29 januari 2011

Digitale wereld

Het komt waarschijnlijk door mijn werk, maar ik zit de laatste maanden helemaal in de social media. Met een collega ben ik een beleidsstuk aan het schrijven waarin we aangeven hoe we binnen onze organisatie social media willen inzetten als onderdeel van onze communicatiestrategie.

Je merkt dat andere gemeentes ook aan het zoeken zijn naar een manier om social media te gebruiken, maar dat er allerlei vragen zijn; wat zijn social media nu eigenlijk, welke media kunnen nuttig zijn voor onze organisatie en hoe moeten we die dan gaan inzetten? Wie gaat het allemaal beheren en moeten we bepaalde regels of gedragscodes opstellen? Om onze collega-voorlichters een stukje verder op weg te helpen, hebben we laatst een uitgebreide presentatie gehouden, die voor hen veel nieuwe informatie bleek te bevatten. Natuurlijk zijn we zelf ook nog lang niet klaar, en met die snelle ontwikkelingen zul je dat nooit zijn ook, maar we hebben wel gemerkt dat we al een eind op de goede weg zijn.


Voor mijn werk ben ik thuis nog vaak bezig met het testen van verschillende media, want je moet toch weten hoe het allemaal werkt en wat er precies mee kan. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik 'zit erop'; Facebook, Hyves, LinkedIn, Flickr, Twitter, Delicious, Yammer... you name it! Ik vind het ontzettend leuk om me hierin te verdiepen, maar het kost enorm veel tijd. Voor je het weet zit je weer uren achter de computer.

Niet dat ik dat erg vind; sinds ik mijn Mac heb, is het een groot feest! Moet nog steeds aan sommige dingen wennen, want het werkt nu eenmaal anders dan een Windows pc. Maar als je het eenmaal doorhebt, is het geweldig. De standaardprogramma's zijn ook top. Zo ontdekte ik een paar weken geleden iWeb, een programma om je eigen website te bouwen. Ik vind vooral het ontwerpen van een vormgeving zo leuk, dat ik nu bezig ben met het maken van mijn eigen site. Stadsmuissie zoekt het hogerop! Maar zover is het nog lang niet. Het is heel veel werk om 'm zo te krijgen als ik 'm hebben wil, dus voorlopig ben ik nog gewoon hier op Blogger te vinden...


Happy endings

Van donderdag 26 tot en met zondag 29 januari is het weer feest in Ahoy; het Boekenfestijn! Natuurlijk ben ik al geweest en heb weer flink ingeslagen. Vorig jaar viel de hoeveelheid romans een beetje tegen, maar dit jaar was het weer helemaal top. Met maar liefst 21 boeken, waaronder romans, interieurboeken en computerboeken, ging ik gisteren uitgeput, maar zeer voldaan, weer naar huis.
Het is altijd vreselijk druk en om alle boeken te kunnen bekijken heb je algauw een paar uur nodig. Het is hard werken, maar dan heb je ook wat! Naast de bank ligt nu een heerlijke hoge stapel boeken die ik allemaal nog moet lezen. Wat kan er lekkerder zijn?


Ik ben nu trouwens bezig in een boek dat ik per toeval tegenkwam op bol.com, omdat ik twee boeken bestelde waarbij je gratis een derde boek mocht uitzoeken. Tussen de boeken die bij de actie hoorden vond ik 'A weekend with Mr Darcy'  van Victoria Connelly. Het gaat over liefhebbers van Jane Austen boeken die een lang weekend naar een landgoed gaan waar een Austen congres gehouden wordt. De vrouwelijke hoofdpersonen snakken naar de onvervalste romantiek uit Pride and prejudice en zijn zwaar teleurgesteld door de moderne mannen die schril afsteken tegen Jane's hoffelijke helden Mr Darcy en Edward Ferrars. Maar het weekend brengt daar verandering in, want hoewel er natuurlijk de nodige misverstanden en conflicten zijn, blijkt de liefde toch sterker.


