24 september 2012

Tips van de Swan Market

Afgelopen zondag was er weer een XXL editie van de Swan Market in het Rotterdamse Museumpark. Net als vorige keer was het ontzettend druk, maar weer o zo gezellig. Er stonden weer hele andere kraampjes, zodat er weer van alles te ontdekken viel.


Zo heb ik iets heerlijks (weet de naam niet eens) gegeten bij de American Baking Company (ABC). Ken Hardy verkocht daar zoveel lekkers dat bij de dikke rij wachtenden letterlijk het water in de mond liep. En kiezen was bijna onmogelijk! Grote punten carrot cake, cheese cake en chocolate cake met een enorme laag romige chocola. Allerlei soorten cookies van zo'n 3 centimeter dik, smeuige bananabread, brownies met pecannoten, cupcakes... en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat in combinatie met de Amerikaanse humor en service zorgt voor een onweerstaanbare combinatie. En wat nou zo fijn is: je kunt alles online bestellen! Misschien kun je beter niet kijken op www.americanbakingcompany.com.








Een andere ontdekking die ik echt even wil delen is Van Ikke. De dame achter dit merk maakt fantastische ontwerpen die ze voornamelijk verkoopt als strijkapplicaties en buttons. 


Vooral met die strijkapplicaties kun je alle kanten op. Natuurlijk op kleding, maar wat denk je van op kussenhoesjes, tafelkleden, dekbedden of theedoeken? Maar zelfs op meubels schijnt het te werken, dus ze zijn ook leuk op een kastje of een tafel. De mogelijkheden zijn eindeloos. Maar goed ook, want ik kon bijna niet kiezen. Ik heb er uiteindelijk twee gekocht en de rest gaat op m'n sinterklaaslijst!




Behalve de strijkapplicaties (slechts 4,95 euro), heb ik ook een beschermhoes voor mijn iPad gekocht. Hij is mooi gevoerd en van buiten is hij goed af te doen, mocht hij vuil worden (wat in mijn tas altijd gebeurt). De prints zijn in de stijl van PIP studio, maar allemaal door de eigenaresse bedacht en getekend. Je kunt alles online bestellen, dus ga even lekker neuzen op www.vanikke.nl!


 



Het seizoen is begonnen

Als dit geen herfstweer is, weet ik het niet meer. En na m'n vorige bericht over hoe heerlijk de herfst wel niet is, verdien ik dat natuurlijk. Een leuk verjaardagscadeau. Op deze stralende dag was ik (en feitelijk ben ik het nog steeds) jarig. Hiep hiep voor mij!

We hebben het afgelopen zaterdag gevierd. Volgens traditie zijn we met z'n viertjes (mijn zus, broer en schoonzus) uit eten geweest. Dit keer bij Minang Kabau, een Indonesisch restaurant. Super lekker en ook nog eens op een geweldige locatie; aan de Kralingse Plas, bij het bos. Het restaurant heeft ook op de bovenverdieping grote ramen, waardoor je de hele plas overziet met op de achtergrond de skyline van Rotterdam. En dan de ondergaande zon zien kleuren... wat prachtig. Daar word je echt stil van. Dan ben ik zo trots op dat mooie stukje Rotterdam!



Een verjaardag zonder cadeaus kan natuurlijk niet en gelukkig zijn ze me ook dit jaar niet vergeten. Van mijn zus heb ik een witte fluitketel van Le Creuset gekregen. Geweldig! Ik wilde 'm al zo lang. En echt, hij overtreft m'n verwachtingen. Hij ligt lekker zwaar in de hand, kookt snel en heeft een beschaafde, maar o zo gezellige fluit. Nu kan ik eindelijk zeggen: "I'll put the kettle on." Klinkt zoveel beter dan zeggen dat je even de waterkoker aanzet. Die is dus ook meteen de kast in gegaan, dat begrijp je. Ik wil ook eigenlijk alleen nog maar thee van Twinings drinken, vooral Earl Grey. Heeft toch meer sfeer dan zo'n kop kruidenthee met een gelig kleurtje.


