29 november 2010

Geur van kerst

Door een stukje in 'Dat is handig', het non-food tijdschrift van Albert Heijn, kwam ik op het idee om weer eens kruidnagel-sinaasappels te maken. Jaren geleden heb ik dat ook wel eens gedaan, maar zoals met wel meer dingen, vergeet je dat dan weer en komt het er jaren niet van. Terwijl het zo lekker ruikt en nog gezellig staat ook!


Het is heel simpel; je neemt wat sinaasappels en een zakje kruidnagels.  Met een sateprikkertje maak je gaatjes in de sinaasappel, waar je vervolgens kruidnagels in steekt. Je kunt verschillende patronen verzinnen natuurlijk. In de 'Dat is handig' hadden ze bovenop de sinaasappel met een kopspeldje een mooi lintje geprikt. Ook heel leuk. Ik had meerdere sinaasappels, dus vond het niet echt nodig.
Het enige nadeel van dit werkje is dat je er hele plakkerige, vieze vingers van krijgt. Maar de echte kerstgeur die daarna de kamer vervult, maakt dat meer dan goed!






27 november 2010

Nieuw blogspot-adres

Omdat het adres van mijn blog toch wel erg lang was, heb ik deze veranderd. Vanaf nu kun je me vinden op http://stadsmuissie.blogspot.com in plaats van op http://belevenissenvaneenstadsmuis.blogspot.com.

Claudia, ik weet dat jij je afvroeg of zo'n adresverandering mogelijk is in Blogger zonder dat je ineens vanalles kwijt bent. Nou, ik heb het dus getest en JA, het kan! Mijn volgers heb ik ook nog, dus volgens mij is alles goed gegaan.


Thanksgiving

Afgelopen donderdag was het Thanksgiving. In Nederland wordt dit niet echt gevierd, maar in veel andere landen is het echt een familiefeest. Het hele gezin verzamelt zich 's avonds om de eettafel om samen te genieten van allerlei lekkere gerechten, met als hoogtepunt een grote geroosterde kalkoen uit de oven.


Mijn broer en zijn vriendin zijn dit jaar een nieuwe traditie gestart door ons allemaal te vragen voor een Thanksgiving etentje. Compleet met twee kippen uit de oven, cranberries en appeltaart met slagroom toe. Ik ben altijd wel in voor iets gezelligs, dus al kwam het idee spontaan op en kregen we de uitnodiging pas 's middags, even voor zessen 's avonds zat ik in de trein richting Den Haag. Een super gezellige en smakelijke avond gehad, dus wat mij betreft voor herhaling vatbaar! En we hebben allemaal zoveel om dankbaar voor te zijn, dat we daar ook best eens bij stil mogen staan, toch?



22 november 2010

Abstract

Het was een tijd geleden dat ik mijn penselen had gebruikt, maar toen ik afgelopen weekend in de weer was met tubes verf, voelde het weer zo lekker! Aanleiding was een abstract schilderij dat mijn broer en zijn vriendin op internet hadden gezien. Zij zijn al een tijdje op zoek naar iets groots voor boven de bank en het schilderij 'Ocean Life' leek ze wel wat. Ik met mijn grote mond zei dat ik dat ook wel kon maken, toen ik de prijs van een dikke vierhonderd euro zag. Waarop mijn broer zei: "Dat is goed!" en mij de link mailde.

Ik had alleen nog nooit eerder iets abstracts gemaakt. Ook het formaat van het doek, 70 bij 90 cm, maakte me een beetje zenuwachtig om de eerste klodder erop te maken. Maar eigenlijk is het me heel goed bevallen. Je kunt je hier zo lekker op uitleven. Het gaat veel meer om gevoel en kleur dan om precisie.

Steeds als ik dacht dat ik klaar was, zag ik na een tijdje toch iets dat beter kon en dan haalde ik m'n kwasten weer tevoorschijn. Maar vanavond heb ik 'm echt afgerond en 'm een laag vernis gegeven. Even drogen en dan kan hij naar zijn nieuwe eigenaren. De foto is niet geweldig, maar hieronder het resultaat. Nu maar hopen dat zij er ook blij mee zijn...