 Tenminste, dat verwacht ik. Zo'n boek is het nou eenmaal. Daar kun je geen vreselijk realistisch einde aan knopen, waarbij een van de hoofdpersonen dood gaat ofzo. Gelukkig maar. Pride and prejudice zou ook niet zo leuk geweest zijn als Darcy aan het einde toch zou besluiten dat beneden zijn stand trouwen geen goed idee is, of als het inderdaad Edward Ferrars was die in Sense and sensibility met die vreselijke Lucy Steel is getrouwd, in plaats van zijn broer. Nee, het mag dan minder realistisch zijn, maar geef mij maar een happy end!




 

23 januari 2011

Moois van Maileg

De liefhebbers van de Scandinavische stijl, zoals te zien in Jean D'arc Living en Vakre, kennen het Deense speelgoedmerk Maileg natuurlijk allang. Zelf heb ik een schattig muisje in een luciferdoosje (kadootje van mijn zus, gekocht bij de super leuke winkel die Claudia in Oud-Beijerland had; BoButik), maar als ik op Zweedse en Deense blogs die geweldige konijnen zie, word ik enorm hebberig.

Heb je daar ook last van? Dan kun je misschien beter niet de catalogus bekijken die je hier kunt downloaden...






18 januari 2011

Nieuw jasje

Ik schrok wel even toen ik laatst ineens een bericht op mijn blog zag staan van Shabbyblogs. Shabbyblogs levert hele leuke, gratis (!) blogachtergronden, buttons en headers, waar ik dankbaar gebruik van maak. Maar wat blijkt nou? Ze moesten hun afbeeldingen verhuizen naar een andere server, waardoor alle codes van hun achtergronden en dergelijke zijn gewijzigd. Dus als je gebruik maakt van hun afbeeldingen, dan werken ze binnenkort niet meer tenzij je de codes aanpast. Heel gedoe om weer uit te zoeken waar ik precies welke code had staan, maar nog vervelender was dat ik er achter kwam dat precies mijn achtergrond er eentje is die ze niet meer aanbieden.

Ik moest dus een nieuwe layout kiezen. Shabbyblogs heeft echt genoeg leuke designs om uit te kiezen, maar als je je achtergrond verandert, dan past ook je header er niet meer zo goed bij. En die heb ik gemaakt in Photoshop, oftewel, ik moest opnieuw aan de slag. En voila! Een nieuw jaar, een nieuwe layout. Hoop dat jullie de nieuwe look van Stadsmuissie leuk vinden!


16 januari 2011

Nieuw ontdekt: de Woonstore!

Afgelopen zaterdag ben ik met mijn zus naar een van onze favoriete winkels geweest: Loods 5. We hadden er helemaal naar uit gekeken, vooral omdat we de vorige keer haast niet konden kiezen uit alle leuke dingen die we gevonden hadden. Groot was dan ook de teleurstelling toen ik met helemaal niets (!) weer buiten kwam. Er waren hele gedeeltes leeg en de spullen die er stonden waren ofwel 'oud'  ofwel niet mijn smaak. En tja, als je eenmaal in zo'n bui bent om lekker te shoppen, dan is zo'n ervaring niet bevredigend. Audrey had van een collega gehoord dat er vlakbij het Alexandrium in Capelle aan de IJssel een grote winkel zit die veel van Loods 5 wegheeft. 


Met een door mijn broer doorgebelde routebeschrijving op zak gingen we op zoek. We hebben allebei het richtinggevoel van een varken, dus dat was nog een hele uitdaging. Maar hebzucht is een sterke motivatie en zo kwam het dat we in een keer goed reden. Onze moeite werd beloond! Zo erg als Loods 5 teleurstelde, zo verraste de Woonstore! Het concept is hetzelfde als bij Loods 5 en sommige producten ook, maar toch hadden ze bij de Woonstore net wat andere accessoires. Omdat de collecties van zowel Loods 5 als de Woonstore constant wisselen, is het natuurlijk net mazzel hebben als ze toevallig spullen hebben die helemaal jouw smaak/kleur zijn. Die mazzel hadden we bij de Woonstore. En inderdaad, hier gingen we niet met lege handen naar huis!




Helemaal blij ben ik met deze klok. Ik weet het, geel is niet echt mijn kleur, maar voor deze gezellige maak ik een uitzondering. Hij maakt zo'n heerlijk huiselijk geluid. En het mooiste is de prijs: 10 euro!