Maar goed, de cadeaus dus. Verder heb ik een houten doos met prachtige zachte kleurpotloden gekregen. Van Derwent, al zei dat merk mij niks. Maar dat schijnt een bekend merk te zijn onder de potloden. Ze schijnen geweldig te kleuren en bijna nooit geslepen te hoeven worden. Een soort toverpotloden zou je denken. Maar ik moet ze nog proberen, dus jullie horen het nog van me. Om daar zeker van te zijn, hebben ze me ook een schetsblok gegeven. Eentje met een harde kaft, dus ze verwachten blijkbaar dat ik onderweg de nodige artistieke uitbarstingen ga krijgen.

Kommetjes van Greengate, een leuk thee-ei in de vorm van een hart en twee cupcakes voor in de kerstboom (je kunt niet vroeg genoeg beginnen!) maken de cadeaulijst compleet. Ik ben dus zeer verwend. Maar omdat mijn hebzucht blijkbaar geen grenzen kent, heb ik voorgesteld om maar meteen onze sinterklaaslijsten samen te stellen. Ondanks dat we eigenlijk alles al hebben, konden we toch weer een aardig lijstje fabriceren. We gaan ze nog naar elkaar mailen (ook Sint gaat met zijn tijd mee), en vullen ze waarschijnlijk ook nog aan, maar de basis is gelegd. De gezellige tijden kunnen weer beginnen! Nu al hou ik de folders in de gaten, want je kunt beter steeds af en toe wat kopen als je iets leuks ziet, dan straks ineens die stress van alles in een weekend moeten vinden. Om het maar niet te hebben over de drukte en het gesjouw. Dus neem van mij aan, nu al met Sinterklaas bezig zijn is echt zo gek nog niet. Plus dat je natuurlijk vast een beetje in een gezellige stemming komt. En als je dan nu naar buiten kijkt, heb je weinig fantasie meer nodig om die beste man over de daken te zien ploeteren.





16 september 2012

Hoera! Het is (bijna) herfst!

Okee, het is officieel nog zomer, maar voor mij is de herfst begonnen. Ondanks dat de zon af en toe nog lekker schijnt, zit er een soort frisheid in de lucht die de herfst aankondigt. Die doet denken aan koude avonden waarop de schemering al rond vijf uur invalt, en waarop de straatverlichting al vroeg aan gaat, terwijl mensen zich uit hun werk naar huis haasten. Voorbij zijn de lange zomeravonden buiten op het terras. Het leven verplaatst zich weer naar binnen, waar het warm en gezellig is. Kaarsjes aan, een extra plaid op de bank.



En voor mij hoort daar ook lekker eten bij. Stevige stamppotten met worst, zo oer- en oerhollands. Maar ook dampende mokken chocolademelk met een flinke toef slagroom en een grote pot thee met de koekjespot binnen handbereik. Ik krijg rond deze tijd ook altijd ineens zin om te gaan bakken (wat niet verstandig is, omdat ik dan alles opeet); van die lekkere rommelige appeltaart, nog warm uit de oven, die in brokken uit elkaar valt als je een stuk probeert af te snijden. Of een boerencake, die over de randen van het bakblik bulkt, zodat je een soort van verplicht bent om die eraf te pulken als je 'm uit de oven haalt.




En wat denk je van al dat heerlijks dat er straks weer aan komt in de decembermaand? Wat zeg ik? De Sint snoepgoed ligt nu al in de schappen. En stiekem geniet ik daar enorm van. Ik koop het nog niet, maar dat het er ligt, zie ik als een voorbode van de gezellige dagen die weer komen gaan.


Een beetje op gespannen voet met al dat lekkers staat het moois in de kledingwinkels. Een nieuw seizoen betekent nieuwe kleuren. Eerlijk gezegd heb ik er een beetje aan moeten wennen. Flessengroen, paars en heidetinten zijn geen kleuren die me aanspreken.