21 november 2010

Svensk jul

Nog twee weken voor het sinterklaas is en raad eens? Ik heb al mijn kadoos al binnen! Ik hou mezelf altijd voor dat ik het 'gezellig' vind om mijn sintinkopen te doen omdat je er zo van in de stemming komt, maar als ik eerlijk ben is dat niet zo'n beste stemming. Na zo'n uur sjouwen met armen vol kadoos, waarvoor ik ellenlange rijen bij de kassa's heb moeten trotseren, raak ik zo geirriteerd door al die honderden slenterende, duwende en voorpiepende mensen die allemaal tegelijk met mij hun inkopen doen, dat van een feeststemming bij mij geen sprake meer is. De handvatten van de tasjes snijden in mijn handen, ik loop me suf te verzinnen wat ik nou voor iedereen moet kopen en ren van hot naar her op zoek naar dat ene perfecte kado.

Maar dit jaar was het anders. Ik heb zoveel mogelijk via internet besteld. Geen gesjouw of gezoek naar die ene cd of dat ene boek, maar gewoon een druk op de knop en klaar. Ideaal. Natuurlijk bleef er nog genoeg over waarvoor ik wel de stad in moest. Maar dat heb ik vrijdagavond gedaan. Ik had een lijstje gemaakt met wat ik wilde kopen en waar, en was zowaar binnen drie uur klaar. De rest van Nederland gaat pas volgende weekend op kadootjesjacht, dus ik had geen last van lange rijen bij de kassa of extreme drukte bij 'populaire' winkels als Donner of de Bijenkorf. Het enige dat ik nog moet doen is alles inpakken. Maar dat doe ik volgende week. Met wat sinterklaasliedjes op de achtergrond en een beker chocolademelk is dat vast genoeg om me alsnog in feeststemming te komen!



En omdat ik stiekem ook al zin heb in kerst, ben ik zaterdag naar de kerstmarkt van de Zweedse kerk geweest. De Zweedse kerk ligt op een prachtige locatie aan de Parklaan, in de buurt van de Veerhaven. Het weer was zaterdagmiddag heerlijk, dus prima voor een wandeling. De geur van gebakken worst, soep en warme gluhwein kwam me al tegemoet van de tent die voor de kerk was neergezet. Binnen waren verschillende zaaltjes ingericht met houtsnijwerk, textiel en levensmiddelen. Ik heb een paar leuke houten paardjes gezien en ook zo'n typisch Scandinavische kandelaar met letters of harten. De prijzen waren helaas nogal hoog, dus het was maar goed dat ik nergens in de buurt een pinautomaat was tegengekomen en dus geen contant geld bij me had.


Hoewel we door alle kerstfilms helemaal gewend zijn aan zo'n typisch Amerikaanse kerst, spreekt de Zweedse versie me ook wel aan. In plaats van een blozende dikkerdje hebben de Zweden een lange, wat magere man, die zij Tomten noemen en die gekleed is in een lang, ouderwets gewaad. Je ziet het helemaal voor je; de sneeuw, de kou en de lange donkere dagen in het hoge noorden. Eigenlijk is hun kerstman een soort mix van onze Sinterklaas en  Santa Claus.


Zweden beginnen het feestseizoen in de eerste adventsweek en eindigt pas op 13 januari met het aftuigen van de kerstboom. Op 13 december vieren zij het Luciafeest, vernoemd naar de Italiaanse heilige. Vroeg in de ochtend wordt het gezin wakker gemaakt door meisjes in witte kleding en met kaarsjes op hun hoofd. Er worden speciale Lucialiedjes gezongen en er zijn optochten langs scholen, ziekenhuizen en kantoren. Ook is het traditie dat elk dorp jaarlijks haar eigen 'Lucia' kiest.



Het echte kerstfeest vieren de Zweden niet op 25, maar op 24 december. Het draait hierbij vooral om het zogenaamde 'Julbord', oftwel kerstbuffet. Saffraanbroodjes, ingelegde haring, kerstham, leverpate, aardappelen en gubbrora (een mix van ei en ansjovis) mogen daarbij niet ontbreken. Plus natuurlijk grote hoeveelheden bier en sterke drank. Wat dat betreft voel ik me toch meer aangetrokken tot de 'stuffed turkey' geloof ik.