Ook onweerstaanbaar vond ik deze blaker met stippen. Staat hij niet super?



En tot slot iets waar ik al meer dan twee jaar naar op zoek ben. Je zou het niet denken, maar zo'n simpele houten mokkenrek is dus nergens meer te koop! Ben dus dolgelukkig met dit witte exemplaar, waar nu mijn kleurige PIP mokken aan hangen te pronken.


Zet 'm dus op je lijstje: de Woonstore, op meubelboulevard Capelle XL, aan de overkant van het Alexandrium! Je kunt er ook lekkere broodjes, verse sapjes en heerlijke smoothies krijgen, dus ook de innerlijke mens komt aan zijn trekken. Winkelen is tenslotte een inspannende bezigheid!






09 januari 2011

Dog whisperer Cesar Millan

Zoals de meesten van jullie weten, heb ik niet alleen twee Ragdoll katten (Pippa en Boots), maar ook een West Highland White Terrier, Robin. Mijn hond is inmiddels zeven jaar oud en over het algemeen heel lief en sociaal.


 Maar hij heeft ook wat vervelende trekjes. Zo houdt hij niet van dieren of rennende mensen op tv. Als hij die ziet of hoort, rent hij op de tv af en begint er hard naar te blaffen. Ook is hij niet zo dol op sommige mannen die we buiten tegenkomen. Hij kan dan ineens naar iemand uitvallen en hem in zijn broek happen. Hij bijt nooit door, maar dat happen is natuurlijk al genoeg om iemand flink de stuipen op het lijf te jagen. Het vreemde is dat ik meestal niet van te voren weet naar welke mannen hij lelijk gaat doen. Rennen of donkere kleding helpen in elk geval niet mee en maken de kans groter dat hij hapt. Voor de zekerheid hou ik hem altijd kort als iemand ons van voren tegemoet komt, zeker als het een man of een jogger is.


Een ander lastig trekje is dat hij ontzettend opgewonden kan raken. Dit gebeurt bijvoorbeeld als ik na mijn werk thuis kom. Hij stuitert dan door de gang en blaft de eerste vijf minuten naar alles en iedereen als we uitgaan. Maar het ergst is hij als we ergens samen naartoe gaan. Of het nou met de metro naar de hondentrimmer is of met de trein naar familie, hij is dan zo opgewonden dat hij aan een stuk door blaft en om me heen springt. Hij voelt het al als ik bijvoorbeeld mijn weekendtas ga inpakken. Dan is hij direct alert en opgewonden, wat tot een climax komt op het moment dat ik mijn jas en zijn riem van de kapstok pak.


Nou weet ik best dat ik mijn dieren, en vooral Robin, behoorlijk verwen. Ik ben single, dus ik beschouw mijn beestenboel een beetje als mijn kinderen. Ze slapen bij me op bed, liggen op de bank en krijgen vaak iets als ze bedelen als ik zit te eten. Het zou misschien anders zijn als ik een gezin had, maar nu ik in mijn eentje ben vind ik het niet zo'n punt. Alleen dat blaffen en happen vind ik wel heel vervelend, zeker ook voor anderen. Dus toen mijn zus aankwam met de Dog whisperer, was ik toch wel benieuwd wat die te melden had. Ik had zijn programma op National Geographic nooit gezien, omdat ik programma's met dieren vermijd vanwege het blaffen van Rob. Op Oudejaarsavond logeerde ik met Robin bij mijn zus en zij vond dat we best zo'n programma konden kijken zonder dat de hond de tent afbrak. Ik had zo mijn bedenkingen, maar wilde ook wel graag die dog whisperer in actie zien. Mijn zus sprak Robin streng toe en wees hem een kussen waar hij op moest blijven liggen. Een paar keer wilde hij opstaan en blaffend naar de tv lopen, maar na een paar keer corrigeren bleef hij wonderbaarlijk genoeg liggen en leek niet meer geinteresseerd in de honden op tv. Ik was onder de indruk!