Maar de meeste moeite had ik met al dat geel. Geel is sowieso niet mijn kleur. Ik heb ronduit een hekel aan zonnebloemen en ook gele woonaccessoires komen er bij mij niet in. Dus gele kleding is voor mij een no go. Tenminste, dat beweerde ik anderhalve maand geleden. Maar niets zo veranderlijk als een mens. Ik zag laatst een heel leuk grof gebreid vest hangen bij WE. Maar ja, die kleur. Ik ben drie keer terug geweest om 'm voor te houden, maar die kleur, echt, die maakt me zo bleek. Nu al, laat staan straks in de winter als ik zo'n echte bleekscheet ben. Eigenlijk staat geel heel weinig mensen goed. Tenzij je gezegend bent met een mooie donkere huidskleur. Dus steeds hing ik het vest weer terug. Tot ik me bedacht dat het misschien wel zou kunnen als ik er maar iets onder zou dragen in een kleur die me wel staat. Zaterdag vond ik de oplossing: een mooie donker bruine sjaal met roze rode bloemen en een klein geel accent. Meteen doorgelopen naar WE en gauw het gele vest gekocht. Zo zie je maar, never say never!



11 september 2012

Nieuwe werkplek

Over anderhalve maand begin ik in mijn nieuwe baan en omdat ik dan een aantal uur per dag thuis ga werken (vanwege de hond), leek het me leuk een echte 'werkplek' te hebben. Oftewel, een excuus om weer eens wat te schuiven in huis.

Ik had al een groot bureau met daarop mijn Mac, maar eigenlijk vind ik het niet zo prettig om met mijn rug naar een ruimte toe te zitten. Daarom was ik eerst van plan m'n bureau zo neer te zetten, dat ik erachter kon zitten. Maar met die plankjes aan de muur was dat niet zo handig. Was bang dat ik daar dan steeds tegenaan zou stoten met m'n hoofd. De oplossing was het bureau haaks op de groene muur te zetten. Daardoor kan ik erachter zitten en heb ik een soort werkhoekje gemaakt. Daarvoor kon ik nog m'n Ektorp stoel kwijt, waar Rob zich op installeert zodra ik achter de computer zit. Dit ondanks z'n grote hondenbed dat naast m'n bureau ligt (voor de foto heeft hij even net gedaan alsof). Maar daar maakt Daantje dan weer gebruik van. Dat wil zeggen, als hij klaar is met het opeten van de viooltjes op m'n bureau. Nou ja, op de foto zagen ze er nog leuk uit denk ik dan maar...









10 september 2012

En toen waren er nog 3...

Het is alweer 2 weken geleden dat ik iets heb gepost, dus hier een update voor wie zich afvraagt hoe het afgelopen is met Max. Nou, inderdaad afgelopen dus. Ik heb na lang nadenken besloten Max terug te brengen naar de fokker. Want niet alleen moest hij nog zindelijk worden, ook vertoonde hij echt (schattig!) puppygedrag. Hij was duidelijk niet gewend om overdag uit de bench te zijn en vrij in de woonkamer rond te lopen. Pantoffels en schoenen zijn voor hem niet veilig, net als alles wat eetbaar is of waar op gekauwd kan worden. Het is echt een schat, maar er zou echt nog wel wat tijd nodig zijn om hem goed op te voeden. En die tijd heb ik dus niet. Binnenkort begin ik in een nieuwe, drukke baan, dus dan heb ik helemaal geen tijd meer om een pup te trainen. Max is zo'n leuke hond, die verdient gewoon het beste. En dat kan ik hem nu niet bieden.

Dus na overleg met de fokster, die overigens vindt dat het heel normaal is dat een hond van 5 maanden niet zindelijk is en niet is opgevoed, heb ik Max 2 weken geleden in het weekend teruggebracht. Hij werd helemaal blij en enthousiast toen hij haar zag, dus dat maakte het afscheid wel makkelijker. Logisch natuurlijk, want mij kent hij pas 1 week en haar al zijn hele leven. Maar goed, toch wel raar als zo'n druktemakertje dan ineens weer weg is. Toch voelt het wel goed. Soms moet je beslissingen nemen met je hoofd en niet met je hart. Het belang van de hond staat voorop en dit is voor hem het beste.


Robin vindt het niet zo erg dat de rust weer terug is en geniet van alle aandacht die hij nu niet meer hoeft te delen. De poezen zijn ook weer relaxter (voor zover Daantje ooit relaxed is). Pip is niet meer op haar hoede en ligt weer met haar poten omhoog te slapen. Dus alles is weer bij het oude. Voorlopig hou ik het maar bij de beestenboel die ik nu heb.