Na het eten van het Julbord is het eind van de middag tijd om met elkaar voor de buis te kruipen en kerstfilms te kijken. Pas daarna mogen de kinderen aanvallen op de pakjes die al klaarliggen onder de versierde kerstboom en kijken wat Tomten voor hen heeft meegebracht.



13 november 2010

Vandaag is rood...

Vorige week was het weer eens aan het kriebelen en heb ik weer het een en ander verschoven. Het verwisselen van m'n bureau en de eettafel was achteraf niet zo'n succes; ik bleef m'n hoofd stoten tegen de lamp die normaal boven de eettafel hangt en mijn kat Pippa at constant mijn verfkwasten op, die nu op m'n bureau stonden in plaats van op de plank erboven. Vorige week alles dus maar weer teruggezet. Maar omdat dat niet echt mijn idee van een 'lekkere schuif' is, heb ik de buffetkast ook meteen verplaatst. Dat betekende wel dat al het servies eruit moest, wat ik minder leuk werk vind. Ook het schuiven van de kast valt niet mee, omdat hij nogal zwaar is en bovendien is de bovenkast een los deel, dus je kunt de kast niet zomaar een zet geven.


Naast de buffetkast heb ik een laag kastje gezet dat in mijn bijkamertje stond. Heb ik destijds dezelfde kleur wit geschilderd als de buffetkast, dus hij paste er mooi naast. In het kastje heb ik wat kleurig servies gezet van PIP, Oilily en Greengate. Op de markt in Oud-Beijerland verkopen ze heel leuke kantjes met balletjes eraan, dus die heb ik langs de plankjes gehangen.



Op de bank een rood fleeceplaid met witte stippen en wat lekkere, grote kussens. Oftewel, de boel is weer helemaal opgeknust!


Welkom Sinterklaas!

De Sint is weer in het land! Verbaasden we ons er pas nog over dat er alweer pepernoten in de winkel lagen, nu heeft de Goedheiligman alweer voet aan wal gezet en mogen we ons zonder schuldgevoel aan de sintsfeer overgeven. Geen dag te vroeg wat mij betreft! Ik loop al weken winkels af te struinen met in mijn achterhoofd de  smaken en wensen van degenen met wie ik dit jaar weer het heerlijk avondje ga vieren.


Sinterklaas blijkt door een groot deel van de Nederlanders genoemd te worden als meest Nederlandse traditie. Ben ik het helemaal mee eens! Hoe gezellig ik kerst ook vind, Sinterklaas is zo lekker kneuterig, zo oerhollands. Echt iets wat je in december met heimwee vervult als je emigreert naar het buitenland. Ik ben dan ook heel blij dat de stichting voor het in stand houden van het Sinterklaas in ruste is, simpelweg omdat Nederland de Sint weer massaal heeft omarmt en het feest weer ongekend populair is.


Om alvast in de gezellige sfeer te komen, heb ik vanmiddag kruidnoten gebakken. Ik was met een lijstje met ingredienten naar de Albert Heijn gegaan, maar in de winkel kwam ik tot de ontdekking dat ook hiervoor tegenwoordig kant en klare mixen bestaan. Wel zo makkelijk. Alleen een beetje water toevoegen en kneden maar! Rolletjes maken en vervolgens heel veel balletjes draaien. Die tien minuutjes in de over en klaar! Een kind kan de was doen. Al bij het kneden van het deeg vulde de keuken zich met de meest heerllijke geur van speculaas, kaneel en kruidnagel. Nu liggen die verse jongens lekker af te koelen op een bord. Uiteraard heb ik er eentje (warm!) geproefd: mmmmm!