In zijn programma wordt Cesar Millan ingeschakeld door mensen die een hond met een bepaald probleem hebben. Opvallend vond ik dat hij helemaal niet tegen de hond praat of hem aanhaalt. Maar door zijn houding weet hij de honden in een rustige, onderdanige houding te krijgen, die hij 'calm-submissive energy' noemt. Eventueel ongewenst gedrag corrigeert hij door slechts een klein tikje of klopje op de zijkant van de hond te geven. Geen stemverheffing of snoepjes. Alleen zijn aanwezigheid lijkt genoeg om een hond zover te krijgen dat hij Cesar als zijn leider ziet en hem volgt.


Hier ligt de kern van zijn 'leer'. Volgens hem behandelen we honden als mensen en geven we ze wat wij graag willen geven, namelijk affectie. Maar dit is niet wat honden in de eerste plaats nodig hebben. Honden hebben een leider nodig. Net als in het wild de roedel een leider heeft die de baas is en structuur geeft aan het dagelijks leven van de honden, heeft een 'huishond' een baas nodig die hem duidelijkheid en discipline geeft. Als een baas die rol niet op zich neemt, dan doet de hond dit, met alle vervelende gevolgen van dien.

Hoe weet je wie de baas is bij jou in huis? Gaat de hond als eerste de deur door en loopt hij voor zijn baas uit bij het uitlaten? Bepaalt hij wanneer hij eten krijgt, wanneer hij snoep krijgt en wanneer er gespeeld wordt? Dan is de hond de baas. Oftewel, Robin zwaait de scepter bij mij in huis. En waar komt dat door? Doordat ik niet de leider ben die hij nodig heeft en die ik hoor te zijn. Ik heb inmiddels via bol.com twee boekjes van Cesar Millan gekocht en met de tips die hij hierin geeft, probeer ik het een en ander te veranderen. Zo probeer ik constant door middel van 'calm-assertive energy'  de hond (en de katten) te laten voelen dat ik de leider van onze roedel ben en Robin dus de volger. Geen schreeuwen, maar overwicht hebben door houding en uitstraling. Verder kleine dingen, zoals bij thuiskomst de hond niet aaien, toespreken of oogcontact maken, die een groot verschil maken. De hond wordt daardoor veel rustiger en wordt 'calm-submissive', zoals een hond volgens Cesar hoort te zijn.


Cesar is van mening dat een hond drie dingen van ons nodig heeft: beweging, discipline en affectie. In die volgorde! Wij geven hem eigenlijk alleen affectie. Dat lijkt leuk, maar daar help je een hond niet mee. Vooral omdat we hem vaak op de verkeerde momenten aanhalen en zo bepaald probleemgedrag alleen maar versterken.


 Ik vind het heel lastig om niet zoveel tegen Robin te praten (honden moeten vooral hun neus en daarna hun ogen gebruiken, pas in de laatste plaats hun oren), maar merk wel dat ik door mijn toon vaak zijn opgewonden staat alleen maar verergerde. Ik haalde hem constant aan en dacht dat het zielig zou zijn als ik minder affectie zou tonen. Maar het tegendeel blijkt waar! Nu ik minder tegen hem praat, reageert hij beter op mijn houding en is hij veel rustiger. Als we de deur uit gaan, loop ik voorop en laat ik hem niet als eerste de lift induiken. Zo weet hij dat ik de leider ben en dat hij moet volgen. Nu loopt hij niet meer voor me uit buiten, maar wandelt hij zonder te trekken naast me. Hij voelt dat ik de situatie onder controle heb, waardoor hij niet meer op zijn hoede hoeft te zijn als er 'een enge man'  of een jogger aankomt. Je merkt dat een hond het eigenlijk veel fijner vindt om te kunnen volgen en de leiding uit handen te geven, zeker een Westie zoals Rob. Hij is veel rustiger en ontspannen. We (vooral ik) hebben nog veel te leren, maar ik zie nu al een wereld van verschil.


 Dus voor iedereen met een probleemhond of zoals ik, met een hond die noodgedwongen de leiding op zich heeft genomen waardoor hij de boel runt, lees eens een boek van Cesar Millan! Totaal anders dan Martin Gaus en alle andere bekende hondentrainers, maar naar mijn idee veel natuurlijk en logischer! Bij bol.com kun je Cesar's Way en Be the pack leader nu voor 10 euro per stuk kopen. Bovendien is er een actie waarbij je gratis een derde boek, cd of dvd van dezelfde prijs mag uitzoeken. Snel naar bol.com dus!


