat musea op mijn to do lijstje staan. De keus viel op het Wereldmuseum. Daar is nu een tentoonstelling te zien over de Inca's en dat leek me wel wat.


Het Wereldmuseum zit op de Willemskade, vlakbij de opstapplaats voor de Spido. Een mooi oud en imposant gebouw, dat van binnen toch een stuk groter bleek dan je zou verwachten. Wat me steeds opvalt is hoe vriendelijk de mensen bij de kassa van musea zijn. Ze nemen echt de tijd om uit te leggen wat er in het museum te zien is, welke route je het best kunt nemen en wat de regels zijn. Zo is het bij het Wereldmuseum niet de bedoeling dat je je jas en tas (afhankelijk van de grootte, maar die van mij viel duidelijk in de categorie 'te groot') meeneemt het museum in. Die kun je afgeven bij de garderobe.


Met een speciaal kastje om mijn nek voor de audiotour, begon ik aan mijn culturele uitstapje. Bovenaan beginnen maar. Op de derde verdieping bevindt zich de vaste collectie die in het teken staat van beelden en andere religieuze voorwerpen uit Tibet, China en Japan. Het gaat vooral om stukken die te maken hebben met het boehddisme, het hindoeisme en mengvormen hiervan. Mooie voorwerpen en zeker ook wel interessant, maar als christen voelde ik me toch wat ongemakkelijk bij die beelden en altaren die gebruikt zijn bij de verering van een voor mij vreemde god.


De tentoonstelling over de Inca's heeft een diepe indruk gemaakt. Hoewel ik natuurlijk wel wist dat ook zij afgoden aanbaden, heb ik nooit geweten of beseft hoe wreed hun verering was en hoe ver zij gingen om hun goden tevreden te stellen. Een belangrijk onderdeel van hun godsdienst was de 'capac hucha' oftwel de koninklijke plicht van de Incakoning om door middel van kinderoffers meer grip te krijgen op de schepping en politieke macht uit te oefenen.

Niet elk kind was geschikt om geofferd te worden en het was dan ook een hele eer als je hiervoor werd uitgezocht. De periode voor het offer werd zo'n kind op een speciaal, voedzaam dieet gezet en werd gehuld in de mooiste kleren. Het offer is dan ook geen teken dat het kind in de ogen van de Inca's niets waard was, integendeel; zij geloofden dat door op afgelegen, hoge bergtoppen van de Andes een kind te offeren, er contact gemaakt werd met de andere wereld en dat dit de koning wijsheid opleverde. Toch is het te gruwelijk voor woorden als je zo'n mummie ziet van een klein kind, in elkaar gedoken van de kou, dat helemaal alleen werd achtergelaten in de vrieskou op zo'n eenzame berg.


Wat dat betreft waren de Moche, Nasca en Huari cultuur ook niet zo vrolijk. Dit zijn voorgangers van de Inca's die ook in en rond het Andes gebergte leefden. Ook bij hen was het mensenoffer heel gebruikelijk. Ver voor de Inca's dronken de Moche's het bloed van hun eigen krijgers om overstromingen af te wenden van het aanstormende water uit de bergen. De Nasca's snelden krijgerhoofden als metafoor voor de oogst. In Chavín offerden mannen zich zelf met een mes om zo één te worden met goden en voorouders. Kortom, een bloederige bende.

De vele voorwerpen, van kruiken tot kleding en van wapens tot afgehakte hoofden, verwijzen allemaal direct of indirect naar deze gruwelijke gebruiken. Te wreed en afschuwelijk om nog mooi te zijn. Toen ik het museum verliet was ik diep onder de indruk, maar ook ontsteld over wat mensen elkaar kunnen aandoen, maar bovenal gedesillusioneerd over die mysterieuze, slimme Inca's.

Het was inmiddels bijna half twee en ondanks alle bloederige narigheid die ik net gezien, gehoord en gelezen had, begon mijn maag te knorren. Ik was bovendien wel toe aan een beetje gezelligheid. De zon was inmiddels voorzichtig begonnen te schijnen en terwijl ik me bij Loos aan een clubsandwich tegoed deed, leek de wereld van de mensenoffers even mijlen ver weg.



Om de dag leuk af te sluiten wilde ik 's avonds naar de film Ondine. Ik na het eten snel richting Cinerama, om er in de rij bij de kassa achter te komen dat ik een oud filmoverzicht had. Ondine draaide drie dagen geleden voor het laatst. Daarom maar gekozen voor 'Shrek: forever after'. Misschien juist wel wat ik nodig had na die tentoonstelling, waarvan de beelden zo af en toe toch nog voor mijn geestesoog verschenen.


Het bleek een goede keus. Shrek 4 is precies wat je ervan verwacht; erg lollig. Shrek, Fiona, Donkey, Puss,  en als nieuw figuur de irritante Repelsteeltje. Opnieuw goede grappen, lekkere muziek en een leuke plot. Jammer dat dit het laatste deel is, maar er schijnt al gesproken te worden over een spin-off met niemand anders dan Puss in de hoofdrol!