Mijn schoen zetten vanavond hoef ik niet te doen. Ik heb namelijk al wat gekregen! Mijn zus heeft als hulpsint flink gefrobeld en een prachtig borduurwerkje voor me gemaakt. Eigenlijk voor in m'n schoen, maar omdat ik gisteren naar de tandarts moest, wat ik altijd vreselijk vind, mocht ik 'm daarna al open maken. Hij heeft een mooi plekje in de keuken gekregen. Dank u Sinterklaasje!






09 november 2010

Working 9 to 5

Wat denken jullie; is werk gewoon werk, waar je het beste van moet zien te maken? Of kan werken echt heel leuk zijn? En met leuk bedoel ik echt dat je 's morgens fluitend aan de slag gaat omdat je werk je passie is. Van je hobby je werk maken, zeg maar.

Ik vroeg me dit af naar aanleiding van wat gesprekken die ik had met een stel goede collega's en mijn zus (die ook nog eens een collega is). Een aantal van hen, onder wie mijn zus, is bezig met een coaching traject waarbij een professionele coach hen helpt te ontdekken wat hun passies zijn om vervolgens te kijken of daar een passend werk bij te vinden is. Een collega heeft na het volgen van zo'n traject haar ware passie ontdekt en volgt nu een opleiding waar ze helemaal haar ei in kwijt kan. Haar enthousiasme werkt zo aanstekelijk dat meerderen van ons nu stiekem aan het nadenken zijn over wat nou het allerliefste zouden doen.


Maar het probleem bij mij, en waarschijnlijk bij veel anderen, is dat ik te nuchter ben. Te nuchter om mezelf toe te staan te dromen over hoe het anders zou kunnen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn werk leuk en ik heb absoluut geen plannen om op korte termijn een andere baan te gaan zoeken. Maar toch, als je anderen zo hoort praten over werk doen dat ze echt blij maakt, dan zet dat je toch aan het denken.



Waarschijnlijk ben ik ook te voorzichtig en heb ik te weinig lef. Want zeg nou zelf, het is natuurlijk veel veiliger om te zeggen dat zo'n eigen winkel financieel nu eenmaal niet haalbaar is. Of dat het gewoon niet mogelijk is om je op mijn leeftijd nog helemaal te laten omscholen. Of dat het niet verstandig is in deze tijd van baan te veranderen ("Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt") en een vaste aanstelling op te geven. Er zijn eigenlijk altijd wel redenen te bedenken om iets niet te doen. Daarom kom ik nooit aan het dromen en fantaseren toe. Ik schuif het meteen opzij en hou mezelf voor dat ieder mens nou eenmaal moet werken en dat de meeste mensen niet hun droombaan hebben.

Maar is dat omdat die droombaan onbereikbaar is? Of zou het misschien kunnen dat de meeste mensen, net als ik, het lef niet hebben hun hart te volgen en er gewoon voor te gaan?

Ik geloof niet dat ik zo 1,2,3 zou weten wat mijn droombaan is, hoor. Maar ik weet wel wat me gelukkig maakt. Meteen hoor ik in gedachten mijn vader zeggen dat je beter kunt zorgen dat je een goede baan met een goed salaris hebt, zodat je in je vrije tijd die dingen kunt doen die je leuk vindt. Maar het grootste deel van je tijd ben je aan het werk. Toch wel jammer als je dan iets doet waar je niet echt blij van wordt. Maar dat is dan ook mijn grote vraag: is het realistisch om te verwachten dat het beter, leuker kan? Of moet je gewoon zorgen dat je een baan hebt waar je het redelijk naar je zin hebt, ookal is dat dan niet het leukste werk dat je kunt bedenken? Is zo'n droombaan voor iedereen weggelegd?


Ik wil geen teleurgestelde dromer worden, maar het idee dat ik kansen aan me voorbij laat gaan en genoegen neem met minder, terwijl dit helemaal niet hoeft, maakt me ook niet vrolijk...