Greengate lente/zomer 2011

Het is natuurlijk pas januari en dus nog volop winter, maar stiekem heb ik me al zitten verlekkeren aan de nieuwe Greengate catalogus voor lente/zomer 2011 die pas verschenen is.


Gek toch, dat een mens altijd uitkijkt naar iets dat er nog niet is. Hoewel, ik kan ook echt genieten op het moment dat die lang verwachtte kerstdagen er eindelijk zijn en ook als het eerste voorjaarszonnetje tevoorschijn komt, kan ik daar heel gelukkig van worden. De lente vind ik zo'n geweldig teken van hoop; dat wat kaal, saai en dood leek, komt ineens weer tot leven en verandert in de mooiste boom of struik met een prachtige groene waas of zelfs heerlijk geurende bloesem. En dat terwijl het eruit zag alsof het nooit meer goed zou komen en rijp was voor de storthoop. Prachtig symbool voor het nieuwe leven dat God ons wil geven. Niemand is voor Hem een hopeloos geval of te ver heen. Wat doods en lelijk was, verandert Hij in een prachtige fruitboom met bloesem, die op zijn tijd vruchten voortbrengt. Daarom vind ik de belofte van lente zo mooi. Nu is de natuur niet bepaald op z'n mooist, maar met een paar maandjes is dat allemaal anders.



"Wat is het toch heerlijk om in een land met seizoenen te leven," zei mijn moeder altijd. Ben het helemaal met haar eens. Na een lange, warme zomer kan ik echt uitkijken naar de prachtige herfstkleuren en de gezelligheid van winteravonden. Maar na de feestdagen in december duurt het nooit zo lang of ik kijk alweer uit naar de lente. Eerst de dappere sneeuwklokjes die hun kopjes als eerste boven de grond uitsteken en daarna de narcissen, hyacinten en krokussen die de tuin zo lekker opfleuren. In huis heb ik al roze tulpen staan en ook potten met hyacinten en blauwe druifjes die op springen staan. En voor je het weet gaan we weer naar Pasen toe en zitten we middenin de lente.


Maar goed, Greengate dus. Hoe ze het doen weet ik niet, maar ook komend seizoen hebben ze weer nieuwe prints en de mooiste kleurencombinaties, waarvan de meeste prima bij de vorige collecties passen.


Wat me opviel is dat er veel blauw-witte prints bijzitten. Ik heb een tijdje blauw-wit servies gespaard. Ik vind het nog steeds heel mooi, maar het is echt een servies dat ik alleen gebruik als er iemand komt eten ofzo. Voor alledaags gebruik heb ik een allegaartje van Greengate, Oilily, Pip, lichtblauwe borden van de Hema en mokken van Jet. Door de kleuren pas het allemaal bij elkaar, maar is het niet echt een sjiek servies. Word 's morgens helemaal vrolijk als ik mijn boterham eet van zo'n vrolijk bord met stippen en mijn thee drink uit een gebloemde PIP mok.


Ik heb op blogs wel gezien dat sommigen hun Pip achtige spullen combineren met blauw-wit van bijvoorbeeld Ikea, maar zelf moet ik er nog een beetje aan wennen. Ik geloof dat ik het liever bij de pastels hou. Met rood natuurlijk, want dat is mijn favoriete accentkleur om de boel een beetje pittig te maken. De verbleekte pastels van shabby chic zijn nu eenmaal niet aan mij besteed. Tenminste, niet als ze niet gecombineerd worden met wat knalrood. Andere primaire kleuren zoals geel of hard blauw passen niet bij me, net zo min als oranje of hard paars. Vooral van retro prints, met veel oranje, geel en bruin, krijg ik spontaan allergische reacties. Gek hoe sommige kleuren en prints je zo'n heerlijk vrolijk of relaxed gevoel kunnen geven en andere je echt chagrijnig kunnen maken. Hoewel, misschien werkt dat niet voor iedereen zo en ben ik gewoon wat overgevoelig op dat punt.

Voor wie benieuwd is naar de nieuwe Greengate collectie, klik hier om 'm online te bekijken.


