Belevenissen van een stadsmuis

Persoonlijk ben ik een groot fan van Ikea. Het assortiment verandert regelmatig en voor elke smaak hebben ze wel wat. De prijskwaliteitverhouding vind ik ook prima. Niet zo gek dus dat mijn hele huis vol staat met Ikea. Van Ektorp tot Bromma en van Besta tot Vika, ik heb het allemaal. Uiteraard ben ik ook lid van de Ikea Family. Ja, je bent fan of je bent het niet, he? Nou las ik een heel grappig artikel dat vorig jaar in de LA Times heeft gestaan. Zo'n tien jaar geleden vestigde Ikea zich in China. Maar hoewel het Zweedse warenhuis ontzettend veel bezoekers trekt, lukt het maar niet om deze populariteit om te zetten in winst. Want wat blijkt? De Yi Jia, zoals de Chinezen Ikea noemen, is een ware hangplek voor de Chinezen. Als je in de winkel loopt zie je mensen een tukje op een bank doen, foto’s van elkaar nemen of voor de zoveelste keer in de rij staan voor een gratis re-fill. Een leuk dagje uit. Een pretpark waar men de westerse welvaart kan erva...

Het gaat heel goed met m'n bloemen en planten op het balkon. De geraniums bloeien en ook de clematis laat al wat bloemen zien, al is het nog niet veel. Maar hij slingert zich al lekker omhoog, dus dat gaat de goede kant op. Ook de klimhortensia gedijdt goed op zijn plekje in de schaduw, net als de lila boerenhortensia ernaast. Mijn sla groeit ook goed, dus nog even en ik kan maaltijdsalades maken met mijn eigen, vers geplukte sla. Het gebroken hartje dat ik als kale wortel heb uitgegraven en meegenomen uit mijn vorige tuin, is weer uitgegroeid tot een enorme plant. Hij is nu helaas op z'n retour qua bloei, maar met z'n mooie, tere bloempjes en z'n fraaie blad blijft het een schitterende plant. Zeker voor in de (half)schaduw is het een aanrader. Tegen de tijd dat ik eindelijk mijn balkonplanten ging kopen, was de tijd voor violen helaas al voorbij. Het enige dat ze nog verkochten, was een overgebleven hanging basket met bosviooltjes. Hij was maar € 2,50, dus ik b...

Gisteravond vond ik een dikke envolop in mijn brievenbus. Zag al aan het handschrift dat het van mijn vriendin Yim Mee was, maar de inhoud was een echt verrassing! Een heel lief kaartje en een super leuk armbandje om me op te vrolijken. Nou Yim, dat is gelukt hoor! Thanx, je bent een lieverd!

Schiet me ineens te binnen dat ik nog een leuke foto heb van Charlie, een van de katten van mijn zus. Voordat we zaterdagavond uit eten gingen, hebben we wat bij Audrey gedronken en onze kadootjes gegeven. Mijn broer Dick poseerde voor de foto met Charlie in zijn armen. Ik weet niet zeker of het op de foto goed overkomt, maar Charlie is echt gigantisch. Net als Audreys andere katten, Baileys en Muffin, en mijn katten Boots en Pippa, is het een Ragdoll. Maar ondanks dat ze van hetzelfde ras zijn, verschillen ze onderling enorm, zowel qua karakter als qua uiterlijk. Wat formaat betreft steekt Charlie met kop en schouders boven de anderen uit. Het is net een grote beer met joekels van poten, een dikke vacht en een heel klein hartje. Want als er een van knuffelen houdt, is hij het. Niet meer dan netjes om ook meteen zijn huisgenoten voor te stellen. Baileys was vroeger mijn kat, maar omdat hij zo vreselijk bang van mijn hond was en eigenlijk geen leven meer had, is hij bij Audrey ...

Vandaag is mijn zus jarig en traditiegetrouw gaan we bij elke verjaardag met z'n vieren eten. Maar omdat mijn broer en zijn vriendin morgen naar Den Haag verhuizen, zijn we gisteravond al uit eten geweest. Ik had al wat kadootjes voor haar, maar echt af was het pas toen ik er een doosje macarons bij had gekocht. Nou zijn macarons in Nederland nog niet zo bekend en dus niet zo populair als in bijvoorbeeld Parijs, maar de Bijenkorf en V&D verkopen ze. De Bijenkorf biedt maar twee of drie smaken, terwijl je bij V&D uit zo'n zes kleurtjes met de bijbehorende smaakjes kunt kiezen. Met Pasen had ik een zakje voor Audrey gekocht omdat ze weleens had laten vallen dat ze ze graag eens zou willen proeven. Op verschillende blogs had ze namelijk gelezen over de fameuze macarons van Ladurée, waarover zometeen meer. Na een hap was ze verkocht! Daar wilde ze meer van. Probleem was alleen dat we ze niet meer bij V&D konden vinden. Dus toen ik vrijdag in de stad liep besloot...

Eindelijk kan ik het liedje meezingen, want voor het eerst van mijn leven heb ik Nikes. En dat zijn niet zomaar gympies volgens mijn broer, maar 'sneakers'. En hoewel ik geen idee heb wat het verschil is, kan ik me voorstellen dat het sneakers zijn. Klinkt stoer en tja, een beetje groot en lomp. En dat klopt wel. Om het geheel toch nog een beetje een vrouwelijk tintje te geven heb ik voor lila gekozen. Blijkt het nog eens heel hip te zijn ook zo'n kleurtje, tenminste, ook dat zegt mijn broer. Aangezien hij zelf een zeeeer uitgebreide gympen- en sneakercollectie heeft en ik, zo mag inmiddels duidelijk zijn, geen greintje verstand van de materie heb, ga ik maar af op zijn oordeel. Wie had dat gedacht, ik en trendy! Komt vast door de cityvibes.

Heb een heel grappig boekje gelezen van Sabine Wisman: Tem je eetmonster! Het beschrijft haar experiment van twaalf weken waarin ze stopt met diëten en kalorieën tellen en de strijd aangaat met haar 'eetmonster'; die innerlijke stem die ons ertoe brengt onze emoties weg te eten, ons lijners welbekend. In de twaalf weken onderzoekt ze waarom ze wil eten (buikhonger of hoofdhonger?) en in het geval van hoofdhonger, wat de aanleiding is (welke emoties wil je wegeten?). Zo leert ze stapje voor stapje om niet meer zomaar klakkeloos alles in haar mond te steken. Ze ontdekt dat veel dingen die ze eet eigenlijk helemaal niet lekker zijn. De term 'verboden voedsel' schrapt ze uit haar woordenboek, waardoor de onbeheersbare drang om juist die dingen te eten, vermindert. En als ze dan toch chocola eet, dan neemt ze een klein stukje en geniet daar intens van. Na een paar stukjes eet je namelijk niet meer voor de smaak, maar gewoon omdat die reep op moet. Nu meteen. Dus wegp...