07 november 2010

Boeken over boeken

Als kind hield ik niet zo van lezen. Ik kan me dan ook niet herinneren dat ik voor mijn lol een boek uit de kast trok en me daarmee op de bank installeerde. Niet dat ik geen goed voorbeeld had! Mijn moeder was gek op lezen en deed niets liever dan de nieuwste Patricia Cornwell of Ruth Rendell verslinden. Maar in plaats van dat me dat motiveerde om ook te gaan lezen, ergerde me dat alleen maar. Ze was vaak zo in haar boek verdiept, dat ik mijn vraag ("Mam, wat zal ik gaan doen??") soms drie keer moest herhalen. Vooral op zondagmiddag, als ook mijn zus met een boek zat en mijn vader met een stapel papieren van zijn werk, dan vond ik dat lezen zo oersaai. Als mijn moeder dan nog eens zei: "Pak toch een lekker boek! Wie van lezen houdt, hoeft zich nooit te vervelen", dan had ik echt een gloeiende hekel aan boeken.

Het verplichte lezen van de Nederlandse, Engelse, Duitse en Franse boeken op de boekenlijsten van school deed mijn antipathie niet bepaald goed. Ook de dikke Engelse pillen tijdens mijn studie psychologie maakten niet dat ik in mijn vrije tijd ook nog eens een boek open wilde slaan. Het duurde echt jaren voor ik boeken ging waarderen. Maar toen de liefde er eenmaal was, bleek die enorm! Ik vind echt niets heerlijker dan met een dik, liefst spannend, boek op de bank te zitten. Pot thee erbij, schaal kaakjes en de regen die tegen de ramen zwiept.. heerlijk!


Ook lezen over lezen vind ik leuk. Dat wakkert mijn verlangen om een boek te pakken alleen maar verder aan. Zo las ik jaren geleden een boekje met de titel 'Nooit alleen naar bed'. Hierin vertelden allerlei auteurs waarom ze van lezen houden en welke boeken op hun nachtkastje liggen. Zelfs al hou ik helemaal niet van de boeken die zij aanprijzen, toch vind ik het leuk om te lezen. Die boekenliefde, die spreekt me aan.


Misschien is dat ook een van de redenen dat ik 'De schaduw van de wind' van Carlos Ruiz Zafon ben gaan lezen. De vader van de hoofdpersoon heeft een boekhandel en boeken spelen een belangrijke rol in het verhaal. Op een dag neemt de vader zijn zoon mee naar het Kerkhof der vergeten boeken, waar hij een boek mag uitzoeken. Hij kiest 'De schaduw van de wind'. Wat volgt is een geweldig verhaal, vol spanning en intriges dat zich afspeelt in het oude Barcelona. Zafon heeft zo'n mooie schrijfstijl. Je moet er even inkomen, maar als het verhaal je eenmaal in zijn greep heeft, laat het je niet meer los. Je wilt nog maar een ding en dat is verder lezen.


Heerlijk dat er een vervolg op dit geweldige boek is verschenen; 'Het spel van de engel'. Je kunt dit boek ook prima los lezen, maar het is wel leuker als je 'Schaduw van de wind' ook kent, omdat er bepaalde personages terugkomen. Zelf bleef ik na het lezen van dit deel met veel vragen zitten, wat toch een ietwat onbevredigend gevoel geeft. Misschien een geschikt boek om in een leesclub te bespreken...



Hoewel van een heel andere soort, deed het boek 'Het geheim van verloren zaken' van Sheridan Hay me wel een beetje aan de Zafon boeken denken. Ik kocht het een tijdje geleden bij de Slegte voor een paar euro en zoals zo vaak bij de nieuwe boeken afdeling van de Slegte het geval is, bleek ook dit een goede koop. Het verhaal gaat over Rosemary die na de dood van haar moeder verhuist van Tasmanie naar New York. Daar krijgt ze een baan bij de legendarische boekwinkel De Arcade.


Haar collega's zijn stuk voor stuk nogal vreemd, maar haar manager Walter Geist, een albino, is bijzonder eigenaardig. Er blijkt een verloren gewaand  manuscript opgedoken te zijn van Herman Neville, schrijver van onder meer Moby Dick, en plotseling staat de hele boekwinkel op z'n kop. Hebzucht en intriges, spanning en mysterie... maar vooral veel boeken. Origineel verhaal en mooi geschreven. Hoewel Moby Dick me totaal niet aanspreekt, zou je het na dit boek bijna willen lezen. Bijna!