04 januari 2011

Chronicles of Narnia: the Voyage of the Dawn Treader

Ik besef me dat ik natuurlijk vreselijk achterloop vergeleken de 'hardcore filmkijkers', maar vorige week heb ik voor het eerst in mijn leven een bioscoopfilm in 3D gezien. Allereerst moet ik zeggen dat het verplichte brilletje minder afzichtelijk was dan ik verwachtte; in tegenstelling tot de kartonnen wegwerpbrilletjes met een rood en een blauw 'glas', zoals je vroeger bij 3D attracties in Disneyland en de Efteling op moest zetten, kreeg ik nu een zwarte plastic bril met een nogal hip montuur. Je betaalt hier wel anderhalve euro extra voor (bovenop de toeslag voor 3D), maar je kunt deze bril wel elke keer opnieuw gebruiken wanneer je een 3D film gaat bekijken.




Maar eerlijk gezegd betwijfel ik of het bij mij zover gaat komen. Want ondanks dat de beelden dankzij de 3D filmtechniek veel realistischer zijn, vind ik het al met al geen fijne kijkervaring. De beelden zijn nogal onrustig voor je ogen, vooral bij actiescenes waarbij je als het ware 'door het landschap zoeft'. De bril afzetten om misselijkheid en hoofdpijn te voorkomen, of zoals in mijn geval, te verminderen, is helaas geen optie. Door de 3D techniek is het beeld zonder bril nogal wazig.

Toch was de film super. Ik was naar de 3D versie van 'The Chronicles of Narnia; the Voyage of the Dawn Ttreader', en net als de andere twee delen was dit een juweeltje. Mooie opnames, een spannend verhaal en vooral ook hele mooie symboliek. Maar om dat te waarderen moet je wel een christen zijn vrees ik. Ondanks dat het jammer is als je de dubbele betekenis van de Narnia verhalen mist, zijn de films ook zeker de moeite waard voor wie niet bekend is met de bijbel. Nieuwsgierig geworden? Bekijk hier de trailer op YouTube.



Als boekengek heb ik uiteraard ook de Narnia boeken in de kast staan, dus ik kijk uit naar de verfilming van de andere delen!


De Primark experience

Vorige week ben ik sinds een hele lange tijd weer eens naar het Alexandrium geweest. Vlak naast de ingang van het winkelcentrum ligt Primark, een grote winkel van een Ierse modeketen met voornamelijk kleding, maar ook accessoires en zelfs wat interieurspullen. Ik was er nog nooit geweest, maar had pas een stuk in het AD gelezen over hoe goedkoop en daardoor populair de winkel is. Echte Hollander als ik ben, moest ik dus wel even naar binnen om te kijken of het echt allemaal zo bijzonder is.


Wat me vooral opviel was de ongelofelijke drukte! De winkel is behoorlijk groot, maar toch was het stampvol met meisjes en vrouwen die met enorme tassen/mandjes zeulen waar ze lukraak spullen in lijken te gooien. De tassen/mandjes staan bij de ingang en worden door de shoppers tot de nok toe gevuld met jeans, schoenen, tasjes en tops. Want goedkoop is Primark inderdaad. Bijna niets kost meer dan een paar euro. Topkwaliteit moet je voor dat geld niet verwachten, maar er zitten best leuke spullen tussen. Vandaar dat ik na een rondje door de winkel toch maar terug ben gelopen naar de ingang om ook maar zo'n tas/mand te pakken om mijn buit in te kunnen deponeren.

Zo vond ik een heerlijk paar huissloffen in een print die veel doet denken aan het stippenservies van Emma Bridgewater, voor slechts 3 euro.




Een lekker Engels ponnetje voor 5 euro....



... twee handdoekjes voor 3,50 euro....


... en een schattige toilettas voor 6 euro. Geen geld, toch?


Ik moet er wel bij zeggen dat de rij voor de kassa immens was en echt deed denken aan de rijen voor de nieuwste Efteling attracties, maar eerlijk is eerlijk, het ging snel. En je moet er nu eenmaal wat voor overhebben he? Dus ben je in de buurt van de Alexander Polder (Rotterdam) en heb je geen haast, dan is een bezoekje aan Primark de moeite waard!